"Καθε Φοβος Κρυβει Μια Ευχη..."

See you, when I see you

2011-10-11T16:09:00.002+03:00

"Θα πάρω κι εγώ ένα τετράδιο και θα αρχίσω να γράφω. Θα γράφω, θα γράφω, θα γράφω, να δω μέχρι που θα το φτάσω. Αλλά έτσι γίνεται συνήθως: ξεκινώ, και δεν φτάνω"

Σκέφτηκα να μείνω μακρυά. Τρόπω τινά, το έκανα, αν προσέξεις πως ήταν τη πρώτη χρονιά τούτο το μπλογκ και πως ακολούθησαν οι επόμενες. Στο ημερολόγιο του μυαλού μου όλες οι αναρτήσεις είναι σαν ένα είδος σημειωμάτων τύπου κίτρινου post-it. Ακόμη και τα χρονικά κενά μεταξύ των αναρτήσεων παραπέμπουν σε κάποια γεγονότα. Ή σε κάποιες περιόδους της ζωής μου. Από τον Φλεβάρη του 06, λοιπόν, έφτασα στο σήμερα. Και συνειδητοποιώ πως ένα ριμαδο-μπλογκ 5-6 ετών μπορεί να σου προκαλέσει ένα τέτοιο δέος με θύμησες, που να ανατριχιάσεις με τις λεπτομέρειες που αναδύονται μέσα από τα κειμενάκια. Ακόμη και από τους τίτλους τους. Ίσως, να κατάφερα αυτό που ήθελα. Να κρατήσω ζωντανές τις στιγμές αυτού του παρελθόντος μέσα από τις αναρτήσεις, καθώς θυμήθηκα υπό ποιες συνθήκες έγραψα το κάθε ένα. Μπορεί να είναι γελοίο. Μπορεί και να μην είναι γελοίο. Σημασία έχει πως ξεπέρασα κάποιον φόβο και συνάντησα την ευχή, που έκρυβε από πίσω του. Συνέχεια δεν ξέρω αν θα υπάρξει, κι αν υπάρξει, ποια μορφή θα έχει. Σίγουρα δε θα είναι εδώ. Παίζει ένα τρελό συνεχόμενο brainstorming, με ιδέες και πλάνα. Τώρα, αν τα πλάνα γίνουν πλάνες, ε, ούτε κι αυτό το γνωρίζω. Αυτό, όμως, δεν έχει σημασία. Το σίγουρο είναι, πως αν υπάρξει συνέχεια, θα σου το πω.

Τα λέμε!

10 του Μάη...

2011-05-10T16:53:00.000+03:00

...just an ordinary fecking day, again!

Ερμ... καλό μήνα!

2010-09-01T08:09:00.003+03:00

Οι Βάρβαροι γύρισαν. Εκεί που ήμουν μόνη, εκεί που έκανα 10 λεπτά να έρθω στο γραφείο, εκεί που έβρισκα να παρκάρω ακριβώς απ' έξω, και με επιλογή όλου του στενού, εκεί που αφουγκραζόμουν μήπως και ακούσω από τη Μεσογείων τον ήχο των αυτοκινήτων, τώρα.... τώρα όλα άλλαξαν, κι έγιναν όλα όπως πριν από το καλοκαίρι του Αυγούστου στην Αθήνα. Το μόνο καλό είναι πως έφυγε και ο βόρειος, και μου άδειασε τη γωνιά, ευκαιρία να γυρίσω στο σπίτι μου, να βγάλω τα ρούχα μου, και να χορέψω γυμνή μέσα σε αυτό γιορτάζοντας την ελευθερία μου. Γι ' αυτόν τον Αύγουστο, χρεώθηκα 2-0 σκορ υπέρ της μαλακίας και της γκαντεμιάς: διακοπές με 38χρονη γεροντοκόρη (απόλυτο και καθαρόαιμο παράδειγμα προς αποφυγή) με τυφλό σκύλο εξαρτώμενο από αυτή, που του μιλούσε και του συμπεριφερόταν σα να ήταν τον 7χρονο παιδία της, που στο παρατάει να του κάνεις μπέιμπι σίτινγκ ενώ έχει 40 πυρετό από ηλίαση και έχει καεί από τον ήλιο και είσαι κόκκινη ωσάν φωσφορίζων καρπούζι με εκατοντάδες φουσκάλες σε όλο το σώμα σου, και βέβαια, βορειο-ευρωπαίος 28χρονος παρθένος (*πρώην παρθένος), ψηλός, ξανθός, γαλανομάτης, που έχει γαμηθεί να σε χουφτώνει μέσα στο νέο μουσείο της Ακρόπολης, βρωμιάρης και τσιγκούνης (μη πω και τρακαδώρος).......... Συμπέρασμα; Μη κάνεις αυτά τα γαμημένα τα σχέδια για τις ριμαδοδιακοπές σου, ευελπιστώντας πως θα ξεκουραστείς, θα κάνεις μπάνια, θα μαυρίσεις, θα ηρεμήσεις, θα χαλαρώσεις, θα χαρείς, θα νιώσεις μοναδικά και μοναδική. Κάποιος πούστης από ψηλά, γελάει χαιρέκακα όταν προγραμματίζεις, μικρή και ανόητη.

Την εφορία και την πρόσθετη φορολόγιση που έχω να αντιμετωπίσω/πληρώσω, δε θα τη συμπεριλάβω, αφού όλοι θα το φάνε το αγγούρι αυτό, ασάλιατο και χωρίς κιχ.

Κοίτα που μου έλειψε ο χειμώνας και τα κρύα. Όπως, επίσης, και η μυρωδιά της χλωρίνης.

Άι σιχτίρι, πρωτομηνιάτικα.

Hey!

2010-06-09T09:12:00.003+03:00

Καλοκαίριασε, μου λένε. Κι εγώ τους κοιτάζω απορημένη. Μπαίνω τστο pc τουλάχιστον 5 φορές την ημέρα και κοιτάζω φωτογραφίες με άρωμα καλοκαιριού, που με ξεκουράζουν. Στην αρή δηλαδή νομίζω πως απλά με ξεκουράζουν. Πως βοηθούν να ξελαμπυκάρει το μυαλό μου από την καθημερινότητα της μαλακίας . Και έτσι γίνεται. Όμως, κατα βάθος, δε μένω μόνο εκεί. Λυσσάω περισσότερο και θέλω να περάσει ο χρόνος, για να πάω διακοπές. Φέτος, θα είναι δια-κοπές. Θα περπατάω ξυπόλυτη στους πλακόστρωτους δρόμους κάτω από τις κληματαριές και τα σταμπιά με τις ντομάτες, τρεκλίζοντας από τις ρακές της καλημέρας, με τις χούφτες μου γεμάτες από τη μυρωδιά των κέδρων του νησιού και του λυβικού μεσημεριού, που θα μου χαϊδεύει το μαλλιά και τα ζαλισμένα μου χαμόγελα.

Νικαρία φέτος δεν έχει. Έχει "πέρα, στην άκρη του τίποτα και της σκέψης" δια-κοπή, με αληθιμούς, απλούς ανθρώπους, κάπου μακρυά, χωρίς πολύ κόσμο, χωρίς σημασιολογικές ερμηνίες, χωρίς πολλές διαδικασίες ανάλυσεις. Μόνο μυρωδιές και εικόνες, που θα ήθελα να ζωγραφίσω στο χαρτί. Χαρτί θα έχω. Και μολύβι. Μέχρις εκεί όμως. Ούτε καν φωτογραφική μηχανή. Άσε που νομίζω πως δε πιάνει ούτε το κινητό εκεί χάμω!

Και μη διανοηθείς να με ρωτήσεις γιατί σου τα γράφω όλα αυτά. Και άσε τις μαντεψιές.

Μέχρι και φέτος, απλά περίμενα. Γενικά, περίμενα, και έκανα υπομονή. Τώρα, θα περιμένω μόνο τον εαυτό μου να με φτάσει μέσα στα ζαλισμένα του βήματα. Κανέναν άλλο. Και τίποτα άλλο.

Πριν 2 χρόνια είχαν φαγωθεί και λυσσάξει όλοι να μου λένε πως ο χρόνος γιατρεύει. Παπαριές μου λέγανε. Πάσχιζα να κρατήσω τον εαυτό μου σε μια ισορροπία. Μόνο ανισορροπία αντιμετώπιζα, και γύρω μου, και μέσα μου. Τώρα, μου μιλάνε για το παρελθόν κι εγώ στο τίποτα, πλέον να κοιτάζω μόνο το τώρα. Όχι το μέλλον. Φυσικά, ούτε το παρελθόν. Μόνο το τώρα. Και τις διακοπές σαν προσεχές "τώρα". Μέχρι εκεί. Πες πως μεγάλωσα, πες πως έβαλα μυαλό (σικ!), πες μως έμαθα το μάθημά μου. Ρε πες ό,τι θέλεις, δε θα με πειράξει. Τι μπορεί να πειράξει, άλλωστε, ένα πειραγμένο μυαλό...; Ένα μυαλό, που αγαπάει το τρίξιμο μεσημεριού; Ούτε η μουρμούρα, ούτε η έλλειψη χρημάτων, ούτε, ούτε, ούτε, ούτε....

Ο Johan, ένας φίλος από την Ολλανδία, μου είπε πως η φωνή μου έχει μια ήρεμη χροιά παράνοιας. Γέλασα πολύ, όταν το άκουσα. Μεγαλώνω, και γίνομαι ολοένα και πιο φοβιστική.

Ω δε γαμιέται; Σημασία έχει πως οι κάκτοι στη βεράντα μου μεγαλώνουν εδώ και 6 μήνες, οι γρίλιες των παραθύρων μου είναι στο σωστό σημείο ανοιχτές και αφήνουν το φως να μπει τόσο και έτσι όπως θέλω. Σημασία έχει λατρεύω το πατάκι της εισόδου, μπροστά από την εξώπορτα που λέει KISS MY... κι έχει την αρχοντομουτσουνάρα ένος γάιδαρου στην θέση της λέξης ASS, αλλά εγώ κάθε φορά που το βλέπω γελάω, κι ας γελάω μόνη μου. Σημασία έχει πως ακούω πάλι τους ήχους της νύχτας. Σημασία έχει που συνεχίζω να θέλω να βρω το μέγεθος του μυαλού μου! Και δε πα να ακούγεται άκρως εγωϊστικό. Κι ας μη πλένω τα πιάτα και τα ποτήρια κάθε μέρα, κι ας έχω έναν νεροχύτη γάμησέ τα, ή αραδιασμένα βιβλία και σημειώσεις και ρούχα όπου να 'ναι. Σημασία έχει να νιώθω και να είμαι καλά. Σημασία έχει να γελάω δυνατά και να γουστάρω. Να γουστάρω, ρε φίλε. Να αυτό έχει σημασία. Να γουστάρω. Και να μη μιζεριάζω.

Και θα σου το ξαναπώ, τί να πειράξει ένα πειραγμένο μυαλό;

PS: FYI my mind was totally fucked up. FYI I can't resist continue to live. FYI it's me again!

Στο ρελαντί

2009-12-11T08:56:00.003+02:00

Σήμερα άρχισε να τρέμει το χέρι μου -νομίζω σήμερα ξεκίνησε. Στη Κηφισσίας έβλεπα μόνο τα φώτα τοων αυτοκινήτων μπροστά και ακολουθούσα την ουρά, κι εγώ ένα μηχναοκίνητο, που μπορεί να μη βαρυγκομώ πια (ξέχασα και την ορθογραφία, που να με πάρει), αλλά περιμένω εκεί, να τσουλίσω, να φτάσω, αλλά η ρυτίδα στο μέτωπο έχει βαθυύνει κι άλλο. Περιμένω στην ουρά τη σειρά μου, με τις στάλες βροχής να πέφτουν επάνω μου, το χνώτο μου να βγαίνει από το στόμα χωρίς να μιλάω, με τα παράθυρα κατεβασμένα κι ένα τσιγάρο να καίει στο αριστερό χέρι και να βρέχεται. Όπως τόσα χρόνια περίμενα. Αλλά τότε πνιγόμουν μέσα στο περίμενε μου. Ίδρωνα, έτρωγα τα πετσάκια μου, δε χώραγα στον χώρο μου, κοίταζα συνεχώς δεξιά + αριστερά. Τώρα, απλά κοιτάζω μπροστά + περιμένω τη σειρά μου. Μια στωϊκή στάση, μέσα στο μαύρο ρούχο μου, χωρίς σπασμούς στο πρόσωπο ακόμη κι αν υπάρχει ο φόβος να μη δουλεύει το πετάλ για το γκάζι -δε σπαταλάω αισθήματα ούτε γι' αυτό πια. Περιμένω χρόνους ολόκληρους, με εικόνες να με χτυπάνε αδιάκοπα, εικόνες από το παρελθόν, πρόσωπα, πολλά πρόσωπα, λόγια, κουβέντες, γέλια, όλα να ακούγονται μέσα διάσπαρτα στις έλικες του μυαλού μου, στις γωνίες τους να περιμένουν χρώματα που χορεύουν με πολλές μουσικές, και βιβλία που φτύνουν σελίδες και πέφτουν επάνω σε αντικείμενα γνώριμα... όμως, τώρα εγώ απλά περιμένω. Με στητό κορμί, ακούνητη και αγέρωχη, με μηδίασμα, με βλέμμα ατάραχο και προσυλωμένο μπροστά μόνο σε ένα σημείο, χωρίς να ανοιγοκλείνω τα μάτια, χωρίς να με ενοχλεί ο καπνός στα μάτια, χωρίς να κουνιέται το είναι μου, είμαι εκεί + περιμένω στο ρελαντί.

Τελευταία Κυριακή

2009-09-02T08:00:00.003+03:00

Έριξε αλάτι χοντρό, με έναν τρόπο δικό του, και οι σαρδέλες χόρεψαν χαρούμενα επάνω στη σχάρα, έστω κι αν σε λίγο θα ψηνόντουσαν.

Έριξε λαδάκι με μουστάρδα και μέλι, με έναν δικό του τρόπο, και τα ψητά λαχανικά πήραν χρώμα και μια γεύση που σε πότιζε ηδονή, έστω κι αν είχαν παραψηθεί τόση ώρα πάνω στη σχάρα.

Έριξε, έκοψε, γέμισε, χαμογέλασε, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, και οι ώρες πέρασαν με ποτήρια και μπουκαλάκια τσίπουρου να αλλάζουν σειρά στον χορό, τα στριφτά να σιγοκαίνε ανάμεσα στα δάχτυλα, οι κουβέντες σα το καγκουρό να πηδούν από το ένα θέμα στο άλλο, να είναι όλα εκεί και όλα μακρυά, πάλι ταξίδια από το μυαλό, και μέσα σου, δίπλα από τα χαμόγελα, να ξέρεις πως υπάρχει η ημερομηνία λήξης, όπως πάντα, για όλα, ακόμη και για εμάς.

Και τώρα δρόσισε.

Χτες το βράδυ

2009-08-31T11:40:00.003+03:00

Ένα λεπτό αποσβολωμένη,

να ψάχνω σημάδια στο πρόσωπο και στο περπάτημα,

να βουρκώνουν τα μάτια μου σε όλη τη γραμμή καθώς περπατούσε,

ένα πρόσωπο που με έμαθε να προσπαθώ να διαβάσω τα πρόσωπα,

ένα πρόσωπο που μίσησα,

σχεδόν σιχάθηκα,

Ένα λεπτό να σφίγγω το λαιμό της μποτίλιας,

και ο Γιώργος δίπλα μου να μου μιλάει,

εγώ να μην τον ακούω,

να φοβάται

πως είτε θα έσπαγα τη μποτίλια,

είτε θα τιναζόμουν από τη καρέκλα και να αρχίζω να τρέχω,

Ένα ολόκληρο γαμημένο λεπτό να στεγνώνει το στόμα μου,

η καρδιά μου να χτυπά,

το σινεμά του παρελθόντος να παίζει ταχύτατα στο μυαλό μου,

τα συναισθήματα και οι επικείμενες αποφάσεις πολλά + διάφορα.

Ένα ολόκληρο γαμημένο λεπτό!

Ένα ολόκληρο γαμημένο λεπτό που έκρυβε τόσο θυμό, 30 χρόνια, πολλά γιατί, αποθυμένα + πρότυπα να καταρρέουν, φόβους, επαναφορές, λόγια, εικόνες, ευχές, παιδί που μεγάλωσε ξαφνικά, πουτάνα, υποκρισία, καθωσπρεπεισμό, εκβιασμούς, εκφοβισμούς, έναν βαρύ σάκο του μποξ, χιλιόμετρα,....................... και πόσα άλλα που δε μπορώ να ξεστομίσω πια.

Σύρε και γαμήσου ρε πατέρα!

Small great thoughts out of the blue again

2009-08-18T15:41:00.004+03:00

Σήμερα δε θα ανεβάσω αυτά που υπολόγιζα. Ούτε εκείνο το κείμενο που είχα γράψει στις αρχές Αυγούστου, αλλά δε πρόλαβα να ανεβάσω, ούτε κάποιο άλλο με φωτογραφίες που υπολόγιζα πως θα είχαν θέση μόνο εδώ μέσα, όπως έκανα παλιά σε αυτό το blog.

Σήμερα είναι μια παράξενη μέρα, από εκείνες που δε μου έρχονται ρίμες στο μυαλό, αλλά συνέχεια εικόνες και λέξεις διάσπαρτες. Προσπάθησα να κοιμηθώ, αλλά τα μάτια μου δεν έλεγαν να κλείσουν. Συνεχώς έπεφταν πάνω στα βιβλία του δωματίου, και υπολόγιζα πόσους τίτλους έχω μαζέψει για τη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου, κι άλλους πόσους έχω διαβάσει. Γύρισα από την άλλη και κοίταγα για λίγο τον άσπρο τοίχο. Δεν αντέχω άλλο άσπρο τοίχο. Άφησα το μυαλό μου να πάει πίσω, να θυμηθώ χρωματιστούς τοίχους, τοίχους με στίχους και λέξεις, τοίχους με σχέδια και ζωγραφίες φορτωμένων νεανικών μυαλών. Αναστέναξα και σηκώθηκα.

Δε μπορώ να το αιχμαλωτίσω για λίγο το γαμίδι.

Συνεχώς φεύγει μόνο του για οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Κι αν πάω να μπω εμπόδιο στο δρόμο που έχει πάρει,

το άτιμο,

βρίσκει άλλη κατεύθυνση.

Βάζω κομμάτια να ακούσω από το youtube.

Τις προάλλες στη σοφίτα, καθούμενη στη κουνιστή πολυθρόνα, σκεφτόμουν πως μέχρι τώρα η μουσική πάντα μου έκανε παρέα και πάντα την αναζητούσα. Σήμερα οδηγώντας στην εθνική με έπιασα να ανάβω έναν πρίγκιπα και να ηδονίζομαι πάλι με κάποια γνώριμα κομμάτια. Να πηγαίνεις με 150 και να σιγοτραγουδάς Theres a feeling I get When I look to the west, And my spirit is crying for leaving... Make a joke and I will sigh and you will laugh and I will cry... Love can be seen as the answer, but nobody bleeds for the dancer... A distant ships smoke on the horizon. You are only coming through in waves. Your lips move but I cant hear what you 're sayin.. Out of the blue and into the black They give you this, but you pay for that... έτσι είναι αυτά, όσο και να μεγαλώνεις, ακόμη κι αν πολλά κομμάτια από αυτά τα έχεις συνδυάσει κάπως μέσα στο μυαλό σου, συνέχεια υπάρχουν στιγμές που σου κάνουν παρέα. Στο κάτω κάτω, τί είμαστε; two lost souls swimming in a fish bowl year after year, αν το καλοσκεφτείς.

Σκεφτόμουν πάλι πως όλοι μας έχουμε ένα μικρό μαύρο κουτί που κρύβουμε το κάτι μας. Εκεί σε μια γωνιά, στις έλικες του μυαλού μας. Ο Γ. έχει μπουκλωτά άσπρα μαλιά, πράσινα αμυγδαλωτά μάτια, και άσπρο μούσι να κρύβει τα σαρκώδη χείλη και τα προγούλια του. Πιο βαθιά μέσα του, έσπρωξε πολλά πολλά πραμματάκια στο δικό του μαύρο κουτί. Κι ας προσπαθεί να είναι γλυκός και τρυφερός και χαμογελαστός. Δε ξέρω γιατί πάντα το δεκαπενταύγουστο κάνω ανασυγκρότηση θυμήσεων. Γαμιδάκι. Κάνει κόλπα ακόμη και τον Αύγουστο. Δε ξέρω τι περιμένω, ειλικρινά. Κάτι περιμένω. Και πριν 1-2 βδομάδες περίμενα, αλλά μου πήγαν ανάποδα.

Δεν ήθελα να πω κάτι συγκεκριμένο σήμερα. Τα συγκεκριμένα, έμαθα πια να τα φυλάω στα συρτάρια και στους διαδρόμους με τις σκιές.

Κοιτάζω το γραφείο μου, όλα αυτά που πλαισιώνουν το πληκτρολόγιο: σταχτοδοχείο, καμιά δεκαριά στυλό, μολύβια, σακουλάκι καπνού, λογαριασμοί μέσα + έξω από φακέλους, ένα ανοιχτό πακέτο βαμβάκι, ένα τεράστιο άσπρο βότσαλο από τη Νικαρία, λεξικά, τσίχλες, χαρτάκια σημειώσεων, cd, ένα μικρό αρκούδι που η κοιλιά του είναι για να καθαρίζεις το μόνιτορ από τη σκόνη, ένα χάρτινο ποτήρι από τα floca cafe που κράτησα από εκείνα που είχα μαζέψει από τις διαδρομές με τον mpampa, βιβλία, χαρτάκια, αναπτήρες, handsfree, κι άλλο handsfree, σπιρτόκουτα, ένα ασημένιο δαχτυλίδι, διαφημιστικά για delivery, σακκούλες σκουπιδιών, και ποιος διαολο ξέρει τι άλλο ακόμη κάτω από όλα τα παραπάνω.

Κοίταξε να δεις.

έχω αρχίσει να απορώ γιατί τόσα χρόνια μάζευα όλα τα τόσα πράγματα

Και δε θέλω να μου απαντήσεις.

Πάω να φάω.

Και μακάρι να μην συναντούσα ανθρώπους για να τους εξηγήσω, ή να τους πλανέψω. Γαμίδι μυαλό.......

Just a fucking gasp man...

2009-07-03T12:38:00.004+03:00

Αυτό το σαββατοκύριακο δε θέλω να μιλήσω για τίποτα.
Θέλω να με αφήσεις μόνη να πλανιέμαι στις σκέψεις, στα βότσαλα της παραλίας, στα αλμυρίκια και τους φοίνικες, μόνη να κοιτάζω τα βότσαλα ανάμεσα στα δάχτυλά μου, μόνη να στέκομαι ακούνητη για ώρες στη πολυθρόνα με το κουρελιασμένο μαξιλάρι, μόνη στους ήχους των ξενύχτυδων παραθεριστών της πόλης, μόνη να ακουμπώ επάνω στα φαγωμένα κάγκελα του μπαλκονιού, μόνη απέναντι στο (παλαιόθεν-ο)καμμένο βουνό, μόνη με μένα και με όλα αυτά και το στριφτό να σβύνει ανάμεσα στα δάχτυλα με τα σημάδια και να μη παίρνω τον αναπτήρα να το ξανανάψω.....................
Απολύσεις, παραιτήσεις, δάνειο, χρώματα στα δωμάτια, τα πλακάκια στο μπάνιο, ο μελλοντικός γείτονας, η Μαργαρίτα θέλει μπάνιο, ....

(*&^%$#@

Κενό.
Θέλω κενό.
Ζητάω κενό.
Και θα επιστρέψω από εκεί πάλι μόνη μου.
Και γάματα τα δάκρυα ρε φίλε!
Στέγνωσαν λεμε.

Για πες μου τώρα........

2009-06-30T15:50:00.002+03:00

Βολεύτηκες ?

Tou mualou ta panuguria...

2009-04-15T15:43:00.003+03:00

Μπλε πρωϊνά

2009-02-16T14:25:00.002+02:00

Είναι το τελευταίο διάστημα, που επέστρεψα στο πατρικό, και τα πρωϊνά μου φαίνονται διαφορετικά. Μέσα από το άσπρο μπάνιο, που πάω να ετοιμαστώ, εκεί γύρω στις 6 και βάλε, πλένω το πρόσωπο, μουτζουρώνομαι αργόσχολα, για να δω το Μπλε του πρωϊνού, πριν ξεκινησω τη μέρα μου.

Τη πρώτη φορά, νόμισα ότι κάτι έπαθαν τα μάτια μου. Δεν είπα σε κανέναν τίποτα. Τη δεύτερη μέρα, νόμισα πως συνέχιζα τα μπλε όνειρά μου και στο ξύπνιο μου. Τη τρίτη μέρα χαμογέλασα, γιατί ένιωσα μια γαλήνη. Όπως και τα επόμενα πρωϊνά. Πρέπει το χαμόγελο να παρέμενε κι όταν έβγαινα από το μπάνιο, γιατί ο πατέρας μου με κοίταξε απορημένος.

- Το ήξερες πως το πρωί είναι μπλε; τον ρώτησα κι εκείνος, χαμογέλασε και πήγε και κάθισε στη μπερζέρα του.

Την επόμενη μέρα, όταν βγήκα από το μπάνιο, με περίμενε στη θέση του, στη καφέ, δερμάτινη μπερζέρα του.

- Τελικά, το ήξερες πως τα πρωϊνά είναι μπλε...

- Ναι, τα χειμωνιάτικα πρωινά, νωρίς με το ξημέρωμα είναι μπλε.

- Κι εγώ που νόμιζα πως θα είναι και το υπόλοιπο της ημέρας μου μπλε....

Γέλασε δυνατά και κούνησε ελαφρώς το κεφάλι.

- Φτιάξε μπλε τις μέρες σου, αν μπορείς...

Χμμμμμ...

Χικ!

2009-01-14T16:23:00.002+02:00

...Οδηγούσε πάλι μεθυσμένη, γυρίζοντας προς το σπίτι. Δεν ήταν η πρώτη φορά, και σίγουρα θα ακολουθούσαν πολλές ακόμη, μέχρι να ερχόταν η τελευταία. Είχε πει πως θα ξορκίσει τον φόβο της ασφάλτου και σχεδόν κάθε βράδυ την προκαλούσε. Μετά από αρκετά ποτά, με όχι φλύαρες παρέες, αλλά συνήθως ανούσιες και με κενά βλέμματα, πνιγμένες σκέψεις στην αλκόολη, κι ένα πλυντήριο εικόνων που μπέρδευαν τη γλώσσα και δεν έβγαζαν μια ολοκληρωμένη πρόταση, απλά γέλωτες χωρίς λόγους, έπαιρνε τον δρόμο για το σπίτι. Ακόμη κι αν είχε στη διάθεση της μόνο 2 ώρες μέχρι να χτυπήσει το γαμημένο ξυπνητήρι, επέστρεφε σπίτι, να γδυθεί, χωρίς να ξεβάψει το μουτζουρωμένο της πρόσωπο, και να πέσει στο μεγάλο σιδερένιο κρεββάτι της, σε ένα δωμάτιο, που είχε βάψει με ένα τελείως μπουρδελιάρικο χρώμα, κόκκινο, μωβ, καφέ και ροζ είχε αναμείξει. Το ίδιο και απόψε. Αλλά απόψε, απόψε σκέφτηκε να πάρει ένα μπουκάλι γάλα. Από ένα περίπτερο, ναι. Από ένα περίπτερο, που διανυκτέρευε. Ένα περίπτερο, που διανυκτερεύει πρέπει να υπάρχει στη πλατεία του ηλεκτρικού σταθμού. Ένα μπουκάλι με άσπρο, φρέσκο, με λίγα λιπαρά, παστεριωμένο γάλα. Και μετά, θα έπαιρνε τη λεωφόρο, και στο φανάρι με τη στροφή, δε θα κατέβαζε ταχύτητα. Θα έμπαινε με όλα. Θα έδειχνε για μία ακόμη φορά πως είναι η θηλυκή σουμάχερ. Πως δε μασάει. Πως, κατά βάθος, είναι η κόρη του μπαμπά, αντάξιά του. Και μετά θα πήγαινε στο σπίτι, έχοντας στο χέρι του μπουκάλι...με το γάλα. Γιατί, μετά το αλκοόλ, δεν έχει σημασία, θα ακολουθούσε τη διατροφή. Πρωϊνό, με γάλα και δημητριακά. Το μεσημέρι 30 λεπτά διάδρομο, μπρόκολο με φιλέτο γαλοπούλα και γιαούρτι, και το βράδυ...μετά τη δουλειά.. χικ... στο escoba να ζωντανέψει τις βραδιές των νιάτων της, με την αλκόολη και με τους "φίλους που την αγαπούν και δε τη κρίνουν". Χικ!

Αποσύνδεση

2009-01-09T09:03:00.002+02:00

...με όλους και όλα, που μόνο να πονάνε και να λένε ψέμματα ξέρουν, απλά να υπάρχουν και να καταναλώνουν από το είναι σου, να σε δουλεύουν ψιλό γαζί, να σε περιπαίζουν, και μόνο να σου θυμίζουν ανύπαρκτες υποχρεώσεις. Όλο το καλοκαίρι μίλαγα για ξεσκαρτάρισμα. Ε, λοιπόν, μετά από 6 μήνες ανασθενάζω με ανακούφιση, κι ας έχω νοίκι, κοινόχρηστα, ΔΕΗ, ΟΤΕ και όλα τα σκατά αυτά που έρχονται σε φακέλους με παράθυρο, για να πληρώσω. Γιατί φάκελος με παράθυρο είναι μόνο για να εξοφλήσεις. Αλλά έχει πλάκα, καθώς επαναλαμβάνεται στο μυαλό μου η ατάκα "Κάθε εμπόδιο για καλύτερα". Ε ναι. Για καλύτερα, και άντε μου στο διάολο υποκριτικό ον της μαλακίας και της έλλειψης αρχιδιών.

Αρχίζω και απεχθάνομαι τους ηθοποιούς, που μεταφέρουν πλέον τη δραματικότητά τους στη καθημερινή ζωή. Και άντε, να 'ναι μόνο στη δική τους, δικαίωμά τους. Αλλά τώρα που έχει να κάνει και με τη δική μου ζωή.... ΣΥΡΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΑ!

Θα ξημερώσει σε 2 ώρες

2008-12-10T05:42:00.003+02:00

Όλη η Κηφισίας δική μου, και τα φανάρια της δικά μου, και οι στροφές με έναν πρίγκιπα στο χέρι και το παράθυρο τέντα ανοιχτό να αφήνει τα ίχνη των μουσικών και το άρωμα, που φόρεσα σήμερα.

Δε μ' έπαιρνε ο ύπνος και βολόδερνα 3 ώρες μέσα στο σπίτι.

Προσπάθησα να διαβάσω ένα βιβλίο, έφτιαξα καφέ ζεστό, αλλά το μυαλό έτρεχε.

Προσπάθησα να τρέξω πιο μπροστά από αυτό, αλλά τελικά έμεινα πίσω.

Σηκώθηκα να έρθω στο γραφείο από τις 5.

Μύρισα μπαρούτι, και είπα να κρύψω τις φωτιές, αλλά κάποιος άλλος θα ξεχαστεί

Για να κάνει τόσο κρύο, κάπου θα χιόνισε, και αφήνω το παιδικό μου μυαλό να φτιάξει χιονάνθρωπο στη βεράντα του σπιτιού μου

Μέτρησα και τα κοψψίματα στον κορμό του φοίνικα, και τον θυμήθηκα χιονισμένο. Έχεις δει χιονισμένο φοίνικα; Τριαντάφυλλα στον πάγο, δίπλα από το δέντρο του λωτού, μόνο με τους καρπούς και τα κλαδιά του χωρίς φύλλα; Έχεις δει πανύψηλο έλατο να κουνιέται λες και κουνάει τους ώμους του για να διώξει το χιόνι από πάνω του; Καμμένη την Αθήνα; Θυμάμαι ένα θεατρικό στο γυμνάσιο, με τη πρωταγωνίστρια να παίζει τη γύφτισα και να κάνει είσοδο στη σκηνή με έντονη προφορά και να φωνάζει: Ατίνα, Ατίνα ντιαμαντόπετρα!

Κουνάς το κεφάλι ε;

Μα να λένε τόσα πολλά τόσοι πολλοί...... κι εγώ πια στις 5 και κάτι το πρωί να είμαι στο γραφείο, πριν απ' όλους, χωρίς να το μάθει κανείς. Μυστικό μας έτσι; Μυστικό και το τί συμβαίνει εκεί έξω......

Ταβανοθεραπεία στον θάλαμο 403

2008-10-29T10:05:00.003+02:00

...ο πυρετός έπεσε εύκολα, τα χέρια μού όμως πρήστηκαν από τις κορτιζόνες και τις αντιβιώσεις. Ακόμη και τώρα προσπαθώ να εξηγήσω στον εαυτό μου πως για 48 ώρες δε μίλαγα και δε κατάπινα ούτε το σάλιο μου, που μου μιλάγανε και τους κοίταζα χωρίς να τους απαντάω και κάνοντας ό,τι μου λέγανε.

Έμεινα 4 μέρες στο νοσοκομείο. Το Σαββατοκύριακο ήμουν μόνη στο δωμάτιο και προσπαθόντας να ισορροπίσω τις σκέψεις μου μέσα στα λευκά του θαλάμου, κοίταγα τις σταγόνες των ορών. Αμίλητη και με υπομονή υπέμεινα τις θεραπείες, και τελικά βγήκα από το νοσοκομείο. Βγήκα και είδα τις μέρες μου να σπάνε στη μέση, να μη με πιστευούν ότι ήθελα λίγες ώρες ακόμη για να πεθάνω από ασφυξία, να πρέπει να απολογηθώ για την υγεία μου στο κάθε τσουτσέκι, και να προσπαθώ να χαμογελάω απαντώντας "Καλά είμαι. Τα άσχημα πέρασαν".

Νάσο, δεν είναι έρωτας αυτό που νιώθω, και πιέζομαι.

Χέλενα, είμαι πολύ πιο μονόχνωτη απ' όσο αφήνω να φαίνεται.

Μητέρα, μου έχεις σπάσει τ' αρχίδια.

Πατέρα, βαρέθηκα τις φιλοσοφίες.

Αδερφέ, πάλι θα τη σκαπουλάρεις.

Άρη, το χάσαμε το παιχνίδι.

Πατ, πόσα χρόνια πίστωση θα δώσεις ακόμη;

Ώρες πολλές ταβανοθεραπείας, με το βλέμμα στηλωμένο στον απέναντι τοίχο κι όλα να περνάνε μπροστά μου και να βυθίζομαι από τον πυρετό, να ξυπνάω κοιτώντας τις νοσηλεύτριες που μου άλλαζαν φλεβοκαθετήρα, να με ακούω να προσπαθώ να πω "ευχαριστώ", το μυαλό μου να τρέχει στη δουλειά, να θέλω να βρίσω δυνατά, να θέλω να πάω να κάνω μπάνιο στη παραλία των Άσπρων Σπιτιών, και να ζητάω μια βόλτα με τη μηχανή. "Δε τη χρησιμοποιώ πια τη μηχανή...Κουράστηκα. Ηρεμία θέλω, και αυτό προσπαθούσα να σου δώσω να καταλάβεις, αλλά...", πάγωσα μόλις το άκουσα. Πάγωσα, γιατί αυτό έπρεπε να το είχα καταλάβει από την αρχή και να μη παιδευτώ.

Το ταβάνι, είπε κάποιος γνωστός μου, θα πέσει να με πλακώσει με τόσα που έχει ακούσει. Αν είχε μιλιά, θα μου έριχνε γαμωσταβρίδια. Επειδή, όμως, δεν έχει, απλά στάζει πάνω μου.

Τα άσχημα πέρασαν, τα καλύτερα θα έρθουν.

Να κάνουν πλαστική στο μυαλό τους

2008-08-30T01:44:00.003+03:00

Καπνίζω πολύ. Θα μου πεις, σιγά το νέο ρε. Αλλά,μάλλον, δε το κατάλαβες. Καπνίζω πολύ, απλά σου το ξαναλέω. Τρία πακετάκια την ημέρα μέσα στο νερό. Πότε προλαβαίνεις, θα με ρωτήσεις. Προλαβαίνω. Άσε που δε κοιμάμαι πολύ. Δε κοιμόμουν, που δε κοιμόμουν πολύ, τώρα παράγινε το κακό. Με ζαλίζω με παγωμένο λευκό κρασί, παγωμένες μπύρες και μπάφους. Τις σαμπούκες τις έκοψα. Θα μου πεις, ε, σιγά το νέο ρε. Αλλά μάλλον, δε το κατάλαβες. Καπνίζω πολύ, πίνω, πίνω.

Έχω δύο ανήψια, που τα κοιτάζω και χαμογελάω. Ο πατέρας τους μου θυμίζει ρέπλικα του δικού μου, και με πιάνει κόμπος στο λαιμό. Αν έκανα πίσω σε κάποια πράγματα, ήταν λόγω των παιδιών. Τα αγαπάω τα παιδιά, αλλά δε θέλω να κάνω δικά μου. Όχι ακόμα, φαντάζομαι. Μάλλον, επειδή δε θέλω να τα κάνω και να τα μεγαλώσω μόνη μου. Η τελευταία ελπίδα πως υπήρχε ένας σύντροφος, που διέφερε, χάθηκε άτσαλα. Ίσως, επειδή είμαι κι εγώ ακόμα παιδί, που μεγάλωσα σαν ενήλικας. Δε βαριέσαι. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Απλά πικράθηκα σαν είδα το βλέμμα της απορίας στα μάτια δυο παιδιών, απόψε. Σηκώθηκα κι έφυγα σχεδόν βουρκωμένη, κι απλά προσπαθούσα να χαμογελάω. «Για να μη καταλάβουν τίποτα τα παιδιά»....

Πριν δύο μήνες έχασα τα κλειδιά του γραφείου μου. Στο μπρελόκ είχα και το στικάκι μου, δώρου του Α. Άλλαξα κλειδαριά, αλλά στικάκι δε πήρα, κι ας μου χρειάζεται. Ούτε και θυμάμαι τι είχα εκεί μέσα. Έχει σημασία, θα με ρωτήσεις. Έχει, γιατί κουβαλούσε μνήμες, πέρα από τη δουλειά. Κάποια πράγματα φαίνονται εντελώς απρόσωπα και υλικά αγαθά, αλλά έχουν και κάτι ακόμα. «Κάτι!». Θυμάσαι;

Θυμήθηκα τη Κρήτη.

Όσες φορές έχω πάρει αεροπλάνο, γύρισα λαβωμένη. Τα κενά αέρος μου κάνουν κακό, τελικά, και δε το είχα πάρει χαμπάρι. Μακροπρόθεσμα μεν, αλλά μου προκάλεσαν ζημιές. Τώρα που το σκέφτομαι, θυμήθηκα μία προς μία όσες φορές πήρα το αεροτουτούνι, και δεν είναι λίγες. Όλες κάτι κακό είχαν. Μούδιασα. Στους άλλους φέρνει ναυτία, σε μένα δυσμένεια. Δεν είμαι του αέρα, λοιπόν.

Τελειώνει και ο Αύγουστος. Προχθές, με κοίταγε η Χέλενα καθώς καθόμασταν στη βεράντα:
- Το σημάδι πάνω από το μάτι δεν έχει φύγει ακόμα.
- Το ξέρω..., κι το ακούμπησα ασυναίσθητα με το χέρι νιώθοντας από κάτω ένα μικρό εξώγκομα. Ακόμα θολώνει αυτό το μάτι, αλλά τί να πεις;
Την είδα να με κοιτάει, και ήταν σα να ήθελε κάτι να πει πάλι. Κούνησε το κεφάλι της και ήπιε μπύρα.
- Φαντάζομαι πως τα υπόλοιπα σημάδια, μέσα σου είναι χειρότερα από αυτό.
- Τα σήμάδια μέσα μας, είναι βαθιά.
- Θα φύγει ρε όμως...
- Δε θα φύγει ρε Χέλενα.... ούτε κι αυτό!

Ο Δημήτρης με αγκάλιασε εχθές το βράδυ.
- Είσαι λίγο καλύτερα;
- Μια χαρά είμαι.
- Φαίνεσαι κομμάτια.
- Κουρασμένη από τη δουλειά είμαι.
Με έσφιξε μέχρι που πόνεσα, τον άφησα και πήγα και έκατσα δίπλα στη Φρόσω και τη Μαρίνα, πίνοντας το κρασί μου. Θέλω να είμαι με όλους μαζί, και μόνη μου. Από τη μια τους χαιρόμουν, που είχαμε μαζευτεί όλοι παρέα στο σπίτι, εννιά άτομα, και γελάγαμε, και μιλάγαμε, και γελάγαμε, γελάγαμε, γελάγαμε.... από την άλλη έλεγα «άντε, σε λίγες ώρες θα ξεκουμπιστούν όλοι του» λες και μου φταίγανε αυτοί. Δε θα τη βρω την ησυχία μου, σου το είπα; Δωμάτιο με θέα θα παραγγείλω.... μπας και βρω την άκρη του πουθενά. Κι εσύ ρε mpampa, που σκατά είσαι;

Κάθε φορά, ζητάω να μπω για λίγο στο μυαλό του άλλου, να δω τι σκέφτεται. Από πέριεργια, να μάθω σε ποιο σημείο του βρίσκομαι εγώ -πάντα υπάρχει αυτό το γαμημένο το εγώ. Μόνο ο Χρήστος είχε τα αρχίδια να μου πει «θέλω να μπω στο μυαλό σου». Κι εγώ, με ξιπασμό σήκωσα το φρύδι και του απάντησα «θα φοβηθείς με αυτά που θα συναντήσεις». Αλλά, τουλάχιστον, ήθελε...

Όλοι με ρωτάνε: «είχαμε κανα νέο;». Τί νέο ρε παιδιά; Χωρίσαμε, και κάνει τη ζωή του. Φαντάζομαι πως υπάρχουν στιγμές που τα σκέφτεται όλα. Όλα από την αρχή, αλλά επιμένει να σπρώχνει μπροστά στο μυαλό του τις άμυνες και τις χίμμαιρές του. Με κάθε τρόπο, με μάγους και παλαντίνους, δίνει σημάδια πως θα πορευτεί: μακρυά μου! Και όλοι έχουν πέσει επάνω μου. Κάποιοι μουδιασμένοι, κάποιοι άλλοι χείμμαροι, πως έχω όμορφο πρόσωπο και πως πρέπει να κοιτάξω τη πάρτη μου, τον εαυτό μου επιτέλους. Είναι και κάποιοι άλλοι, που θέλουν να γίνω όπως οι περισσότερες. Όχι διαφορετική, όχι δυσνόητη, όχι ανεξάρτητη και αυτόβουλη, και ειλικρινής, και αυθεντική, και κυνική και και και και και και και...

Θυμάμαι τον Jonathan, να σιδερώνει ένα πουκάμισό του, με το τσιγάρο στο στόμα, και να μορφάζει από το καπνό που έμπαινε στα μάτια του.
- Όσο αλκόολ και να πιεις, πάντα θα έρχεσαι αντιμέτωπη με το είναι σου. Ανήκεις στη πάστα των ανθρώπων, που κουβαλάνε συνέχεια πάνω τους τις αλήθειες τους.
- Κι αν κληρονόμησα καμιά παράνοια ρε συ Jo;
Άφησε το σίδερο στην άκρη, πήρε το πουκάμιο στα χέρια, το κοίταξε μια στιγμή ικανοποιημένος, μετά ρούφηξε μια γερή τζούρα από το τσιγάρο του κι έμεινε να με κοιτάζει.
- Τόσα χρόνια, που σε ξέρω, έχεις μια μόνιμη ρυτίδα στο μέτωπο. Παράνοια δεν είναι το να έχεις μνήμη και να σκέφτεσαι συνέχεια. Ούτε το να ζητάς μόνο τα απλά πραγματάκια μέσα στη γαμημένη τη ζωή. Ούτε το να θέλεις να σε αγαπούν. Παράνοια είναι να φτιάχνεις συνεχώς και μόνιμα χίμμαιρες.
Κοιτάζω το πράσινο χαλί κάτω από τα πόδια μου.
- ... κι αν σου είπαν πως δημιουργείς χίμμαιρες, μάλλον ζητούσαν να βρουν άλοθι για τις δικές τους.
- Όλοι μας ζητάμε άλοθι ρε Jo.
- Όλοι μας. Να δω εσύ πότε θα ξεκινήσεις να ζητάς άλοθι. Προς το παρόν βγαίνεις μπροστά και τανκάρεις. Και αυτό φοβίζει ρε... κι αυτή η μόνιμη ρυτίδα σου, επίσης φοβίζει.
- Να κάνω πλαστική.
- Να κάνουν πλαστική στο μυαλό τους, να τους πεις.

Ακούς κουβέντα; Να κάνουν πλαστική στο μυαλό τους. Ειδικά αυτοί οι φλατ τυπάδες που το παίζουν πολύ λάρτζ και όπεν μαϊντεντ. Εγώ δεν είμαι λάρτζ. Λυπάμαι.

Δεύτερο εξάμηνο

2008-07-02T07:42:00.003+03:00

Μύρισαν χρώματα
και μετά
άρχισαν να μιλάνε
και το ξύπνημα από το αεράκι με ανοιχτό το παράθυρο
μπροστά στα μάτια μου άδεια μπουκάλια
κι από πίσω κεριά λιωμένα
και οι πευκοβελόνες να χορεύουν
κοίταξα δίπλα μου το εβένινο κεφάλι
και χαμογέλασα,
θυμήθηκα και το τρελό αγόρι που έριξε τα μαλλιά του στους ώμους
κι μου ακούμπησε δυο φιλιά
και έφυγε χαρούμενο,
κουβέντες μέχρι αργά
και τώρα καφές, τσιγάρο και προσμονή...

...

2008-06-20T12:01:00.002+03:00

it 's all shit out there, Charlie!

Ακούγεται συνεχώς στ' αυτιά μου αυτή έκφραση από έναν εκπληκτικό μονόλογο. Ένας μονόλογος, που συνδέθηκε σε έναν διάλογο, εχθές το βράδυ αργά, κάπου εκεί στις μικρές ώρες. Παγωμένη σαμπούκα, τσιγάρα, κι ανάμεσα στα πολλά τσιγάρα, κι ένας Πρίγκιπας, που κάθε φορά μου προκαλεί ρίγος στη ραχοκολιά "Πάλι θα πέσω στη λούμπα...".

Ακροδάκτυλα κρέμονταν, και οι σκέψεις μαζί μέσα στη νύχτα, με κουβέντες που καιρό είχαμε να ξεστομίσουμε, και κουνάγαμε καταφατικά τα κεφάλια μας, απαλά, χωρίς να ταρακουνάμε την αλκόολη, τόσο ώστε να χαμογελάμε, και να χαιρόμαστε την ηδονή του πνεύματος. Πέρασε κάτι λιγότερο από ένα δύ-χρονο διάστημα, που είπα να ρίξω νερό πολύ στο κρασί μου, να δεχτώ καινούργιες μοίρες, να αφήσω το ένστικτο να χορέψει μέσα μου, και αφέθηκα, χωρίς να μπορώ να ελέγξω τα ξεσπάσματα, τους οιωνούς, το σώμα μου, αλλά ήρθα κόντρα στη φύση μου πολλάκοις. "Δε βαριέσαι... εμπειρεύτηκες πάλι, μικρό", μουρμούρισε ο Αλέξης. Ναι, εμπειρεύτηκα, αλλά είμαι τόσο μικρό... ανθρωπάκι, που νιώθω στιγμές να λιγοψυχώ. "Ήταν σα να μην έκανα, τελικά, τίποτα... σα να μη βοήθησα, και ήθελα να βοηθήσω... ήθελα πολύ να βοηθήσω, να δει τι έχανε, πόσα μπορούσε να κερδίσει, να ζήσει..."... τα έλεγα και θυμόμουν τους καυγάδες, τις αψιμαχίες, πόσες φορές τον κοίταγα και τον άκουγα να μου λέει τις κλασσικές ατάκες/απαντήσεις και ήθελα τόσο πολύ να τον πιάσω από τα μανίκια και να τον ταρακουνίσω, να του φωνάξω "ΣΥΝΕΛΘΕ! ΧΑΝΕΙΣ ΖΩΗ ΜΕ ΤΟ ΚΟΛΛΗΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ". Μόνο φώναζα. Να το λάθος μου. Να ένα λάθος μου. "Δε θέλει να ζήσει, μικρό. Έχει παραιτηθεί από τη ζωή. Και δε θα αλλάξει αυτό.", συνέχισε ο Αλέξης, ενώ έπαιζε με τα σφηνοπότηρα.

Πέρασε ώρα χωρίς να μιλάμε. Βάρυναν και τα κεφάλια, μέτρησα αστέρια, που όλο έχανα τον λογαριασμό στο μέτρημα, γελάσαμε με το μπουκάλι της σαμπούκας που μας φάνηκε πως ήταν τρύπιο, κι άδειασε ξαφνικά.

"Κρίμα πάντως...", ξεστόμισα.

"Παρελθόν...", ανταπάντησε ο Αλέξης

"Ναι, παρελθόν..."

"Και τώρα μέλλον..."

"Ε;"

"Λέω, και τώρα το μέλλον, γιατί το παρόν φεύγει συνέχεια. Άρα, μέλλον!"

"Ναι"

"Καυλοκαίρι"

"Ναι"

"Με σπίτι δικό σου, για να βάψεις τους τοίχους, να τελειώσεις και τον Γείτονα, να ακούσεις μουσικές, να μαζέψεις κανά αδέσποτο γατί, να διαβάσεις βιβλία, να ακούς τη νύχτα, να είσαι εσύ. Ακούς; Να είσαι εσύ, πάλι..."

"Ναι, αυτό... να είμαι εγώ, πάλι..."

"Α ρε μικρό, ποιος να καταλάβει;"

"Κανείς ρε... στην ουσία κανείς. Και ούτε εμείς καταλαβαίνουμε, και πάντα αδικούμε. Τους εαυτούς μας, τους άλλους, και όλους τους υπόλοιπους". Με κοιτάζει λοξά.

"Αρχίδια". Τον κοίταξα κι εγώ λοξά, και δάκρυσα. Αρχίδια! Ουσία μηδέν. Πράξις τέλος. Let it flow. Δε θέλω να σκέφτομαι. Θέλω να πετάξω. Και να κολυμπίσω, ή αλλιώς να κολυμβήσω! Ακούς ρε;

άντε γεια!

Last News

2008-06-14T06:12:00.004+03:00

... ready to lose it all!

Need to nuke out

2008-03-19T12:55:00.002+02:00

...all the ugly bosses in my real life!
Wish some particular ppl could read these lines,
and FINALLY get the fucking messages.
Virtual life sometimes sucks.
Real life has to be faced.
I open the window of grey and black,
I wear my shield and keep on hand the sword,
real life need to be in charge.

A dark dusted chest must close and me walk in life-my dearest bitch.
No boost needed.
Just smiles required.
Fuck the fame.
Fuck the mercedes benz.
A wall-to-wall library is still in my bind, books and empty botlles tickle my thoughts.

Going to drink the sun, after years, again.......

Τα Πίνω Όλα Μαζί, Νο 2.

2008-02-25T22:28:00.002+02:00

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους εμάς τους ΜΠλόγγγκερς (πως μου τη δίνει η ελληνοαγγλική προφορά...), που αναρτούμε, ποστάρουμε, σχολιάζουμε άρα... άρα υπονομεύουμε, συκοφαντούμε -όλοι, μα όλοι οι ΜΠλόγγγκερς- και είμαστε κακοί άνθρωποι, και εκβιάζουμε και απειλούμε, μέσα στην ανωνυμία του διαδυκτίου........

Χρόνια πολλά τώρα "κυκλοφορώ" στο διαδύκτιο, αφήνω τα αποτυπώματά μου, υπάρχω, και για το πείσμα σας, θα συνεχίσω. Κι αν θέλετε να ξέρετε -για να σας κάνω και τη ζωή πιο εύκολη- μπαίνω στο νετ και από το πισί (εξυπνόπουλά μου εσείς που μέσα σε λίγες μέρες τα μάθατε όλα) του γραφέιου, και από το σπίτι του γκόμενού μου, όπου κατοικοεδρεύω, και από του αδερφού μου, και από το πατρικό μου, και από το ίΝΤερνεττττ (ελληνοαγγλική προφορά πάλι) σε διάφορες πόλεις της χώρας μας και του εξωτερικού.

Πόσο το χάρηκα που κόσμος πολύς άρχισε να εμφανίζεται στη ΜΠλογγγγκόσφαιρα (αούργκ!), και πόσο μούδιασα, όταν διάβασα σε εξώφυλλο "κοριτσίστικου" περιοδικού τον τίτλο "πως να γίνετε πετυχημένοι μπλόγκερς".... αλλά και πόσο συφιλιάστηκα και άρχισε η έξαρση της ψωρίασης μου, όταν στα παράθυρα της ελληνικής τηλεόρασης, έτσι χύμα, απροκάλυπτα, και ισοπεδωτικά αιωρείται ο ειρωνικός και υποτιμιτικός τόνος κάθε φορά που αναφέρεται η λέξη "ΜΠλόγγγκερς"....

Σε κάποιες χώρες υπάρχει κλάδος στη νομική και στην εγκληματολογία, που ασχολούνται με το διαδύκτιο. Λες να υπάρχει και στην Ελλάδα; Λες να βρούμε και τον καργιόλη που μου έκλεψε τους κωδικούς των λογαριασμών μου σε e-mail accounts, forums κλπ κλπ, και μου έκανε -τρόπω τινά- τη ζωή δύσκολη; Η δύναμη των δημοσιογράφων είναι αξιοσημείωτη. Των πολιτικών, επίσης. Εγώ η μαλάκω, που προσπαθώ τίμια να κάνω τη δουλειά μου, και να μη πειράζω τους γύρω, είμαι η κοροϊδάρα. Που πληρώνω τους γαμοφόρους πάνω σε ήδη φορολογημένα χρήματα, και ακίνητα, και δυσκίνητα και ό,τι ριμαδό-πραγμα ελέγχεται και καταγράφεται και αριθμήται.

Θυμάμαι τον παππού μου -και στη συνέχεια τον πατέρα μου- να με συμβουλεύει: να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στη κοινωνία, και νομοταγής πολίτης. Ρε τί ειρωνία και μαλακία... ουτοπία και ροζ συννεφάκι, που κουβαλούσαν. Ναι, ξέρω. Μπορεί αύριο-μεθαύριο, να βρεθώ ενώπιον της δικαιοσύνης και να απολογούμαι για όσα γράφω εδώ πέρα, με τη κατηγορία πρόκλησης και υποστήριξης της αναρχίας (δεν αποκλείω ποτέ και τίποτα), ως ταραχοποιό στοιχείο μέσα στο διαδίκτυο.

Δε με χέζετε;

Δε πάτε να χτίσετε κάνα νοσοκομείο της προκοπής, με άρτιο εξοπλισμό και επιστημονικό προσωπικό που να έχουν ΨΥΧΗ ΡΕ και να μη χρηματίζονται, ούτε να εκμεταλλεύονται τον 'κοσμάκι';

Δε πα ν' ακούσετε τη νεολαίρα μπας και πάρετε γραμμή τί τράβανε κι αυτά τα κωλόπαιδα που εσείς γεννήσατε και μεγαλώσατε και τους ετοιμάζετε ένα μέλλον ΜΙΑ ΑΗΔΊΑ ΚΑΙ ΜΙΣΗ, πανάθεμά σας....;

Άμα δε ξυπνήσω αύριο το πρωί να πάω στη δουλειά μου, ποιος θα μου δώσει να φάω μωρέ;

Σε ποιο κόσμο με άφησες μπαμπα να τα βγάλω πέρα μόνη μου με τους παπάρες εδώ που τα τρώνε όλα και δεν αφήνουν ούτε ψίχουλα για τα περιστέρια; Ε;

Κι ένα αρχίδι κι ένα μύδι, κάνανε τον Άρχιμήδη!

Τί ήθελα και το άνοιξα το χαζοκούτι και συγχήστηκα; Πως να μην αρχίσω μετά τις φωτοθεραπείες μου;

Όχι, μπαμπά, δε θα σώσω ούτε εγώ τον κόσμο, ούτε κι εσύ. Αλλά μου τη δίνει. Μου τη δίνει πόσα αρχίδια υπάρχουν και τους πληρώνουμε -άμεσα ή έμμεσα. Μου τη δίνει, που όταν θα γυρίσω από μία γαμημένη μέρα δουλειάς που με πήγε πίπα-κώλο και θέλω (κι εγώ σα παιδί) να ανοίξω το χαζοκούτι και να χαλαρώσω να τους βλέπω φλατσα κάρτα.... Ψάχνεις να βρεις ναρκωτικά, ή δε ψάχνεις μετά; (Θα κατηγορηθώ και για εισαγωγή κακόβουλων μηνυμάτων και προτροπών υπέρ των ναρκωτικών, άραγε;)

Πολιτισμός.... χιλιοειπωμένη, χιλιογραμμένη και χιλιοακουσμένη λεξούλα. Άντε να δούμε πότε θα πάρει θέση και στη δική μας κοινωνία. Γιατί, σιγά μην υπάρχει!

Λοιπόν, ΜΠλόγγγκερς.... με τους κωδικούς σας, τους εκβιασμούς σας και τις δυσφημήσεις σας, πάρτε θέση.

Και ξεκινώ, έτσι από χλευασμό πάλι....

Δευτέρα κοκαϊνη

τη Τρίτη ηρωίνη

Τετάρτη χασισάκι

την Πέμπτη ένα χαπάκι

Παρασκευή πρωίιιιιιιι τα πινώ όλα μαζίιιιιιι

Σαββάτο είμαι λιώμα

τη Κυριακή στο χώμα.

Αυτά!

Πάω να καπνίσω κανα τσιγάρο, να ακούσω τους ήχους της πόλης, να αναπολίσω, να χορέψουν πάλι οι σκέψεις στο μυαλό, βρε αδερφέ.

ΥΓ: Ακούω από μακριά τις σειρήνες του ασθενοφόρου.

ΤΑ ΠΙΝΩ ΟΛΑ ΜΑΖΙ

2008-02-08T16:50:00.000+02:00

Δευτέρα κοκαϊνη
τη Τρίτη ηρωίνη
Τετάρτη χασισάκι
την Πέμπτη ένα χαπάκι
Παρασκευή πρωίιιιιιιι τα πινώ όλα μαζίιιιιιι
Σαββάτο είμαι λιώμα
τη Κυριακή στο χώμα

(τραγουδάτε το με τον ρυθμό του γνωστού τραγουδακίου από τα Στρουμφάκια "Δευτέρα κάτι έχω....)

Πάμε πάλι:

Δευτέρα κοκαίνη
τη Τρίτη ηρωίνη
Τετάρτη χασισάκι
την Πέμπτη ένα χαπάκι
Παρασκευή πρωίιιιιιι τα πίνω όλα μαζίιιιιιιιιι
Σαββάτο είμαι λιώμα
τη Κυριακή στο χώμα

Πάμε άλλη μία;;;;

Γραμμές

2008-01-30T06:26:00.000+02:00

Κι όλο πηγαινο-έρχομαι,

χωρίς να στέκομαι πια και να κοιτάζω, να παρατηρώ,

βήμα ταχύ,

βλέμμα φευγαλαίο,

ένα τέρας με δυο πόδια χρώμα κόκκινο να στριγγλίζει στο μυαλό,

που είμαι;

Ακολουθώ μια πορεία,

συγκεκριμένες ΓΡΑΜΜΕΣ,

σε ορισμένο κύκλο,

λίγο ύπνο,

άγχος,

και εκκρεμότητες να μαζεύονται συνεχώς.

Αν με ρωτήσεις, γιατί έλειπα τόσο καιρό,

θα σου χαμογελάσω,

θα σηκώσω και τους ώμους, και παιδικά θα σου απαντήσω:

- Για πόσο καιρό μιλάς; εχθές δεν ήταν που έπαιζα στην αλάνα με τον μαύρο τοίχο;

Για να ξέρεις, παιδί είμαι ακόμα.

Το Γαμίσι του Σαββάτου

2007-11-26T07:44:00.000+02:00

Περιμένεις νωχελικά, στην αρχή, λίγο πιο υγρή μετά, γεμάτη εκνευρισμό στο τέλος, γυμνή, έτοιμη, πλυμένη, καθαρή.... για να σε βρει το ξημέρωμα της επομένης αγάμητη, με ερωτήσεις, ερωτήματα, αμφιβολίες, φόβους..........
Τα sex shop στη Συγγρού περιμένουν.
Τα τεκνά καιροφυλαχτούν.
Κι ο λατρεμένος σου, αλλού.
Γιατί είχες πάρει την απόφαση να είσαι ειλικρινής, κι επειδή θέλησες να είσαι εσύ και όχι η άλλη.
Υπομονή.
Μετά θα έρθουν, πάλι, τα όρια που πάντα πηγαίνουν πιο πάνω μέχρι να συνειδητοποιήσεις, μετά από χρόνια, εκεί στα 40+ και 50-, πως ούτε τα Σαββάτα δε θα γαμιέσαι.
Το γαμίσι του Σαββάτου, υπήρξε η πολυτέλεια των γρήγορων νιάτων.
Τώρα, ξεκινάνε άλλα γαμίσια.
Θα ακολουθήσουν σιωπηλές σκέψεις,
Καινούργιες χίμμαιρες,
Κι ένα χαστούκι, πριν κλείσεις τη πόρτα πίσω σου.

Οκτωβρίασε

2007-10-15T11:14:00.000+03:00

Γυρίζεις το κεφάλι δεξιά κι αριστερά, για να ελέγξεις όλα τα αυτοκίνητα, κοιτάς εξονυχιστικά όλους όσους υπάρχουν στις αίθουσες, και ξέρεις, πως αν είναι τελικά εκεί, δεν είσαι σίγουρη για το πως θα συμπεριφερθείς. Θα μιλήσεις; Θα μένεις να κοιτάς; Θα περάσεις επιδεικτικά από μπροστά και δήθεν τυχαία; Θα κρυφτείς; Πάλι έκαναν την εμφάνισή τους τα ερωτήματα, που κατά καιρούς ξεθάβεις. Τί περίεργο συναίσθημα... κι όλο μιλάς για το παρελθόν, τα ταξίδια, τις μουσικές, τις εικόνες και τις κουβέντες –άραγε με λύπη ή με θυμό;
Ούτε κι εχθές είχα τύχη. Για μία ακόμη φορά. Κι ας ψήλωσα και μπορώ να βλέπω καλύτερα. Έκοψα και τα μαλλιά. Κρύωνα. Και σήμερα κρυώνω. Κοιτάζω τη Μαργαρίτα, διπλοτσεκάρω αν είναι ασφαλής, διπλοτσεκάρω αν έχω κλείσει την ηλεκτ. Κουζίνα, τον θερμοσίφωνα, τα φώτα, αν κλείδωσα τη πόρτα του γραφείου, επιστρέφω πίσω για να σιγουρευτώ, διπ-λοκοιτάζω τα παραστατικά, τα excel πριν τα προωθήσω... Η Χέλενα... ρε γαμώ το, πάλι τα ίδια. Κόλλησε. Από τη μια χαίρομαι, από την άλλη φοβάμαι. Μετά ξαναχαίρομαι, γιατί εμπειρεύεται, αλλά θα μείνει μισή.
Ξεχνάω. Ξεχνάω συνεχώς τις διαδικασίες. Δεν είμαι σίγουρη. Άσε που συνήθισα τόσο πολύ μόνη στο γραφείο, που τινάζεται το κορμί μου, όταν έρχεται κάποιος, και αποδιοργανώνομαι.
Περπάτησα. Α, ναι... ώρες, στα λατρεμένα, και ηρέμησα. Αλλά δεν είχα τη φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Με πονάει το γόνατο από την υγρασία. Αλλά δε το έβαλα κάτω. Περπάτησα. Βέβαια, τώρα με το κρύο, η μηχανή θα μείνει κρύα, και θα κοιτάζω αντί μέσα από τη ζελατίνη, μέσα από το παράθυρο. Γιατί φοβούνται, όταν δε μιλάω; Και ο δερμάτινος καναπές μου φαίνεται φθηνός, λίγο μαύρος, λιγότερο από όσο θα ήταν αρκούντως μαύρος.
Άνθισαν και οι τριανταφυλλιές του Οκτώβρη στον Παρνασσό. Η μητέρα είπε πως είναι πιο όμορφες από αυτές του Μαϊου. Το ξέρω. Και τα πέταλλά τους είναι λιγότερα, αλλά πιο δυνατά, πιο χοντρά.

Το σίγουρο είναι πως δε χρειάζομαι κάποιον να με προσγειώσει στη γη. Ελπίζω να το κατάλαβε......

Οκτωβρίασε, λοιπον.

Φωτογραφία

2007-10-02T14:59:00.000+03:00

...ένα μυστικό που κουβαλάς, που σου είναι βραχνάς, κατάρα εδώ και χρόνια, μπορεί και στα παιδιά σου, μπορεί και κάποιοι από το παρελθόν “δικοί σου”, στίγμα, πόρτα κλειστή, εκκωφαντικές σιωπές, εξάρσεις, υποτροπιάσεις, πάνω και κάτω, και ουσίες....... τί να εξηγήσεις, και τί να καταλάβουν; Μια βαλίτσα μαζί σου στο λιμάνι, ένα ράντσο στο εφημερεύων, κρύος ιδρώτας, εφιάλτες. Δικοί σου οι δαίμονες, φίλε. Μόνο δικοί σου. Να σου φέρω λίγο κέικ, που έφτιαξα με τα χεράκια μου; Λίγα χιλιόμετρα με μουσικές και τις σιωπές μας. Κι εγώ με το παράπονο και το γιατί να το βλέπω μπροστά μου κάθε που ζω όσα –τόσα πολλά- που σε θυμίζουν. Θα μπει και ο Νοέμβρης, να μεγαλώσεις κατά ένα νούμερο, κι εγώ χαμογελαστά εκείνη την ημέρα να σε τιμήσω, φορώντας το μαύρο παλτό, που έχω στη ντουλάπα για τα κρύα βράδια στο αυτοκίνητο, κι ένα τραγούδι συνέχεια να παίζει, να παίζει, να παίζει, να παίζει.... Και η μηχανή ανοιχτή. Στην υγειά σου, ο πολλοστός καφές της ημέρας.

Σάλτα και γαμήσου

2007-09-07T18:06:00.001+03:00

Πάει ένας μήνας και πολύ από τη τελευταία φορά, που ανέβασα ποστ. Στο διάστημα αυτό, έγραψα πολλά, με οργή και συναισθήματα, φωνές και θυμό, όμως κανένα από αυτά δε θα βγουν εδώ. Φαίνεται πως η μοίρα τους είναι να παραμείνουν στον φάκελο "του περίμενε". Εγώ, μάλλον, ανήκω στην ομάδα εκείνη των ατόμων, που μένουν στις σκιές. Κάποιοι, κάποια στιγμή ισχυρίστηκαν κάτι άλλο, κάτι που είχε να κάνει με δειλία, διπροσωπία, και χλιδαμπουρίαση, επανάσταση του κώλου και της σιγουριάς. Θα μου πεις, στ' αρχίδια μου. Ναι, φυσικά, στ' αρχίδια μου. Και στις σκιές μου, και στα σύννεφα τα μολυβένια μου, και τους αέρηδες να σφυρίζουν μπαίνοντας από το παράθυρο στο δωμάτιο του executive ξενοδοχείου, που χρεώνουν 530 ευρα το βράδυ, με τα αφρόλουτρα, τα σαπούνια και τα body lotion Hermes, κι εγώ μπροστά στο strictly business λαπτόπι. Καταλαβαίνεις την ειρωνία μου, φίλε, έτσι δεν είναι; Ας έρθει να μου πει ό,τι θέλει και όποιος θέλει, από αυτόν που χολένει, εως εκείνον που θέλει να του δώσω τη ψήφο μου, και τον άλλο τον παπάρα, στη δημόσια υπηρεσία, που πληρώνω, κι εγώ δε πληρώνομαι ούτε για τις υπερωρίες μου, ούτε για τα Σ/Κ για τη δουλειά, και δίνω και προκαταβολή 2-3 χιλιάρικα για το επόμενο οικονομικό έτος στο εκκαθαραριστικό, για να πάρουν οι πυροπαθείς μόνο τα 3 (του καραμπελλα).

Άκου να δεις. Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα ατυχίας και ζορίσματος. Κι αν απλά έχεις στόχο και όνειρο να αποκτήσεις ένα μερσεντικό πριν τα σαράντα σου, απλά πάρε τ' αρχίδια μου. Και το μερσεντικό μαζί. Αλλα πριν, έλα μια βόλτα ν' ακούσεις, να μυρίσεις, να δεις. Πάρ πραγματική χαρά, αληθινή, και μετά, χάρισμά σου όλα... όλα...

Τώρα, σάλτα και γαμήσου.

Άσε με, λίγο να χαϊδέψω τους ευκάλυπτους που κρυβόμουν παιδί

Εκεί, που χτύπαγα και έτρεχε αίμα το γόνατο

Με την αλμύρα από τα δάκρυα να φτάνει στο στόμα και να μη ακούγεται λυγμός

Μα μόνο δυο μάτια μεγάλα αμυγδαλωτά να καρφώνονται στη θάλασσα

Άφησε τις θύμησες, να κάνουν παιχνίδια -για μια ακόμη φορά.

Και, όταν βρέχει, βάλ' το να τ' ακους.

Τώρα, σάλτα και γαμήσου, executive member της μαλακίας που έφτιαξες με ψέμμα, κι άσε εμένα να μαζεύω εμπειρίες για τη κωλότσεπή μου. Όλα είναι δρόμος, σωστά;

2007-07-20T13:02:00.000+03:00

Δε μπορώ να μείνω και να σε δω να φεύγεις...
για μία ακόμη φορά!

2007-07-18T09:15:00.000+03:00

Ένα μικρό τραγούδι για σένα
Χωρίς φόβους
Μόνο περίεργες λέξεις
Όχι δυσνόητες, απλά δύσκολες
Και άγγιγμα, αγγίγματα, ανατριχίλα
Νότες απλές
Μικρές νυχτερινές
Μεσάνυχτα καλοκαιριού
Φύλλα που σιγοκινούνται και βλέμματα μέσα από μισάνοιχτα μάτια με βλεφαρίδες να κάνουν ίσκιο και μυρωδιά από αλμυρίκια και αλάτι στο κορμί τη γλώσσα να γεύει και τη ραχοκοκκαλιά να κινεί περίεργα.

2007-07-09T15:22:00.000+03:00

Η φωνή σου με προκάλεσε να σου γράψω σήμερα. Σε άκουσα στο τηλέφωνο, σε άκουσα και στο πλατώ, που μου είπες «Μίλα μου. Πες μου για τις εικόνες + τις μυρωδιές που μαζεύεις». Πως να σου αντισταθώ;

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να σου γράψω, αλλά είχα σκαλώσει. Κόλλησα πολύ άσχημα αυτή τη φορά με το όνομα. Κλήθηκα να απολογηθώ γι’ αυτό, αλλά η απαξιωσύνη και ο ξιπασμός μου με ζάλισαν γλυκά και ελευθερωτικά, τόσο που δεν έδωσα απαντήσεις και εξηγήσεις.

Που λες, ακούω μουσικές. Βλέπω πολλές εικόνες, τριγυρνάω στις συναυλίες, ακούω, επίσης, πολλές μαλακίες περί δεξιώσεων και υποτιθέμενων καθωσπρεπεισμών μέσα στα πλαίσια μια μπασκλας κοινότυπα κομπλεξικής νοοτροπίας, που επικρατεί και θα επικρατεί. Έσκισα τα πατζάκια του τζην μου, και είμαι πάλι με χαμόγελο. Δεν ήξερα πως μου έλειπαν τόσο πολύ τα μπάσα και οι δυνατές κιθάρες, παρέα με τις μεταλλικές φωνές. Ροκάρουμε. Και γουστάρουμε. Πηγαίνω για τη δουλειά, και τραγουδάω με ρυθμό. Αν σταθώ κάπου να περιμένω τα πόδια μου, το κορμί μου ολόκληρο πιάνει ρυθμό και χαμογελάω ηδονικά. Ακόμη και πάνω στη μηχανή. Ξημερώματα πέφτω νεκρή στο κρεβάτι, με ένα ρίγος στη γυμνή πλάτη από το αεράκι που εισβάλλει από το παράθυρο και γαργαλάει τις σταγόνες ιδρώτα. Ξυπνάω μετά από λίγες ώρες μούσκεμα, θέλοντας να κοιμηθώ κι άλλο, αλλά σηκώνομαι και πέρνω μπρος. Σήμερα ο Α. μου είπε πως το βράδυ χτύπαγε το κινητό μου. Εκείνος ξύπνησε, αλλά εγώ ατάραχη συνέχιζα τον βαθύ μου ύπνο. Ύπνο μέσα σε δάση και θάλασσες και παράθυρα και πρόσωπα και σκιές κι ένα μπουκάλι να πλέει.

Let it flow, my friend. Κι άσε τους να τραβάει ο καθένας τους την δική του μαλακία.

Ναι, είχα νεύρα. Πολλά νεύρα, πολύ εκνευρισμό, πολλά κι αυτά τα βάρη στο στήθος, στο μυαλό. Αλλά όλα καλά. Του το είχα πει, θάλασσα δώσε μου και μουσική και όλα θα πάνε καλά. Εντάξει, ακόμη κι εγώ το ξεχνάω μερικές φορές ρε συ....... Δε σου κρύβω πως την έχασα τη μπάλα., και μετά δεν είχα μπάλα να παίξω. Έτσι νόμισα. Ε, παιδί είμαι, μη ξεχνιόμαστε. Το άλλο σου το είπα; Μπήκε ο Ιούλιος. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό, ε;

Αυτό, όμως, δε σου το είπα. Έψαχνα μέσα στα πλήθη. Είδα αυτοκίνητα. Είδα και πρόσωπα. Κάποιες στιγμές έκανα πως δεν είδα τίποτα. Και όταν γύριζα σπίτι, κοιμόμουν βαριά.

Έκανα και μακροβούτι. Όχι ένα. Πολλά. Δελφίνι δελφίνι δελφίνι.

Τραγούδησα δυνατά. Μίλησα δυνατά.

Κοιτάζω τη μισάνοιχτη καγκελόπορτα. Θέλω να κλείσω για λίγο το στόμα μου, να μη στεγνώνει το σάλιο μου, και απλά να ατενίζω. Θέλω να πατήσω ένα κουμπί –το ειδικόν κομβίον- και να παύσουν οι ηχορρυπαντικές τάσεις και προεκτάσεις, να τσαλακώσω μερικές λευκές κόλλες χαρτί, κάποιες άλλες να τις ζωγραφίσω, και πολλές περισσότερες να τις γράψω και να τις πετάξω ψηλά και να πέσουν όπως-όπως και όπου να ‘ναι, για όσο να ΄ναι. Στέλνω φιλί στην Χέλενα, σηκώνω κωλοδάχτυλο στους υπόλοιπους και γελάω και τρέχω με τον Α. Όποιος αντέξει ρε.

Ξέρεις πόσα πολλά είδα. Ξέρεις πόσα πολλά άκουσα αυτόν τον καιρό; Με κέρασα και μια βραδιά στο λόφο των Νυμφών. Και άλλη μια με ιώδιο στον Φλοίσβο. Λίγα, θα πεις, σε σύγκριση με εκείνα. Ε, και;

Μωβ μελάνι χρησιμοποίησα για να φτιάξω την αποθήκη. Τα άλλα χρώματα θα τα μοιράσω.

Δε τελειώνει εδώ. Where ‘s my drifter?

Μαζεύω και πετάω κουτιά. Boxes for selling.

Μάζεψτε όλα και χρέωσε τα στη φωτιά, που καίει εδώ και 28 χρόνια.

Exit light.

Ας ρουφήξω καφέ. Και μπορεί αν ακούσω πάλι τη φωνή σου, πάλι να με προκαλέσει και να σου γράψω.

Πονάει και το γόνατο. Μαγκώνει και δε λέει να ξεμουδιάσει, λες και θέλει να μου υπενθυμίσει πως δε τα ορίζω όλα. Σφίγγω τα δόντια. Καταλαβαίνεις. Σφίγγω τα δόντια και για το άλλο. Αλλά πονάει. Πιο πολύ από το γόνατο. Είναι σπασαρχίδικο να ξέρεις, να καταλαβαίνεις και να περιμένεις πότε θα το ξεστομίσει. Συνήθως, δε το ξεστομίζει. Αλλά εσύ το ξέρεις. «Shoot it!”, λέω και ξαναλέω και περιμένω στωϊκά. Αρνείται πως έχει κάτι μέσα στο μυαλό. Ήθελα να έμπαινα μέσα σε αυτό, για λίγο. Μπορεί και να τρόμαζα, μπορεί και να το αγάπαγα περισσότερο. Μίλα μου, σχεδόν εκπληπαρώ. Θα έχεις κιάλλες ευκαιρίες, αλλά μίλα μου, και θα σου δώσω κι άλλες αγκαλιές, αντί να πάρω εγώ. Πονάει το γόνατο, όταν ανεβαίνω στη μηχανή. Θέλω να πάρω καινούργιο κράνος. Όταν περπατάω, το αισθάνομαι να πηγαίνει μόνο του εκεί που θέλει αυτό, κι εγώ να το συνοδεύω. Δε θέλω να αρχίσω κορτιζόνη, πάλι. Θέλω να φορέσω το μαύρο μου φουστάνι, θέλω να... Στ’ αρχίδια μου και δυο αυγά Τουρκίας. Γέλαγα με αυτή τη φράση, τώρα μου σηκώνεται η τρίχα. Σε όποιον αρέσω, αλλιώς να φύγει. Χωρίς ευκαιρίες, ρε φίλε; Μου αρέσουν τα δύσκολα. Τη Μαργαρίτα πότε θα τη κάνω μπάνιο; Κουνιούνται τα κλαδιά του φοίνικα, κι εγώ κρατάω τα μάτια ανοιχτά μέχρι να αντικρύσουν την Αμοργό. Θα αντέξω ρε πούστηδες. Και τη Τετάρτη θα κάνω μπάνιο με ασημένια βροχή, θα φορέσω και τα ψηλοτάκουνα και...

Ναι ρε, το παραδέχομαι. Ακούω αφωνές, και σου εύχομαι, επιτέλους, να πας να γαμηθείς!

2007-05-24T18:14:00.000+03:00

Επέστρεψα

2007-05-17T12:06:00.000+03:00

Ήρθα. Έλειπα καιρό, όπως διαπίστωσες. Το κάνω αυτό, καμιά φορά. Έλα, μη με ρωτάς τώρα που ήμουν, που χάθηκα…. Κάθε φορά τα ίδια με ρωτάς. Αφού ξέρεις, δε ξέρεις; Κάτι έχεις ψυχανεμιστεί για μένα, έτσι δεν είναι; Χάθηκα… δηλαδή… ναι, αυτή είναι η λέξη. Χάθηκα. Κάπου στα μονοπάτια εκεί τα περίεργα, μπερδεύτηκα στις έλικες του μυαλού μου. Δεν έγραφα, δε διάβαζα, άκουγα μόνο, κοίταζα, και περίμενα. Ήπια κιόλας. Με ξέρεις, όταν πίνω. Όχι πολύ συχνά, αλλά πίνω πολύ. Τα γαμάω κανονικά, λες και έχω βάλει πλώρη να γίνω μαινόμμενη καραβέλα. Την Πέμπτη στα γενέθλιά μου, πέρασα καλά. Ήταν τα γενέθλια που πάντα γούσταρα να είχα… αυθόρμητα! Και μετ΄ααπό 2 ώρες ύπνο, και με ένα βόσπορο από αλκόολ μέσα μου, ξύπνησα το πρωί και πήγα στο γραφείο. Στην ώρα μου παρακαλώ. Και άκουγα μουσικές και θυμόμουν τα γελαστά πρόσωπα όλων. Θυμόμουν τα φιλιά, τις αγκαλιές, τα χάδια. Ακόμη τα θυμάμαι. Πίναμε ρακόμελα και γουστάραμε. Εχθές ήπια ρακί. Άμα μπλέξεις με κρητικούς, δεν έχεις πολλά περιθώρια. Αντιστέκεσαι στην αρχή, σα δύσκολη γκόμενα, αλλά το λέει η ψυχούλα σου, και γίνεσαι μπουρδέλο, γίνονται και οι άλλοι μπουρδέλο από το πιόμα, αλλά είσαι καλά. Είμαι καλά.

Του υποσχέθηκα πως το Καλοκαίρι, και φέτος, θα έρθει με τα γενέθλιά μου. Και έτσι έγινε. Κάθε χρόνο, έτσι γίνεται. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Πάλι χωρίς ύπνο θα μείνουμε. Πάλι θα πούμε, «ελα ρε, θα κοιμηθούμε τον Χειμώνα, μη χαλιέσαι», αλλά κατά βάθος εννοούμε, θα κοιμηθούμε όταν πεθάνουμε. Γιατί θα πεθάνουμε. Σκέψου πως είμαστε ακόμα ζωντανοί. Κάποιοι άλλοι έφυγαν, και μάλιστα νωρίς. Και μου λείπουν.

Είδα μια ταινία τις προάλλες, και θυμήθηκα εκείνο το βράδυ, που το αίμα μούσκεψε μέχρι και τα εσώρουχά μου. Μετά μου λες γιατί μένω ψύχραιμη. Μένω; Δείχνω; Είμαι; Για ποια κυνικότητα θα μου μιλήσεις, όταν τα μόνα λόγια που βγήκαν από μέσα μου ήταν «Κάνε να σταματήσει η μηχανή, πριν σταματήσω εγώ» και κοίταγα τα φώτα των αυτοκινήτων από απέναντι, που με πλησίαζαν. Για ποια αχαριστία θα μου μιλήσεις εσύ, όταν τα τρεμάμμενα χέρια μου έκλειναν τα ματιά του, και έλεγαν αντίο στο βλέμμα του που είχε στηλωθεί στα μάτια μου; Για ποια αλλαζονία θα μου μιλήσεις εσύ, όταν παιδί μεγάλωσα αυτόματα σαν ενήλικας με κενά μνήμης;

Έκλεισα τα 28 και… πάω για τα 30 μαλάκα μου, και πολύ το γουστάρω αυτό.

Τιμώμενο πρόσωπο δεν είναι η Πατρίτσια, είναι ο στιβαρής κατασκευής μεγάλου εύρους και υψηλότατου πύχη των ορίων της ψυχής, που, τελικά, δε ξέρεις τι κρύβει και δε ξέρεις πως θα αντιδράσει και πότε. Μπορείς να χαρτογραφήσεις μια άβυσσο; Όχι ρε, δε μπορείς. Γι’ αυτό σου λέω, μη παίρνεις σα δεδομένο έναν άνθρωπο. Τα λέω, για να τα ακούω, για να μη ξεχάσω, γιατί αδυναμώ μερικές στιγμές, και για να μπορέσω να πεθάνω χωρίς τύψεις, χωρίς δισταγμούς και αποθυμένα.

Με ακούς ρε μαλάκα, ή το παίζεις πάλι κουφάλογο; Πάλι τα ίδια θα λέμε; Να βρεις το μέγεθος του μυαλού σου, σα νομίζεις πως έχεις αρχίδια.

Επέτρεψε μου τώρα να χαμογελάσω, αρχικά, να κατεβάσω τον καπνό βαθιά μέσα στα μαύρα μου πνευμόνια, και όταν θα ελευθερώσω τον καπνό, θα αφήνω την ασημένια σταγόνα να ντροπάρει με θόρυβο, και με φως δυνατό.

Άλλοθι; Όχι, δεν έχει άλλοθι. Ό,τι έγινε, όπως έγινε, απλά έγινε, και δεν ξεγίνεται. Και σε όλα ήμουν εκεί. Παρούσα. Πράγμα που σημαίνει πως θα πεθάνω με όλα αυτά μαζί. Και μην έρθει κανένας πούστης να πει πως είμαι δυστυχισμένη. Δεν είμαι. Τουναντίον.

Πάλι δεν ακούς.

Να σου πω. Κοίτα με λίγο. Επέστρεψα. Δε θα σου υποσχεθώ πως δε θα ξαναφύγω. Δε γίνεται, λυπάμαι. Αλλά με σιγουριά μπορώ να σου πως είμαι εγώ, και θα είμαι εγώ.

Μου έλειψε η μυρωδιά.

Και τεντώνομαι, με τα γόνατα μαζεμένα στο στομάχι. Ψηλά τα χέρια, χαμόγελα και σύννεφα από λέξεις και εικόνες. Μην αριθμήσεις τα συναισθήματα, ούτε τα αισθήματα. Είναι πολλά.

Αχμ… άνοιξες τα αυτιά σου, ε;

Συμπάθα με…………………..

2007-04-24T17:28:00.000+03:00

Τα Σαββατοκύριακα Μου Πάνε Περισσότερο

Επειδή δε τρέμουν τα χέρια μου, ούτε χτυπάει το ξυπνητήρι.
Επειδή σαρκάζομαι τη μοναξιά και τις πτώσεις,
καθώς αντιμετωπίζω μόνη μου τον άλλο μου εαυτό,
χωρίς συμμάχους, χωρίς συμπολεμιστές
και ακούω περισσότερες μουσικές, πιο δυνατά, στο διαπασών, και ξυπνάω τους γείτονες και τη μιζέρια τους, και τα παράθυρα παραμένουν με κλειστά τα παραθυρόφυλα, οι σκιές παίζουν και με βλέπω σαν είδωλο στον απέναντι τοίχο, αυτόν που βλασφημώ μέσα στη κατήφεια μου φορόντας μαφόριο με χρώματα παράξενα και οι σκέψεις παίγνειο πονηρό με παγίδες, που οδηγούν σε άβυσσο.

Που να τη βρω την ανάγκη για την καθημερινότητα;

Υστεριόγραφο: Κάποιες σκέψεις επαναλαμβάνονται, καμιά φορά και εξαιτίας ενός τραγουδιού...

Εγώ και οι χίμμαιρές μου

2007-04-10T00:04:00.000+03:00

Το έγραψα σωστά; Δε ξέρω, δε μπορώ να σκεφτώ τώρα. Απλά νιώθω. Δε θέλω να σκέφτομαι. Μόνο νιώθω. Πήρα κλειδί του σπιτιού, τις μουσικές μου κι ένα πακέτο τσιγάρα και βγήκα έξω. Όμορφη βραδιά. Γλυκιά, σχεδόν καλοκαιρινή. Άρχισα να περπατάω χωρίς κάποιον προορισμό συγκεκριμένα. Ανέβαινα δρόμους, έστριβα πότε δεξιά, πότε αριστερά. Δε με χωράγανε, δε μου φτάνανε. Δυνάμωσα το mp3 player σχεδόν στη διαπασών, για να μην ακούω ούτε τα βήματά μου, ούτε την ανάσα μου. Κανείς δε κατάλαβε τίποτα. Και κανείς δε θα καταλάβει. Είναι αυτό που λένε, τραβήξου μόνη σου. Εσύ, το μυαλό σου, και ό,τι κουβαλάς μέσα σου. Ανέβηκα ανηφόρες στη γαλαρία του 230, έφτασα αρκετά ψηλά. Εκεί που είχα ξανανέβει πριν χρόνια. Θυμήθηκα παλιά γαμίσια. Θυμήθηκα και φοιτητικά χρόνια, έρμαιο επιλογών του ανέμου. Μετά πήρα τις κατηφόρες, αφού ζητήθηκα να δώσω εξηγήσεις. Άντε να εξηγήσεις γιατί κάνεις μονάχη σου βόλτα. Κατέβηκα στα λατρεμένα, αλλά λυπήθηκα που η διαδρομή ήταν μικρή. Και μετά μόνη, τα τσιγάρα μου, μια μπύρα, μια πίτσα που θα πετάξω αύριο το πρωί, δουλειά, μαστορέματα και το μυαλό σφηνωμένο σε λέξεις, σε λόγους, σε υποσχέσεις, σε όνειρα, στο τίποτα.
Καθωσπρεπεισμοί.
Υποχρεώσεις.
Υπομονή.
Ανοχή.
Φαγητό με το ζόρι.
Εξηγήσεις και επεξηγήσεις.
Μούδιασαν τα χέρια.

Άσε το μυαλό μου, μη ρωτάς γι’ αυτό. Το χειρότερο είναι όταν υποτιμούν τη νοημοσύνη μου. Πως πέρασαν έτσι γρήγορα οι μέρες;
Ρε πούστη Θεέ, πλάκα μου κάνεις πάλι, δε μπορεί........
Τα μάτια βαριά.

Η ψυχή κάπου έξω. Τώρα δε κουβαλάω τίποτα. Είπα ότι θα ανέβω τους 5 ορόφους και στο ξέπνοο θα τα αφήσω όλα πίσω. Είπα. Αλλά τον εαυτό μου δε μπορώ να τον κοροϊδέψω. Και η οικογενειακή φωτογραφία, που μου έδεσε πάλι αυτόν τον κόμπο στον λαιμό και στέγνωσε το στόμα μου... Ρωτάς τί έχω. Τί απάντηση να δώσω;
Κρυώνω.

Για χάρη ενός παιδιού δε θα αφήσω να γίνω μάνα. Θα αρνηθώ τα πάντα. Και τα μητρικά ένστικτα, και τις ανάγκες, και τα θέλω θα μείνουν πίσω. Φιλοξενούμενη είμαι άλλωστε. Φιλοξενούμενη, που φοβόταν να βγάλει το διαβατήριο μήπως και δε ξαναγυρίσει. Ένα μεγάλο ψέμμα που μάζεψε μέσα πολλά άλλα.
Χθες είχε ήλιο. Και θάλασσα. Και θύμησες. Είναι μέρες που σφίγγω τα δόντια. Και όλο κάτι θα σπάει τη μέρα κομμάτια. Αμά σου λέω ρε πούστη πως οι ευχές γίνονται κατάρες και όλες ξεκινάνε από έναν φόβο, εσύ δε με ακούς, μου το παίζεις υπεράνω.
Γαμιέσαι ρε!

Used to be a kid

2007-03-06T15:53:00.000+02:00

Used to be a kid…
With no sense of fear
Hate
Jealousy
Agony
Penitence
Disappointment
With no need for alibi
Alias
Darkness
Lies
Time
Excuses
Promises
But sometimes, I become again a kid with
LIFE
Running around, smiling and singing and laughing and feeling
With joy
With fun
With mortality of youth
It ‘s me
With me
Inside me
With words
With pictures
With songs
With music
With sea
To see
To feel
To live.
Did you get it????

Τα Πέντε Στοιχεία

2007-02-28T15:55:00.000+02:00

1. Μέχρι τα 18 μου έζησα δίπλα στη Θάλασσα. Αλλού τον Χειμώνα, αλλού το Καλοκαίρι. Όταν βουτάω μέσα της ξεχνάω να βγω, και μπορεί να πνιγώ. Όταν τη κοιτάζω, θα σου λέω πάντα ναι σε ό,τι μου ζητήσεις, όταν με κοιτάζεις την ώρα που τη κοιτάζω θα με δεις να μην είμαι εκεί.
2. Από τον Ιούνιο του 1989 φορούσα ένα Μπουκαλάκι στο λαιμό. Τρεις φορές που το έβγαλα έπαθα ατύχημα με τη μηχανή (δις) και κλείστηκα στον ηλεκτρικό (μια), Ιούλιο μήνα, μεταξύ Βικτώρια-Ομόνοια, για μία ώρα και σαρράντα λεπτά, στο ίδιο βαγόνι με μία υστερική κι έναν κλειστοφοβικό. Από τον Δεκέμβριο του 2006 ξεκίνησαν να σπάνε οι αλυσίδες που το κρατούσαν. Τρεις άλλαξα. Δυο φορές το έσωσα, τη τρίτη έφυγε, γλύστρισε, με άφησε και δε το έχω πια. Είναι η μόνη φορά που έγινα μοιρολάτρησα, έσκυψα το κεφάλι μπροστά στους οιωνούς, και δε στενοχωρήθηκα τόσο πολύ... Μετά από 17,5 χρόνια, νομίζω πως πρέπει να συναντήσω εκείνον τον άνθρωπο που ευθύνεται για την παιδική μου ευχή!
3. Ένα από τα όνειρά μου είναι να αποκτήσω ένα σπίτι στα λατρεμένα, ή δίπλα στη θάλασσα με μια wall-to-wall βιβλιοθήκη, φίσκα από τα πολλά βιβλία και σκονισμένα άδεια μπουκάλια μπύρας
4. Μικρή, ξανθιά, με φακίδες, ξενικό όνομα και καρώ σκωτσέζικες φούστες που με υποχρέωνε να φοράω η μητέρα είχαν σαν αποτέλεσμα να μου «κολλήσουν» το παρατσούκλι «η σκωτσέζα». Η Σκωτία αποτελεί κάτι σαν χώρα προέλευσής μου (ποιητική αδεία είναι αυτό τώρα;), ονειρεμένο μέρος για ένα μεταπτυχιακό, υποσυνείδητος τόπος σύνδεσης με πολύ άγνωστο κόσμο.
5. Αγαπημένος μου ήχος –μετά το τραγούδι της θάλασσας- οι σειρήνες ασθενοφόρου ανάμεσα στους υπόλοιπους ήχους της πόλης. Έχεις νιώσει την ανάσα του θανάτου;

Σημείωσις: Από τη μια δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ με αυτό το παιχνίδι. Δε το γούσταρα, ρε. Όμως, το να σε προσκαλεί κάποιος από αυτούς τους άγνωστους, που σε μαγεύουν με τα κείμενά τους, και σου δίνουν μια ιδιότυπη χαρά και ευχαρίστηση κάθε που διαβάζεις όσα γράφουν, είναι σα να σε σπρώχνουν μαλακά και ευγενικά να τραβήξεις λίγο τις κουρτίνες που σε κρύβουν και να αφήσεις κάτι λίγο να βγει προς τα έξω. It’s harmless, indeed. Sorry_girl και Prospero(youarehere), τιμή μου.

"Δε χρωστάμε, μας χρωστάνε..."

2007-02-13T16:50:00.000+02:00

Ακούω τη μπουρού από ένα βαπόρι, μέρα μεσημέρι, έχει δεν έχει ήλιο, ο καιρός δεν έχει αποφασίσει ακόμη.
Και το μέσα μου, βαθειά μέσα του, ακόμη δεν έχει αποφασίσει αν νιώθει σιγουριά. Μερικές φορές, λες πως όταν είναι καλά, έως πολύ καλά, είναι για να καλύψουν τα άσχημα, τα ανείπωτα, αυτά που πρέπει να κρυφτούν και να συγκαλυφθούν. Μπορούν; Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο... Και, όταν βλέπεις αυτό το χαμόγελο, μου χαμογελάς κι εσύ. Πόσα μπορεί να ξέρει κάποιος, πόσα χρειάζεται για να χαμογελάει ευτυχισμένα, πόσα ζητάει για να είναι ήρεμος και να δίνει, να δίνεται, χωρίς να φοβάται, χωρίς να νιώθει τον κόμπο στον λαιμό, χωρίς φαγούρες που πονάνε...;
Ακούω μια μπουρού από μακρυά, πάλι. Αναρωτιέμαι. Είναι πολύ μακρυά το λιμάνι.
Θυμάσαι τις ζέστες στο λιμάνι, μέσα στο αυτοκίνητο με τις μουσικές από το τρανζιστοράκι του ψαρά και το μπλα-μπλα των λαϊκών; Και γελάγαμε από ικανοποίηση και κοιτάγαμε τα φωτεινά μαύρα νερά της θάλασσας και περιμέναμε να φύγει ο Θεόφιλος και κρατάγαμε την αναπνοή μας, σαν σε ιεροτελεστία –πως κατάφερες και μου το κόλλησες αυτό , κι ακόμη και τώρα που περνάω τα βράδυα από το λιμάνι το μάτι μου να ψάχνει να βρει τον Θεόφιλο; Ακούω Χαλκίδα και θυμάμαι τη γέφυρα, και Σούνιο, που δε τολμώ να ξαναπάω, αν και μου λείπει, και η Ανάβυσσος, η παραλία της με τη βροχή, που δε θα ξαναπάω –το ξέρω.
Κάτι άλλο έλεγα, όμως.
Για το βλέμμα, ήθελα να γράψω. Αυτό, που ναι πριν από σένα δεν είχα ξαναδεί και χαρεί, και το λατρεύω, και με καβλώνει, και που θέλω να χαϊδεύω, σα να πάω να βγάλω το σχήμα του σε καλούπι για να μη το χάσω. Και, ακόμη και όταν κλείνω τα μάτια, αλήθεια, δε το χάνω.
Για τους φόβους μου; Ναι, κάθε τόσο βρίσκουμε την ευκαιρία και μιλάμε γι’ αυτούς. Όχι για όλους. Αλλά για τους δικούς σου δεν έχουμε μιλήσει. Δε μιλάμε. Λες και δεν έχεις. Έχεις. Όλοι μας έχουμε, γι’ αυτό είμαστε ακόμα ζωντανοί, ακόμα εδώ, ακόμα τσιτωμένοι. Τσιτωμένοι. Τσιτωμένη όταν τελειώνω, και χαλαρή, και δική σου, δική σου, δική σου... μέχρι να γίνει η δίκη. Πόσο δίκαιοι θα είμαστε; Με τους εαυτούς μας, λέω. Πόσο δίκαιοι θα είμαστε; Δε θα ρωτήσω για τους υπόλοιπους, περιμένω πρώτα την απάντηση σε αυτό, για τον εαυτό μας, και βλέπουμε, θα δούμε, θα δείξει.
Κι άλλη μπουρού... πλακώσανε πολλά βαπόρια. Θα μου πεις, μεγάλη η θάλασσα, πολλά τα βαπόρια. Εντάξει, θα το δεχτώ. Μπορεί αν δε το εξετάσω παραπάνω να περάσω και καλύτερα, μπορεί λέμε. Το γαμίδι το μυαλό μου, μπορεί κάποιος να βρει έναν δολοφόνο να του σκοτώσει τις σκέψεις; Δε μπορεί να είναι τόσο δύσκολο. Περίοδος πότε θα μου έρθει; Λες να είμαι έγκυος; Λες η ξανθιά των βορείων προαστείων να πέτυχε διάνα και να βγει αληθινή; Λες; Και αυτό σε μένα θα συμβεί; Πολύ ήσυχη με βρίσκω σήμερα. Γιατί, εχθές δεν ήμουν; Άλλο το χθες, βέβαια. Έχει σχέση τελικά το χθες με το σήμερα, ή είναι απόλυτα ανεξάρτητα σημεία και ασυσχέτηστα; Πρόσεχε! Μη γελάς! Πρόσεχε! ...πριν δώσεις απάντηση. Ακόμη και μέσα στο μυαλό σου.
Ευπρόσδεκτες και οι απώλειες.
Όλα, μα όλα, είναι δεκτά, και πιθανά, και ανύπαρκτα, και ανεξάντλητα.
Σιγά μη βγάλεις άκρη.
Δε σε υποτιμώ. Αλλά γιατί να πιστέψω σε σένα; Γιατί να επενδύσω σε σκέψεις, και σε ίσως; Θα πάω να φάω το σπανακόρυζο της μάνας μου απόψε, θ’ ακουμπίσω και τη Μαργαρίτα στο κρεββάτι της, βρώμικη, χωρίς να της κάνω μπάνιο, μάλλον, και χωρίς να τη ταϊσω. Της κάνω καψόνια, για να μη ξεχνάει ποιος είναι ο προορισμός της. Όσο για μένα, έχω πολλούς ακόμα. Ή, τουλάχιστον, ακόμα αυτό πιστεύω.
Κι αν σε απογοήτευσα πατέρα, συμπάθα με, μικρή κι ανόητη ήμουν και είμαι και θα είμαι, γιατί γουστάρω.
Γιατί, αύριο-μεθαύριο, σε μένα θα λογοδοτήσω.
Γιατί, στο τέλος, το τέλος το δικό μου θα αντικρύσω.
ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ
Και δε χρωστάω σε κανέναν σας.
«Μας χρωστάνε, δε χρωστάμε».

Hey, there!

2007-01-30T23:46:00.000+02:00

Δε θέλω comments.

Δε μ' έπιασε η υπεροψία και η αλλαζονία ξαφνικά.

Υπήρχαν, ούτως ή άλλως, από παλιά... χρόνια τώρα.

Απλά σήμερα μου τη κάρφωσε.

Κι αν, τελικά, αποκτήσω το μαύρο μου βιβλίο, θα το κλείσω το ριμάδι.

Θα το κλείσω και δε θα υπάρχει περιθώριο για σχόλια public.

Γιατί;

Γιατί έτσι.

Γιατί, ίσως, κάποιοι θεωρούν δεδομένο ακόμη και το αυτό. Γιατί, ίσως, πολύ απλά να μη γουστάρω να υπάρχουν εξηγήσεις σε όλα, αλλά να προτιμώ κάποια να μένουν μετέωρα.

Μετέωρα.

Όμορφη λέξη.

Ωραία αίσθηση.

Ελεύθερη αίσθηση.

2007-01-21T18:13:00.000+02:00

Bitter Harvest...

Can' t escape myself

no hard feelings

Need to talk loud

Need to get stoned

Who's laughing out there?

Just remember few old dreams

Come on, give me a break!

no comments...

2007-01-08T21:41:00.000+02:00

Το Σήμερα πριν λίγους μήνες,

που θυμίζει το Σήμερα του παρόντος

17-11-06
Ακούω τη θάλασσα μέσα από τα μεγάφωνα του laptop και θυμάμαι στιγμές από τις καλοκαιρινές διακοπές, μια γαλήνη να με χαϊδεύει, πολλές κουβέντες, πολλές βουτιές, και τα μάτια μου αχόρταγα να τη κοιτάζουν από το πρωϊ μέχρι το επόμενο πρωϊνό. Έχω κι ένα μεγάλο βότσαλο πάνω στο γραφείο μου. Πολλές εικόνες, πολλά χρώματα, βόλτες, μπύρα + τεκίλλα, φραπέ φλυκό με γάλα, και πάλι κουβέντες, ατέλειωτες ώρες, όμορφες ώρες. Πότε θα έρθει πάλι το καλοκαίρι, ρε γμτ;

Θ’ ακούσω και θα διαβάσω πολλά για σήμερα, αλλά θα μείνω με αυτή την ανέκφραστη φάτσα, για μία ακόμη φορά. Ξέρεις, τα θέλω μου γι’ αυτή τη μέρα, θα με οδηγήσουν στο να πάω να ακούσω έναν φίλο μου τραγουδοποιό, να πιω στην υγειά του, να δω τη φίλη μου που θα γυρίσει να με κοιτάξει και θα μου χαμογελάσει «τσουλάκι μου, χαίρομαι που είμαστε εδώ να περνάμε μαζί τη νύχτα με μουσικές και μπύρες...», τον φοβιστικό κάπου κοντά μου, ίσως, ελπίζω, να χάνεται κι αυτός στις μουσικές και να με αγκαλιάζει, όπως δε περίμενα πως θα κατάφερνε κανείς στον κόσμο να με αγκαλιάσει, κι εγώ πάλι χαμένη στις εικόνες και τα feelings, τις σκόρπιες λέξεις, τους καπνούς, το μυαλό μου να γράφει κείμενα, να συνθέτει μουσικές και να μαζεύει εικόνες + μυρωδιές. Λυπηρά τραγούδια, όμορφα τραγούδια, τραγούδια που με κρατάνε σε εγρήγορση, τη δική μου μελαγχολία απαλή χωρίς να βαραίνει κανέναν, ούτε καν εμένα.

Από το γραφείο έχουν φύγει όλοι. Άντε, στους πέντε ορόφους, ζήτημα αν έχουμε μείνει 2-3. Κι είχε έναν ήλιο σήμερα... άργησα να ξυπνήσω και το πρωί. Για την ακρίβεια, δε μπορούσα να ξυπνήσω. Το ότι αγόρασα ρολόι για να φοράω στο χέρι, μετά από πάρα πολλά χρόνια, δεν έχει βοηθήσει και πολύ στο να τα πηγαίνω καλά με τον χρόνο. Όχι ότι έχουμε μαλώσει, απλά δε μπορώ να καταλάβω πόσο γρήγορα φεύγει και δεν είμαι και τόσο συνεπής και ακριβής πια. Ο χρόνος, ή μου κάνει πλάκα, ή αποφάσισε πως πρέπει να με κάνει με κάποιον τρόπο – εντελώς δικό του, ομολογώ- να πείσει πως δεν ανήκω στους ανθρώπους εκείνους που θα περιοριστούν μέσα στα όριά του. Γιατί δε μπορώ να περιοριστώ μέσα στα όριά του. Τα όρια όσο με πλησιάζουν τόσο τα σπρώχνω πιο ψηλά.

Ακούω μουσική και χαίρομαι. Α, δεν κατοικοεδρεύω στον ίδιο όροφο. Αναβαθμίστηκα. Ανέβηκα πιο ψηλά. Λες να καταφέρω να φτάσω τόσο ψηλά, που όταν θα ανοίγω το παράθυρο ο αέρας θα με χτυπάει στο πρόσωπο και θα με ταξιδεύει πιο μακριά; Λες;

Αρλούμπες γράφω, αλλά το χαίρομαι. Νιώθω μια ηδονή σήμερα. Μπορεί επειδή είναι Παρασκευή. Μπορεί επειδή τα ιόντα της ατμόσφαιρας να βοηθάνε σήμερα, ή επειδή περνάει ο κρόνος πάνω από τον αχλαδόκαμπο. Ή επειδή κοιμήθηκα κοντά στις 8 ώρες. Ληγμένα πάντως δε πήρα.

Είναι η ώρα που η νύχτα ρίχνει σκουντιές στη μέρα. Σηκώθηκα κι έσβυσα το φως. Μόνη πηγή φωτός η οθόνη από το λαπτόπι. Σκοτεινιά. Όσο σκοτεινιά είμαι κι εγώ. Πόσα λίγα ξέρουν η μητέρα κι ο πατέρας μου για μένα, για τη ζωή μου…

Πίνω κρύο καφέ από τη πράσινη, μαγική κούπα κι ανάβω τσιγάρο. Δυναμώνω και την ένταση για ν΄ακούγεται πιο δυνατά το κομμάτι και βαράω τα πλήκτρα. Πάλι ακούγεται η θάλασσα. Λες και μου τραγουδάει. Κοιτάζω γύρω μου το δωμάτιο κι όλα μου φαίνονται πολύ μπλε. Μπλε. Καλοκαίρι. Κι ας έχω έναν χειμώνα μπροστά μου. Σου έχω πει πως δε τη παλεύω με τους χειμώνες; Πως απλά τους ανέχομαι; Πρέπει να βρω τις φωτογραφίες. Θέλω να βρω τις φωτογραφίες….

2007-01-01T20:04:00.000+02:00

Όσο περνάει ο καιρός και φεύγει, φεύγεις κι εσύ, κι αφήνεις πίσω σου ίχνη ακάλυπτα. Σου μένει ακόμα το κόκκινο τετράδιο για τη συλλογή και μετά από αυτό θα φτιάξεις μόνη σου ένα μαύρο από βελούδο, εκεί όπου θα πεις τις πιο μεγάλες σου αλήθειες. Μπορεί να πάρει χρόνια πολλά, αλλά θα το κάνεις. Είχες πει μέχρι τα πενήντα πέντε, και μετά όσο αντέξεις να μετράς, θα έχουν γίνει όλα. Ή τίποτα. Όλα, ή τίποτα. Σου θυμίζω τις υποσχέσεις, και τους φόβους, και τις ευχές. Κάπου εκεί έξω θα βρεις την έμπνευση που θα εκφράσει τα πιο σκοτεινά μονοπάτια που βάδισε το μυαλό σου, να ‘χεις να μετράς, να γεμίσεις τα ράφια με βιβλία και μπουκάλια αδειανά μπύρας, η κάθε μια αλλιώτικη από την άλλη, και το κάθε ένα με διαφορετικό δέσιμο και ύφος στις σελίδες του. Μη μπερδεύεσαι από τα κάλπικα θέλω των άλλων γύρω σου, αλλά να έχεις στη κίνηση του μυαλού σου τις ιδέες του παιδιού που μεγάλωσε σαν ενήλικας για να πεθάνει γέρος σα παιδί.

Κατάλαβες;

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ*

2006-12-19T19:02:00.000+02:00

Τί θέλεις να γράψεις πραγματικά; πόσα πολλά θέλεις να πεις; κι όλα αυτά που σκεφτόσουν καθώς έβλεπες τις ράγες να φεύγουν ανάποδα; και γιατί δεν έκλαψες; μήπως νομίζεις πως δε φαίνεται στα μούτρα σου; πάλι θα σταθείς υπεράνω; τί σκατά θα γίνει με τη πάρτη σου; δε χρειάστηκε πολύ ώρα για να καταλήξεις στο ίδιο συμπέρασμα της αρχής, έτσι δεν είναι; εύχεσαι να έχεις και μια δεύτερη ζωή για να προσέξεις με τις ευχές, αν και πολύ φοβάμαι ότι τα ίδια θα ευχηθείς και σ' αυτή. Μα τα ίδια ακριβώς, που να με πάρει! Όλα τα πιστεύω σου επιβεβαιώνονται με αριθμητική ακρίβεια... κι ας αγχώνεται η αναπνοή σου να βρεις κάποιον να προειδοποιήσεις να μη κάνει τις ευχές. Όχι, δε μετανιώνεις για όλα αυτά που σκέφτηκες τότε και πιάσανε σαν ευχές, όμως, νιώθεις responsible στο να σώσεις -είναι σωστή η λέξη, άραγε;- κάποιον άλλο που πάει, τίνει, δείχνει πως θα σκεφτεί τα ίδια και, τρόπω τινά, θα τα ευχηθεί. Δεν είναι επειδή τα θεωρείς λάθος. Αν το πίστευες θα το σταμάταγες εδώ και τώρα. Δε θα συνέχιζες, ρε παιδί μου! Θα έλεγες, λάθος είναι, μαλακία, βάζω στοπ εδώ και τώρα. Αλλά δεν είναι. Είναι... απλά είναι δύσκολο. Δύσκολα. Θέλουν γερό στομάχι. Θέλουν αρχίδια. Θέλουν αντοχή. Θέλουν ανάστημα. Θέλουν... αγερωχιά. Και, ας το παραδεχτούμε, δε τα έχουν όλοι όλα αυτά, κι ας πιστεύουν πως τα έχουν. Σου το έχω ξαναπεί, άλλωστε. Η ψευδαίσθηση του τι είσαι και τι μπορείς να κάνεις/αντέξεις/αντιμετωπίσεις είναι μια παγίδα που δύσκολα μπορείς να της ξεφύγεις. Γι' αυτό χαίρομαι που αντιμετωπίζεις αυστηρά τον εαυτό σου, κι ας πιστεύουν κάποιοι πως απλά τον ρίχνεις και τον υποτιμάς. Αλλά να, μωρέ... πλησιάζει τα όρια του άδικου. Μερικές φορές, νομίζω πως μπορεί και να τα ξεπερνάει. Είναι σκληρό γαμίσι, ξέρεις. Μπορεί να πονέσεις, μπορεί να πονάς για καιρό, κι αν το σκαρί σου δεν είναι και πολύ γερό μπορεί να μην αντέξεις και να σου βγουν... ε, δε ξέρω τι μπορεί να σου βγουν. Εσύ... δε ξέρω, βρε παιδί μου. Ηδονίζεσαι με αυτό; Δε σε είχα κόψει για ατομάκι τύπου μαζόχα. Δεν είσαι μαζόχα, τώρα μη λέμε μαλακίες. Αλλά, να.... πως το αντέχεις; Εννοώ.... δε πονάς; Δε μπορεί! Πονάς, ρε πούστη μου! Αλλά εκεί, συνεχίζεις. Βέβαια, φοβάμαι πως θα σκληρήνεις κι άλλο. Κι ας είσαι μαλακό ζυμαράκι, κατά βάθος. Χαμογελάς, ε; Κάτι κρύβεις, εσύ, δε με γελάς. Τί; Το πλήρωμα; Ποιο πλήρωμα; Σε χρυσό; Όχι, ε; Αγκαλιά σε πήρα σήμερα; Όχι;;; Έλα να σε πάρω αγκαλιά. Έλα ρε... κοιτά να δεις που δεν έρχεται και απλά με κοιτάζει... γιατί με κοιτάζεις έτσι; συμβαίνει κάτι; δηλαδή; ναι, έτσι είναι.... εγώ... έχεις δίκιο! εγώ είμαι ο εαυτός σου. Ναι, εσύ μιλάς σε εσένα μέσω εμένα για εμένα δηλαδή για εσένα σε εσένα. Το ξέρω πως δε μπερδεύτηκες. Δε θα μπορούσα, άλλωστε, να σε μπερδέψω, δηλαδή να μπερδέψω εμένα, τον ίδιο σου τον εαυτό, με εσένα. Για σένα τα λέω. Για να μη μου πεις πως δε με σκέφτομαι. Πως δε με υπολογίζω. Πως ενδιαφέρομαι για μένα. Πως δε με αγαπάω. Με αγαπάς. Κι εγώ σε αγαπάω. Πως θα μπορούσα, άλλωστε, να μη με αγαπάω. Γι' αυτό σου τα λέω, για να τ΄ ακούω εγώ. Έλα, χαμογέλα μου. Μου αρέσει να μου χαμογελάω... παίζει και το αγαπημένο μας κομμάτι στο ραδιόφωνο. Άντε να καταλάβουν οι άλλοι, ε;

Θάλασσα τα δάκρυα και πλέεις με καράβι βαρύ σε κόσμους δικούς σου και με κοράλια τα μαλλιά σου και πυξίδα τα μάτια σου κι απλώνεις τους χάρτες σου σεντόνι στο κορμί των ταξιδιών σου κουλουριασμένο στη γωνιά με τους δαίμονες ενός παιδιού ενήλικα πριν πιάσει τα χίλια χρόνια και παραμύθι τα δελφίνια σου ψυθιρίζουν στης Αθήνας τα λατρεμένα σοκάκια πηγαίνοντας με το βαπόρι για τη Νικαρία να μαζέψεις κι άλλα μεγάλα βότσαλα να βαρύνουν οι τσέπες σου μπας και ζυγιάσουν το μπουκαλάκι στο λαιμό της ψυχής σου ανεκτίμητης αξίας υπομονή και θαυμασμό στην έκθεση της σκηνής του θεάτρου που κανείς ποτέ δε θα καταλάβει ούτε θα μυρίσει την αρμύρα...

* επειδή δε ξεχνάω το ταξίδι και παραμένει σταθερή αξία και πιστεύω

Bloody Monday instead of Sunday...

2006-12-18T08:18:00.000+02:00

Ο προηγούμενος διευθυντής μου -αυτός στο προηγούμενο τμήμα που ανήκα- σιχαίνεται τις Δευτέρες. Κάθε Δευτέρα πρωϊ, αμέσως μετά το ξύπνημα, όταν ξεκινάω για τη δουλειά τον θυμάμαι και χαμογελάω και με πείθω πως θα ξορκίσω αυτό το κακό αυτής της κακής μέρας. Σήμερα, βέβαια, το ξόρκισα από τη Κυριακή αφού δε κοιμήθηκα το βράδυ και τώρα μου φαίνεται σα μεσημέρι. Ήρθα στην εταιρία, έφτιαξα καφέ, κανείς στους ορόφους, ό,τι πρέπει για να ακούσω μουσική και να βαράω τα πλήκτρα χωρίς να μιλάω σε κανέναν, χωρίς να ενοχλώ τη συνέχεια της ανωνυμίας και της μοναχικότητας. Γιατί, το έχουμε ξαναπεί βρε φίλε, είμαι μονόχνωτος άνθρωπος. Άσε με μόνη μου και θα τη περάσω ζάχαρη. Καφέ και τσιγάρο να έχουμε και είμαστε μια χαρά... Α! Και μουσική! Ναι, ναι. Μουσική, δυνατά, συνέχεια, και χαμόγελο. Από αυτά τα μεγάλα, και συνάμα διακριτικά.

Είναι αυτός ο καιρός περίεργος. Θέλω να πω, αυτή η χρονική περίοδος. Χάνομαι στις στιγμές, βυθίζομαι, ταξιδεύω, πλέω, τρέχω και νιώθω μια ηδονή. Καλό το σεξ, αλλά η ηδονή του πνεύματος είναι κάτι άλλο. Τσάμπα μαστούρα -το κλέβω από τον Τζιμάκο.

Τί έλεγα, μωρέ;
Α, ναι. Για τις Δευτέρες. Και για τη μαγεία της στιγμής αυτής, που σύντομα θα τελειώσει. Δε σου είπα ότι σύντομα θα τελειώσει; Μόλις.

Πάντως, ειδικά τις Δευτέρες, είναι άλλο πράγμα να είσαι παρατηρητής το πρωϊ που ο κόσμος 'ταξιδεύει' για τη δουλειά του. Ή για τις δουλειές, γενικώς. Είδα 2 παρανοϊκές -μα σου λέω παρανοϊκές- φάτσες στον υπόγειο. Είδα και κάτι τρελλαμένα σκυλιά στον δρόμο. Είδα και κάτι σκύλες, που πάλι δε πηδήχτηκαν εχθές Κυριακή και θα τη πληρώσουν οι υφιστάμενοι τους. Καλά, ούτε κι εγώ πηδήχτηκα εχθές, αλλά γαμώ τη πουτάνα μου -ποια; τη πουτάνα μου- δεν είμαι έτσι. Θα μου πεις, είμαι νέα ακόμα. Αχμ... είμαι γριά από τα οχτώ μου, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τεσπα... οι συνάδελφοι, σιγά-σιγά, μαζεύονται. Τους έλειψα, λόγω της αναρρωτητικής άδειας της περασμένης εβδομάδας (αρχίδια αναρωτική ήταν, αφού και τη Τρίτη ήρθα στο γραφείο μέχρι αργά, και τη Τετάρτη το βράδυ έτρεχα στου διαόλου το πέταμα για να... ε, τέλος πάντων, για δουλειά). Μαλακίες τους έλειψα. Σίγουρα, όμως, ήμουν αλλού. Και συνεχίζω να είμαι αλλού.

Έρχονται και οι γαμημένες οι γιορτές. Είκοσι τόσα χρόνια έχουν περάσει και δεν έγινε κάτι για να τις συμπαθήσω.

Συμπάθα με, αλλά αυτός δεν είναι Χειμώνας. Και ξέρω τον λόγο. Είπαμε, φέτος τον Χειμώνα δε θα τη βγάλουμε όπως-όπως. Δεν είναι στο χέρι του να μας γαμήσει. Στο κάτω-κάτω, τα χρόνια δε τα μετράμε με χειμώνες, αλλά με Καλοκαίρια. (για σένα Νατάσσα, επειδή καταλαβαίνεις) Άσε που εχθές μίλησα και με έναν γνωστό Σουηδο και μου είπε πως ούτε εκεί έχει χιονίσει, και είναι μία εβδομάδα πριν από τα πως_τα_λένε_να_δεις...

Να σου πω... Δεν είμαι εδώ.

Σε αφήνω τώρα, γιατί, είπαμε, Δευτέρα είναι, είμαι και στο γραφείο, καταλαβαίνεις...

2006-12-14T14:16:00.000+02:00

Αίμα από το αίμα για το αίμα

αν αντέχεις

πόσο αντέχεις;

δεν θα αντέξεις

ατύχησες

Αδύνατα, μακριά άσπρα δάχτυλα αγκαλιάζουν απαλά το κολονάτο ποτήρι με το πορφυρό κρασί. Ίδιο χρώμα με τα νύχια. Το ίδιο γιαλιστερό, το ίδιο προκλητικό και σκοτεινό. Ο λεπτός καρπός αποκαλύπτεται κάτω από το μεταξωτό μανίκι του μαύρου πουκάμισου με τα κεχριμπαρένια κουμπιά. Κουμπιά που κλείνουν το άνοιγμα του πουκαμίσου μέχρι λίγο πιο κάτω από το στήθος, τόσο όσο χρειάζεται για να αποκαλύπτει διόλου χυδαία αλλά, συνάμα, προκλητικά το πλούσιο στήθος της. Δε φοράει σουτιέν. Στις ιδιωτικές της στιγμές ήθελε να είναι ελεύθερη από τους καθωσπρεπεισμούς και τους τύπους του πρωτοκόλου. Έπειτα, δεν είχε ανάγκη τον στηθόδεσμο. Ένα στητό στήθος, όσο βαρύ, σα το δικό της δεν είχε ανάγκη από τησρίγματα και στηθοσυγκρατήρες. Και ειδικά τις στιγμές αυτές, που απολάμβανε το quanti τις μικρές ώρες, δε φόραγε τίποτα άλλο εκτός από το άρωμά της. Μόνο απόψε φόρεσε αυτό το πουκάμισο, γιατί ένιωθε να κρυώνει από το ελαφρύ αεράκι της πόλης, που έμπαινε από το μισάνοιχτο παράθυρο του ρετιρέ της. Στην αρχή, ένιωθε να ζεσταίνεται από την έξαψη αυτής της νύχτας, όμως, λίγη ώρα πριν ένιωσε ένα ρίγος, ένιωσε να μαζεύεται το σώμα της, επιδερμίδα της να κρυώνει. Άρχιζε η στιγμή αδυναμίας. Γι’ αυτό ξεκίνησε να πίνει το κρασί, και συνέχισε μέχρι και το τέταρτο ποτήρι. Μπορεί και να κατάφερνε να ζαλίσει τις σκέψεις της, τα γεγονότα, να αποχρωματίσει το κόκκινο του αίματος που το είδε να ξεπιδάει σα πίδακας από τον λαιμό του πάνω στο άσπρο, μαρμάρινο δάπεδο, σ’ αυτό που θα έπεφτε βαρύ το σώμα του μετά από λίγο χάνοντας και τις τελευταίες αισθήσεις του, ακουμπόντας τα χείλη του στη μικρή λίμνη από το δικό του αίμα, που ολοένα και μεγάλωνε. Να διώξει το βλέμμα του από πάνω της, από τις έλικες του μυαλού της. Το βλέμμα της έκπληξης για τη κίνησή της, το βλέμμα της απορίας και του φόβου μπροστά στο τέλος της διαδρομής και της πύλης του θανάτου.

Έφερε το ποτήρι στα άσπρα χείλη της, το κράτησε εκεί για λίγα δευτερόλεπτα, και με μια απότομη κίνηση άφησε το κόκκινο υγρό να γαργαλίσει τον ουρανίσκο της και να χαθεί μέσα στο σώμα της. Μετά το ακούμπισε κάτω, στο μαρμάρινο δάπεδο, λυγίζοντας το καρπό της, αυτό τον καρπό που θα το χαρακτήριζες σχεδόν εύθραυστο, που δε θα υπολόγιζες ποτέ με τη δύναμη θα μπορούσε να μπήξει το μαχαίρι του σερβίτσιου της προγόνης της στον λαιμό εκείνου. Τα αδύνατα, μακριά άσπρα δάχτυλα χαλάρωσαν κι άφησαν το ποτήρι μόνο του. Ανέβηκαν προς το μέρος της, στο σώμα της και χάιδεψαν απαλά το πρόσωπό της, μέχρι το πιγούνι, ακολούθησαν της κρυφή γραμμή του λαιμού της, ένιωσε τον ασθενικό σφυγμό της κάτω από τη λευκή επιδερμίδα, συνέχισε στο στήθος της, μετά στα κεχριμπαρένια κουμπιά του πουκάμισου. Εκεί σταμάτησε. Έφερε και το άλλο της χέρι σε αυτό το σημείο, και περίμενε να ακούσει κάποιο ήχο έξω από το παράθυρο, ήχο της πόλης, γνώριμο, συνηθισμένο. Αφουγκράστηκε λίγο ακόμα. Έκλεισε και τα μάτια της για να επικεντρωθεί ολοκληρωτικά στην αίσθηση της ακοής. Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Μόνο μια γλυκιά αίσθηση ότι δεν ακουμπά πια στο μαύρο, βελούδινο ανάκλιντρο, αλλά σα να πετάει. Σα να έχει φύγει κι αυτό το λίγο βάρος του λιλιπούτειου σώματός της. Απλώνει πάλι το χέρι της, σπάει τον καρπό της, τεντώνει τα δάχτυλά της πάνω από το πάτωμα με το ποτήρι, σχεδόν ψαχουλεύει για να το βρει. Δε το βρίσκει, αλλά ακουμπάει ένα ζεστό υγρό. Γέρνει το κεφάλι της κουρασμένα στο πλάι, ανοίγει με δυσκολία τα πράσινα μάτια της και βλέπει γύρω από το ποτήρι τη λίμνη με το δικό της αίμα.

«Πρόλαβε το κάθαρμα, να με σκοτώσει...»

2006-12-05T16:58:00.000+02:00

Ψήνομαι στον πυρετό. Ακόμη και τώρα στο γραφείο, που βρίσκομαι για να τελειώσω την οικονομική και τεχνική προσφορά. Μόνο ο Π. είναι στον όροφο, αλλά δεν έχει καταλάβει πόσο κομμάτια είμαι. Ξύπνησα στις 3:30 τα ξημερώματα. Ξαπλωμένη ακόμα έβγαλα το ρολόι από το χέρι μου και το άφησα να πέσει στο πάτωμα. Έπεσε και ακούστηκε ένα "γκουπ" δυνατό, αλλά λόγω πυρετού ακούστηκε στα αυτιά μου ακόμα πιο δυνατό αυτό το "γκουπ'. Ένιωθα όλο μου το σώμα να με πονάει κι άρχισα να τρέμω. Ανέβαινε ο πυρετός και δε μπορούσα να ξανακοιμηθώ. Σηκώθηκα να πιω νερό και να χαπακωθώ. Πέρασαν 2 ώρες χωρίς να με πάρει ο ύπνος. Δε θα είχε και νόημα, άλλωστε, αφού στις 6, ούτως ή άλλως, θα έπρεπε να σηκωθώ. Και τώρα πρέπει να σηκωθώ από το γραφείο και να πάρω το δρόμο της επιστροφής. Είπε ο Γ. πως θα έρθει να με πάρει να με στο σπίτι. Νομίζω πως θα βουλιάξω στο κάθισμα και απλά θα τον ακούω να μιλάει, να μιλάει, να μιλάει, να μιλάει κι εγώ να ζω τον πυρετό μου, να είμαι μεταξύ δύο κόσμων, να οδηγεί με το στιγάρο, τα πάντα παρά τρίχα τρακαρίσματα, κι εγώ δε θα αντιδρά, θα βουλιάζω ολοένα και περισσότερο στο κάθισμα, θα σφίγγω τα χέρια μου, που τρέμουν και θα τον ακούω, αλλά δε θα ακούω τίποτα απολύτως. Θα βλέπω τα φώτα των άλλων αυτοκινήτων, θα ακούω από μακριά την σειρήνα κάποιου ασθενοφόρου, θα μου έρχονται σκόρπιες οι κουβέντες της Κυριακής, θα μελαγχολήσω, θα αναρωτηθώ πόσο θα αντέξω, θα διαλέξω πάλι το να ρισκάρω, πάλι θα με ρίξω. Λες και είναι σκάρτο παιχνίδι, ρε παιδί μου.Το ξέρω, αλλά εγώ εκεί. Και θα υπάρχω, για να βουλιάζω στο κάθισμα, να τρέμω, να παραλληρώ, κι ο Γ. δίπλα μου να μιλάει, να μιλάει, να μιλάει, να μιλάει.

Και μετά, πας να μου πεις πως ο άνθρωπος αλλάζει.

Δεν αλλάζει, ρε φίλε. Χώνεψέ το. Κι εγώ, που υποτίθεται ότι το έχω χωνέψει από πολύ νωρίς, σε μικρή ηλικία, κοίτα με. Κοίτα με, σου λέω. Δε βλέπεις κάτι, το ξέρω. Αν καταφέρεις και δεις, πάντως, ρε μπαγάσα, θα σε παραδεχτώ.

Κρυώνω. Τρέμω.

Τελικά, που και που, χρειάζεται ο πυρετός για να γράφεις, να μιλάς, να ακούς, να βουλιάζεις...

Θα γυρίσω σπίτι, στο σπίτι των τόσων δωματίων, που μου είναι εντελώς άχρηστα.

Άχρηστα.

Τις διαβάζεις τις λέξεις;

Να τις διαβάζεις.

Σε φιλώ.

2006-11-29T18:48:00.000+02:00

Περιμένω να έρθει να με πάρει το ταξί για να πάω σπίτι. Έχω ανάψει και τσιγάρο, και το κοιτάζω να καίγεται στο μεταλλικό τασάκι. Ο όροφος άδειος, ίσως, και όλο το κτίριο. Αν δεν είχα την διαδρομή της μιάμισης ώρας για να γυρίσω σπίτι, θα καθόμουν κι άλλο. Μάλλον να γράψω όσα δεν έχω καταφέρει να πω μέρες τώρα. Και είναι πολλά, ρε φίλε. Είναι πολλά. Έχει μαζευτεί όλο το πλήθος των γιατί μέσα στο κεφάλι μου, τα "κοίτα να δεις, που πάλι εγώ θα τη πληρώσω τη νύφη", "πάλι στο μονόπλευρο θα καταλήξουμε", "για μία ακόμη φορά θα περιμένω και θα αναμένω"... Να σου πω κάτι, όσο περίεργο κι αν σου ακουστεί, έχει κι αυτό την ομορφιά του. Έπειτα, αν αναλογιστείς πως δεν έχω μετανιώσει ακόμη για ό,τι σκατό κι αν έφαγα στη μάπα, ξέρω πως θα είμαι σκληρή. Ναι, η μαλακία είναι πως μάλλον με τη πάρτη μου θα είμαι σκληρή. Όπως και να 'χει, δεν έχω μάθει τι πάει να πει "βάζω μυαλό". Αλλά αυτόν τον μαζοχισμό, τελικά, τον γουστάρω, γιατί με κάνει να είμαι καθαρή με τη πάρτη μου.

Ξέρεις, έχει αλλάξει το πρόσωπό μου. Μάλιστα, έχει σκληρύνει και αφεντιά μου, τελευταία. Το χειρότερο, όμως, είναι που συνεχίζω κατά βάση να είμαι ένα μικρό παιδί, που δε ζητάει πολλά, αλλά θέλει αγάπη, στοργή κι ένα νανούρισμα να κοιμηθεί. Όχι, για να ξέρεις, πως τα σκληρά καρύδια είναι πρώτα απ' όλα σκληρά με τη πάρτη τους, και απόλυτα στερημένα άτομα από στοργή.

Με πονάει το γόνατο, και δε μπορώ να κατέβω ούτε τη σκάλα. Χάλασε και το γαμημένο το ασανσέρ. Τη πουτάνα μου μέσα!

"Και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω!"

2006-11-21T16:49:00.000+02:00

πΟΙος Είπε πως ήρθΕ το τέλΟς;

Για ποιο τέλΟς μου μιλΑς;

πΌτε ήτΑν η τελευτΑιΑ φορΑ;

πάλΙ μισΌλογα

πάλΙ εδΏ στην εκκίΝΗσΗ

δεν έφυγα

δε θα φύγω

δε θα χαθώ

δε θα ξεχάσω

"Βάλ' το, όταν βρέχει, να τ' ακούς"

2006-11-13T02:14:00.000+02:00

Έφτασε η ώρα να κλείσει ο κύκλος.

Γιατί πάντα, όταν είναι να ξεκινήσω να γράφω σε word document, η πρώτη μου κίνηση είναι να ρυθμίσω το justify, ώστε το κείμενό μου να είναι ¨ευθυγραμμισμένο¨και από τις δυο πλευρές; Στην αρχή του και στο τέλος του, σε κάθε σειρά; Γιατί ακόμη και τα χειρόγραφά μου είναι, συνήθως, έως και πάντα, ευθυγραμμισμένα; Αφού, κατά βάση, είμαι ανισόρροπο άτομο... Γιατί μου αρέσει να ακούω δυνατά τις μουσικές; Γιατί μου ξεφεύγουν χαμόγελα, όταν ακούω τις μουσικές που μου αρέσουν; Και γιατί πάντα μου άρεσαν τα κομμάτια που είχαν βιολί; Μήπως είμαι κι εγώ βιολί; Μπα. Το βιολί είναι ευγενικό όργανο. Εγώ δεν είμαι ευγενική. Αυτό έχει μια ποιότητα. Εγώ – κι ας είπαν κάποιοι το αντίθετο- δεν έχω ποιότητα. Χύμα. Αλλά, θα μου πεις, πως το χύμα δε πάσχει, απαραίτητα, από την έλλειψη ποιότητας. Τέλος πάντων, Σάββατο βράδυ είναι και δικαιούμαι να λέω ό,τι μαλακία θέλω. Στο κάτω-κάτω, πάντα μου έδινα το δικαίωμα να γράφω ελεύθερα. Ό,τι και όπως. Θα το έγραφα.

Έλα, χαμογέλα. Αφού, κατά βάθος αυτό θέλεις. Να χαμογελάς, και να γελάς!

Πως γίνεται, ρε γμτ να χάνω μερικές φορές το χαμόγελό μου; Αφού πάντα σε αυτό γυρίζω. Πάντα. Ακόμα κι αν θυμώνω, ακόμη κι αν με λυπίζουν πράγματα. Όπως εχθές, που διάβασα τα κείμενα –παλιά κείμενα- ενός ανθρώπου που τον είχα ξεχωρίσει. Ο ¨εκτός στατιστικής¨... Ο άνθρωπος, που μου έμαθε να ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου και να διώχνω «ό,τι μου καίει τη ψυχή». Αυτός που πρώτος κατάλαβε πόσο με γέμιζε και είχα ανάγκη, και δε χρειαζόταν να το δικαιολογήσω, ούτε να εξηγήσω το πως και το πότε, και χωρίς να με ρωτάει πολλά-πολλά, να κοιμάμαι τα βράδια στο αυτοκίνητο κάτω από τη γέφυρα της Χαλκίδας, στο Σουνιάκι, στη παραλία της Αναβύσσου, στην αρχαία Τανάγρα. Αυτός, που έκλεισε τα πάντα, χάθηκε, δεν είπε ένα γεια, δε μου έδωσε την ευκαρία να τον δω να χαίρεται, δε πρόλαβα να σηκώσω το ποτήρι με τη τεκίλλα και να του πω «στην υγειά σου, ρε μπαμπά». Μου έμειναν μόνο οι θύμησες, κάποια κείμενα, ένα βιβλίο ¨από το δικό του κόσμο¨, το μαύρο παλτό για τις νύχτες χωρίς ονείρατα, κι ένα πικραμένο χαμόγελο για το παιδικό χεράκι που θέλει να κλείσει στην χούφτα του...κάποτε. Αστεία-αστεία, θα παραμείνει ο μπαμπά μου. Ο σαλιάρης, ο μπούρδας, ο μεγάλος μικρός γίγαντας με τη ψυχή του παιδιού που έδειρε εκείνον τον μαλάκα τον ελληνάρα στη Θησέως –εκείνος ξέρει για ποιον μιλάω- που μου έδωσε λίγη μυρωδιά από το Πέραμα, κι ένα δικό μου (ΔΙΚΟ ΜΟΥ) πέρασμα στο ακρόνειρο.

Κύκλους κάνει η πουτάνα η ζωή. Θα σε δω ρε, αλλά θα έχεις γεράσει. Και τότε, θα σε ρωτήσω, ξέρεις τι, και να δω τι απαντήσεις θα μου δώσεις.

Α, και που ‘σαι. Δε θα ξαναμιλήσω για σένα. Ακόμη κι όταν θα βρέχει, και θα το βάζω να το ακούω.-

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου... μεταφερόμενο, όμως, σήμερα αφού εχθές δεν ένιωθα τ΄σοο σίγουρη αν θα το ανέβαζα. Αλλά το ανέβασα, πράγμα που σημαίνει πως δε το μετανιώνω, όποια μουσική κι αν ακούσω από 'δω και πέρα.

2006-11-07T18:31:00.000+02:00

Μισό αυτό, μισό εκείνο, μισό και το άλλο, μισογεμάτο, μισοάδειο, μισό και το παλιό, μισό και το καινούργιο, μισό ό,τι πήρα, μισό ό,τι βρήκα, μισό λεπτό....
Τίποτα ολόκληρο, ούτε καν η χαρά. Ούτε η παιδική χαρά. Ούτε ξεγνιασιά. Ούτε το δόσιμο. Ούτε η μέρα.
Λες να πάω να περπατήσω; Λες να τ’ αφήσω όλα στη μοίρα; Ποια μοίρα; Ποιο fate; Ποιο γαμημένο fate; Ρε, με δουλεύεις;
Θέλω.
Τώρα.
Το ζητάω.
Αν και αύριο, πάλι, θα γίνω ανεκτική. Τον θυμό θα τον πνίξω. Τον λαιμό απλά θα τον κοιτάξω πάλι απελπισμένα για σημάδια. Θα ψάξω, σχεδόν με απόγνωση, στο βλέμμα για να σιγουρέψω πως το ένστικτό μου είναι λάθος, να πιστέψω το ψέμμα, που δεν είναι ψέμμα, απλά είναι η έλλειψη παραδοχής και έκφρασής της αλήθειας.
Γιατί έχω μεγαλύτερα αρχίδια από εσένα, κι από τους άλλους, κι ας έβαλα τα κλάμματα, κι ας ζητάω αγκαλιά, κι ας κρύβομαι στα χάδια, κι ας........
Μετά ποιος πούστης θα μου πει πως είμαι κολλημένη με τις ευχές και τους φόβους; Ας τολμήσει κάποιος! Ας βρει το κουράγιο να έρθει να μου το πει. Να με κοιτάξει κατάματα άμα μπορεί και να μου το πει. Λες να τα καταφέρει; Όχι. Αχμ. Πίσω από τη πλάτη μου μπορεί, αν με κοιτάξει στα μάτια όμως όχι. Γι’ αυτό λέω πως δε δέχομαι καμία δικαιολογία για το παρελθόν του οποιουδήποτε. Μα καμία. Και τρώει ένα χοντρό ¨χ¨ όποιος προβάλλει σα δικαιολογία για τη συμπεριφορά του το χθες του. Έλα να σου πω κι εγώ για το χθες μου ρε και θα δεις πως θα το βουλώσεις το ριμάδι σου. Ξέρω, δε θα πιστέψεις μία από όσα σου πω. Αλλά ξέρεις κάτι; Στ’ αρχίδια μου. Ή όλα, ή τίποτα. Άμα μπορείς.

2006-11-01T11:47:00.000+02:00

Κοιτάς ακόμα έξω από το παράθυρο; Ή μήπως σταμάτησες να χαιρετάς τα σύννεφα και τους ανέμους; Μήπως ξέχασες πόσα χρόνια υπήρξες φτερό; Πότε μίλησες τελευταία φορά στη θάλασσα; Όχι, όχι δεν αναφέρομαι σε εκείνη την προχθεσινή, που νόμιζαν πως δε περνούσες καλά. Είχες να τη δεις καιρό και αναρωτιόσουν πόσο κοστολογήται η θέα της. Εκείνο το απόγευμα έπιασες τον εαυτό σου να σκέφτεται όπως κάποιος άλλος χιλιόμετρα μακριά, και σκεφτόσασταν τα ίδια πράγματα.
Αναστενάζεις καθώς περπατάς, ή καθώς κοιτάς το άπειρο. Ποιο άπειρο; Το δικό σου μικρό και τεράστιο, συνάμα, άπειρο. Πως γίνεται αυτό; Μπορείς να το εξηγήσεις; Όλα μπορούν να εξηγηθούν, όλα και το ξέρεις καλά. Αλλά θέλεις να μένει και κάτι έξω από τις εξηγήσεις.

Πότε είπαμε πως έκλαψες τελευταία φορά; Ε, ναι. Εχθές. Αλλά πριν από χθες; Πολύ καιρό πριν. Μην ήταν χρόνια; Δε γαμιέται; Πάλι μέσα σου θα τα κρατήσεις. Πάλι μέσα σου θα τα κουβαλήσεις. Πάλι δε θα θέλεις να δώσεις εξηγήσεις. Τα γαμίδια, τα γαμίδια που σε τρώνε από τότε. Σπαστικό, μαλακισμένο, μικρό κι ανόητο κοριτσάκι που πάντα έδειχνες δυνατή γυναίκα, ολοένα και πιο δυνατή. Τί κατάλαβες; Τί είπες πως κατάλαβες; Νόμιζα πως κάτι είπες...
Κάποιος περπατούσε στο δρόμο με βροχή, το βράδυ. Με βροχή να ρίχνει στα θέλω σου και να μουχλιάζει τα όνειρά σου. Ξανά δυνατές μουσικές, αλλά τώρα με τ' ακουστικά στ' αυτιά. Ένα τσιγάρο να καίει στο τασάκι, ανοιχτό παράθυρο μπας και παγώσει το δέρμα σου, μπας και νιώσεις το δέρμα σου.
Κάποιος κάθεται και αφουγκράζεται το διπλανό διαμέρισμα, ακούγεται ένα σκυλί να γαυγίζει για τους δικούς του λόγους στον ακάλυπτο. Δε μου λείπει καν το δωμάτιο με το παράθυρο στο νότο. Και δε με νοιάζει αν με αποκαλούν τυφλοπόντικα, επειδή τριγυρίζω στο σπίτι χωρίς φώτα, και με τα παράθυρα κλειστά.
Ευχές, όνειρα, μονοπάτια, πολλοί και ατέλειωτοι δρόμοι, γυναικεία φωνή με παραμυθένια φωνή να σε ταξιδεύει, φόβοι, κιθάρες δυνατές. λόγια, λέξεις, ψυχές να μονολογούν, άλλες να χλευάζουν, ύφος σαν υφάκι, τσούλα που το παίζει αρχοντογυναίκα, ένα γαμίσι στη γωνία, άλλο ένα κάτω από τους κρυστάλινους πολυέλαιους, παγωμένα μαρμάρινα δάπεδα, χρυσός, ακούσματα από σαξόφωνα, ομιλίες, επιδείξεις, ταξιδευτής...

Somewhere is my dearest drifter...

Ποιες μελωδίες αγάπησες;
Ποιες φωνές;
Ποιες λέξεις;
Έλα να ρίξουμε μια μπουνιά, μια κλωτσια σε ό,τι σου καίει τη ψυχή.
Στο τέλος-τέλος, τέλος θα μείνει και υα θέλω σου μια παρθένα γυναίκα, που δεν έζησε, δε γεύτηκε, δε πόθησε αφού δε δοκίμασε...
Μπορώ να αλλάξω, μπορώ να αλλάξω, μπορώ να αλλάξω, αλλά πάντα εγώ η ίδια θα παραμένω.
Πάρε χαρτί και μολύβι και γράφε, γράφε μέχρι να τελειώσει το λευκό, μέχρι να μη μείνει άλλος γραφίτης, πέτα και τη γόπα μακριά, τίποτα δε θα σβήσουμε, τίποτα δε θα παραλλείψουμε.
Μπορώ να νιώσω, κι αυτό μου λέει ακόμα πολλά. Μπορώ να αγαπήσω και να μισήσω πολλά, και να χαμογελάσω, αν και έχω καιρό πολύ να γελάσω δυνατά. Έλα, μη με ρωτάς τι έχω. Έχω αυτό που είχα πάντα. Ένα ζαλισμένο μυαλό, που ψάχνει, και που δείχνει σα χαμένο. Τουλάχιστον, δε κοιτάζω πια κάτω τα πλατανόφυλλα στον δρόμο μου. Απλά τα ακούω, όταν πατάω επάνω τους. Τα ακούω κι έχω ένα χαμόγελο. Αχνό μερικές φορές, αφού την ηδονή σου δε θέλεις να τη δείχνεις πάντα.

Έκλαψα βουβά χθες μέσα στο μέγαρο μουσικής.

2006-10-25T23:53:00.000+03:00

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;...
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;...
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;...

Πάμε να γίνουμε μελισσοκόμοι; Είσαι να παίζουμε στον pc μέχρι να μη μπορούμε να κρατήσουμε ανοιχτά τα μάτια μας, μέχρι να γίνουν κυβάκια μετά από τόσες ώρες μπροστά στο μόνιτορ, και τα χέρια μας να πονάνε από το τέντωμα με το ποντίκι; Και μετά να κάνουμε έρωτα μέχρι το πρωί, σα να έχουμε μόλις ξυπνήσει, και να κλείσουμε τα μάτια μας αγκαλιασμένοι, την ώρα που θα χτύπαγε το ξυπνητήρι για να πάμε για δουλειά; Θέλεις να είμαστε παιδιά, πιο παιδιά και από τα παιδιά;

Είναι ζωή αυτή; Όχι, πες μου φοβιστικέ, είναι ζωή αυτό;;;;;;;;;;;;

Που είσαι;.....

Διάβασέ με, και θα καταλάβεις κι άλλα πολλά. Μήπως είμαι πιο φοβιστική από εσένα;...

Που είσαι, ρε γαμώ το;...

I Strong My Voice

2006-10-24T23:33:00.000+03:00

Άκουσα σήμερα άνθρωπο να μου λέει πως θέλει να βάλει τα κλάματα από τα νεύρα του. Χαμογέλασα. Σε όλους είπα ¨ναι¨ σήμερα. Κύλησαν οι ώρες με εμένα ήρεμη και συγκαταβατική και να αδειάζω, αλλά να συνεχίζω να κοιτάω τον κόσμο στα μάτια. Δεν έχω να κρύψω κάτι. Αν με ρωτήσεις θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Εσύ με εμένα, κόσμε, δεν είσαι. Μάλλον, δε το αντέχεις ακόμα. Οι αντοχές διαφέρουν.

Τώρα μιλάω με εμένα. Αυτές τις ώρες της ημέρας μιλάω με εμένα. Έβαλα δυνατά μουσική, κι ας κοιμούνται οι γείτονες. Ας κάνει κάποιος μαλάκας το λάθος να μου κάνει παρατήρηση. Ας έρθει να χτυπήσει το κουδούνι της πόρτας, για να μου ζητήσει να χαμηλώσω τη μουσική. Όχι, δε γουστάρω να βάλω ακουστικά. Θέλω να ακούγονται δυνατές + ελεύθερες οι σκληρές ροκ μουσικές από τα μεγάφωνα του στερεοφωνικού.

Η μέρα μου ξεκίνησε στις 6 το πρωί. Κι αύριο το ίδιο. Αύριο μάλιστα θα ντυθώ κάτι σαν γυναίκα. Μέχρι το τέλος της ημέρας, θα είμαι αυστηρά επαγγελματίας. Το βράδυ που θα γυρίσω σπίτι, θα με κοιτάξω στον καθρέφτη, και τότε θα σου πω πως αισθάνομαι. Το βράδυ μου είναι πιο εύκολο να λέω αλήθειες. Επίσης, όταν είμαι επάνω στη μηχανή. Ή όταν τρώω χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο. Ή όταν μυρίζω θάλασσα.

Πούλημα και ξεπούλημα. Τόσα χρόνια απλά αγοράζω. Μήπως για λίγο διάστημα να αρχίσω να πουλάω κι εγώ; Στο χαλαρό. Στα παπάρια μου, που λέει και ο μαρινάρης.

Νύσταξα νωρίς σήμερα. Με κούρασε η μέρα νωρίς, με απόκαμε εκεί στο μεσημεράκι, κατέβασα τα μούτρα μέχρι το βράδυ.

Ευτυχώς, υπάρχουν και οι μουσικές. Και, σήμερα, ξαναμύρισα καμμένο λάστιχο και χαμογέλασα, ένιωσα να ζεσταίνονται οι γάμπες μου, τίναξα τα μαλλιά πίσω στο φανάρι της Συγγρού.

Πέσανε και μαζεμμένα κείμενα που διάβασα αυτές τις μέρες, λες και ήταν βαλτά να μου κλωτσήσουν το ενδελεχές του είναι μου, που είχε αρχίσει να καμπουριάζει και να μουχλιάζει σα κωλόγρια.

Μήπως είμαι μόνο λόγια, ρε φίλε;

Να ανακατέψω πάλι μπύρες με τεκίλα;

Θα σου πω σύντομα.

Βαθιά ανάσα

2006-10-24T16:41:00.000+03:00

Αντισυμβατικότητα και συμβατικότητα.

Κινήσεις βάσει πρωτοκόλλου,

σπάσιμο νεύρων,

Οκέι

ο κώλος σου να καίει,

ποιο βοήθημα;

μιλάς στον Θεό ενώ προσεύχεσαι;

άρχισε το κυνήγι για τις μπεκάτσες

μιλάνε για παραγγελίες,

πρηξαρχήδες του κερατά

κοιτάζω τα νούμερα για να δω πόσο νούμερο είμαι κι εγώ,

ποιος κατάλαβε; ποιος θα καταλάβει;

πες μου, πες μου, πες μου...

μήπως να το κλείσω το ριμάδι, να το σταματήσω να ρολλάρει;

τί κοιτάς ρε;

κοίτα πως κατεβαίνει τη σκάλα,

ομολόγα, από ποιο μοναστήρι είσαι,

έλα καλή μου τσουλίτσα, θα τα καταφέρεις!

2006-10-14T22:20:00.000+03:00

ΔΩΜΑΤΙΟ 902

Πέφτεις βαριά στο κρεβάτι, μπρούμυτα να κρύψεις το πρόσωπό σου, κι ένα σώμα δίπλα σου σε ακουμπά, σε χαϊδεύει, περιμένει υπομονετικά και σε κοιτά διερευνητικά. Τί να πεις; Τί να μιλήσεις; Για τα άγχη σου; Για τους φόβους σου; Μυρίζει άσχημα η ανάσα σου, βγάζει τη μαυρίλα σου προς τα έξω, θέλεις τσιγάρο, ακούς τους ήχους της πόλης από το μισάνοιχτο παράθυρο του ξενοδοχείου. Το σώμα σου πονά από το βάρος της ψυχής σου. Μάλλον τα κατάφερες καλά αυτή τη μέρα, αλλά εσύ έχεις βαρύνει. Βάρος, αναστεναγμός. Θέλω να κάνω ένα ντους, να βγάλω αυτά τα ρούχα, που δε μου πάνε. Μα σου πάνε, σε γοητεύουν. Δε πάνε με το μέσα μου, όμως.

Θα με προτιμούσα με άσπρα μακριά μαλλιά + μπλε δέρμα + γαλάζια ελεκτρικ μάτια.

Θα προτιμούσα να πάρω τους δρόμους και να πάω να μυρίσω θάλασσα.

Σε παίρνει αγκαλιά, χαμογελάς, κλείνεις τα μάτια σου, σε μυρίζει, αγαπάς.

Αγκαλιά, αγκαλιά, αγκαλιά, αγκαλιά........

2006-10-09T15:20:00.000+03:00

Έμεινα απλά να κοιτάζω έναν γκρίζο γάτο πάνω στο σκουπιδοντενεκιέ της γειτονιάς. Κολοκοτρώνη & Αγαμέμνωνος γωνία. Βγήκα στο μπαλκόνι να καπνίσω, μέρα μελανιασμένη να σιγοκλαίει, και το μάτι μου έπεσε στον χοντρό γάτο, που ψαχούλευε στη ζιμπάλα* το μεσημεριανό του. Ούτε το ψιλοβρόχη τον νοιάζει, ούτε του βρωμάνε τα σκουπίδια. Με αργές κινήσεις έψαχνε, όπως μπορεί να ψάξει ένας γάτος, που τα έχει γραμμένα όλα στ' αρχίδια του. Τι ρόλο βαράω τις τελευταίες μέρες; Θέλω ένα ταξίδι να κάνω. Κι ας είναι και για δουλειά, δε με νοιάζει. Κάποια ώρα- έστω μια ώρα- θα βρω λίγο χρόνο να δω τί γίνεται και με μένα. Μπορεί και ψαχουλεύοντας μέσα σε καμιά ζιμπάλα στη Σαλονίκη, ή στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου με τα μαλλιά μου να σγουραίνουν από την υγρασία και ο καπνός του τσιγάρου μου να μην ανεβαίνει ίσια. Ξημερώματα, χωρίς χαμόγελο, με καθαρό νου έτοιμο να ζαλιστεί πάλι από τα γνώριμα... Άμα έχω και καφέ, θα είναι πολυτέλεια πια. Εκεί έχω φτάσει. Να μη ζητάω πολλά, μέχρι που μια μέρα θα ζητήσω όσα δε βάζει ο νους τους. Αλλά γιατί να με φτάσουν μέχρι εκεί; Γιατί να τους αφήσω να με φτάσουν εκεί; Είναι αυτό που λέγαμε. "Ο Δεδομένος", ο Μαλάκας, ο έλα-δε-παθαίνει-τίποτα... Την νιώθεις την αλλαγή; Εγώ νομίζω πως είσαι ο μόνος άνθρωπος, που βλέπει την αλλαγή. Και ο μόνος που τη χαίρεται κιόλας... Φοβιστικέ!

*ζιμπάλα= δημοτικός σκουπιδοντενεκές στα κασιώτικα...

2006-09-26T07:38:00.000+03:00

άσπρη καρέκλα μόνη της

Κάποτε ζωγράφιζα πολύ. Και φωτογράφιζα, επίσης, πολύ.

Δε μιζέριασα ακόμη, ρε σου λέω. Μικρή είμαι άλλωστε. Ακόμη. Ούτε τσατισμένη είμαι, για να ξέρεις. Οι σκέψεις μου μόνο κάνουν χορό πάλι. Χορεύουν ασταμάτητα. Αν το δεις από κάποια άλλη μεριά, αυτό είναι μάλλον καλό. Αλλά εξαρτάται από το πως το βλέπεις. Το φευγάτο είναι δικό μου και δε σου δίνω το δικαίωμα να μου στερήσεις τίποτα. Κάποιος μου ψιθύρισε λόγια για τη μοναξιά σου και λίγος αέρας μου χάιδεψε τα μαλλιά με μυστικά που έλεγαν πως κανείς δε νοιάζεται για σένα. Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι κανείς δε νοιάζεται για σένα. Άσε τώρα τις προσδοκίες για τους άλλους.

Who gives you a fuck, anyway?

Και το ξέρω πως σε πονάει αυτό. Αλλά ποιος σου είπε το ψέμμα ότι τα τριαντάφυλλα δεν έχουν αγκάθια; Σκέψου, λοιπόν, αν ο δικός σου κόσμος είναι στρωμένος με τριαντάφυλλα πόσα αγκάθια υπάρχουν σε αυτόν.

Έλα, σταμάτε με. Δε μου πάει ο ρομαντισμός. Κουβαλάς κι εσύ πολλά, το ξέρω. Αλλά... who gives you a fuck? Νομίζεις ότι θα πάρεις τα εύσημα; Δε σου το είπαν; Στους μαλάκες αποδίδεται το βραβείο της ανοιχτής παλάμης.

Να σου δώσω ένα μυστικό; Find the principles of joy για τον μαλακοεαυτό σου. Και βάλε τους ό,τι χρώμα γουστάρεις εσύ. Και χάρισμά σου η καρέκλα από πάνω. Μία την είχα, αλλά σου τη δίνω. Γιατί αποφάσισα πως άλλα πράγματα είναι να κρατήσω μόνο για τη πάρτη μου. Τί νόμιζες; Ότι τα κρατάω όλα μέσα μου; Έχω απόθεμα, μη σε νοιάζει... Την βλέπεις έτσι άσπρη που τη ζωγράφισα; Της έβαλα και γλάστρες, που έμεινα απότιστες πολλά χρόνια. Λοιπόν, άκου με λίγο. Πάρε τις γαμιδογλάστρες, πέτα τες, κάθισε τη μαλακία που σε δέρνει και μίλα της. Θα μάθεις πολλά. Και θα συνειδητοποιήσει ότι no one gives you a fuck. Τελικά!

2006-09-24T07:37:00.000+03:00

Ήταν που λες Σάββατο βράδυ κι εγώ έπινα τις μουσικές στο δωμάτιο με τη κλειστή πόρτα των 7 λέξεων. Τα έλεγα με τη πάρτη μου, καθώς ζωγράφιζα με μαλακό μολύβι το ανθρώπινο στίγμα. Όχι του Philip Roth. Το δικό μου... και ξέρεις κάτι; Πολύ με γουστάρω. Και ξέρεις και κάτι άλλο; Είναι πολύ δύσκολο να αντέξεις τον εαυτό σου. Αλλά όχι ακατόρθωτο, μάγκα μου. Και δε πα ν' ακούσω τα εξαμάξης. Στ' αρχίδια μου. Εσύ να ζεις στα περίπου σου. Ας ζοριστείς. Δεν είναι κακό. Και μη πιάσεις καμιά ατάκα του Νίτσε, που την έχουμε κάνει καραμέλλα βουτύρου, για να μας γλυκαίνει τη πίκρα. The bad taste in your mouth is just yourself. Ήδη λιγόστεψε μια μέρα η ζωή μου. Αλλά και των άλλων. Οι άλλοι, όμως, δε ξέρουν πως τη πέρασα αυτή τη μέρα. Κατάλαβες; Καλά, μην αγχώνεσαι. Κι αύριο Δευτέρα είναι. Ό,τι πρέπει να αρχίσει τη δίαιτα, που έλεγες. Θυμάσαι ρε;

Γαμημένες Δευτέρες!

2006-09-21T20:37:00.000+03:00

Μα πόσα κιλά μαλάκας μπορεί να είσαι;...

Ε;...

2006-09-19T23:01:00.000+03:00

Πεζόδρομος ή τοίχος;

Πες μου, πόσους τοίχους έχεις σηκώσει τελευταία;

Πες μου, πόσα τείχη βλέπεις να υψώνονται μπροστά σου;...

Μπορείς να γράψεις επάνω σε αυτόν τις ευχές σου; Δεν είναι tricky η ερώτηση. Ξέρω πως συνεχώς αναρωτιέσαι τί σκατά σκέφτομαι, κάθε φορά. Ξέρω πως εκπλήσσεσαι μέσα από μικρά δικά μου, μέρα με τη μέρα. Ξέρω πως πας να χαμογελάσεις από... κρυφή χαρά, αλλά φοβάσαι, μη προδωθείς από... Έλα, ξεκινάμε ταξίδι, δε το έχεις πάρει χαμπάρι;

Ο Καθένας Μπορεί Να Γίνει οποιοσδήποτε...

Εσύ, πόσους μπορείς να γίνεις;

Τί εύχομαι;

Εύχομαι, να είσαι εσύ, μέσα από τη κάθε σου μέρα. Και να μη σε φοβίζουν οι λέξεις μου. Και σου δίνω τον λόγο μου, θα τις προσέχω τις λέξεις μου. Και θα είναι όλο και πιο σωστά σωστές.

Και το χαμόγελό σου με κάνει να νιώθω καλύτερα... keep it that way. Πότε θα ξαναδώ αυτό το χαμόγελό σου; Ξέρεις, εκείνο του νησιού...

Αλλά πες μου, πόσους τοίχους έχεις σηκώσει τελευταία;

Πες μου, πόσα τείχη βλέπεις να υψώνονται μπροστά σου;...

Μικρό βηματάκι, κάθε φορά, να μη σκοντάψει κάποιος. Δε θέλω να σκοντάψει κάποιος. Κι ας είμαι μονόχνωτος άνθρωπος. Μικρό βηματάκι, κάθε φορά. Είτε πρόκειται για πεζόδρομο, είτε πρόκειται για τοίχο.

2006-09-19T07:10:00.000+03:00

Μου είπαν πως φόνος θα ματώσει τη νύχτα [...]

Πίσω από το παράθυρο του Νότου τρέμουν οι λευκές κουρτίνες, για ν' αφήσουν τα 2 βιολιά να χορέψουν στους ρυθμούς του συννεφιασμένου ουρανού. Σκοτείνιασε και η μέρα.

Σειρήνες απλώνουν τα φτερά τους και εγκλωβίζουν τα όνειρά σου ανάμεσα στα δε ξέρω, του πρέπει, του θα ήταν σωστό, και με μια γοητευτική φωνή σε αποχαυνώνουν με τραγούδια, κι άντε να ξεφύγεις -να πας πού; Soreno Kavaore.

Αγαπάς κάθε σελίδα, που σε ταξιδεύει. Μετράς ανάποδα μέχρι να φτάσεις στο μηδέν.

Δεν αισθάνεσαι τα χρέη σου ν' αυξάνονται. Ούτε κι αν μειώσεις τα αγχωλυτικά θ' αλλάξεις τον κόσμο, ή τουλάχιστον θα ξεκινήσει να βλέπεις τις ειδήσεις στη tv. Δε παίζει.

Αίμα περιόδου που σιχαίνεσαι+λατρεύεις. Κόκκινη φωτιά, φωτιά μεγάλη που ανάβεις τον πρίγκιπα. Και σιγά μη ξέρω τι σου λέω εγώ τώρα, αλλά σου λέω. Απλά φαντάζομαι το σκηνικό και είσαι λίγο πριν πιστέψεις ολοκληρωτικά και μετά δοθείς από το εσένα στο εμένα.

Γιατί με κοιτάς αποβλακωμένα;

Σημείωμα είναι κι αυτό,

σαν όλα τα άλλα που περιμένουν κολλημένα στον τοίχο δεξιά όπως μπαίνεις.

2006-09-16T20:54:00.000+03:00

Take me to the city where simple kind of man are living...

2006-09-13T23:28:00.000+03:00

...Όσο περισσότερο ψάχνουμε, τόσο πιο μυστηριώδης γίνεται η ζωή.

Αν με πείραζε, θα σου το έλεγα.

Αλλά καταλαβαίνεις...

Δεν με πειράζει,

Δεν με κουράζει,

Και μου αρέσουν τα ταξίδια.

Περιμένω πολλά ταξίδια, δρόμους ακόμη πολλούς.

Με ακούς;

Ναι, υπάρχουν πληγές που δε γιατρεύει ο χρόνος, που σε σημαδεύουν τόσο βαθιά, που τις κουβαλάς για πάντα...

Αλλά κοίτα με!

Κοίτα πως με ένα τίναγμα του κεφαλιού μου τις διώχνω. Κοίτα πως σηκώνω το φρύδι μου απαξιωτικά στο παρελθόν.

Άκου με!

Άκου πως διαολοστέλνω τους δαίμονές μου, πως τους κάνω να τρέμουν με τα λόγια μου.

Και αγάπε με,

όταν φεύγω κάθε φορά, και χάνομαι.

Πως μαζεύεις τα κομμάτια μιας ζωής;

Πως συνεχίζεις να ζεις, όταν η καρδιά σου αρχίζει να νιώθει ότι δε θα ξαναγίνεις ίδιος;

Χα!

Ξανά κοίτα με!

Ξανά άκου με!

Με τεκίλλες, ή χωρίς. Εσύ διαλέγεις. Εγώ, και με το ζύθο, δε θα πω όχι.

Κεράσματα

είναι και η ζωή,

μαλάκα!

σημείωση: Όταν λέμε "τεκίλλα" εννοούμε "τεκίλα". Τα 2 "λ" πάνε κάπου συγκεκριμένα... χικ!

Stupid girl

2006-09-09T16:28:00.000+03:00

- What exactly is being said?

- Που να ξέρω, ρε Τζόναθαν;

Ο Τζόναθαν με κοιτάει από την απέναντι καρέκλα, πίσω από το σχεδόν άδειο μπουκάλι τεκίλλας και τα σφηνοπότηρα. Απόψε, είπαμε πως θα μεθύσουμε. Και όταν μεθάμε πίνω τεκίλλα και όχι μαύρη σαμπούκα. Από τη μέση και πάνω είναι γυμνός, και το καφέ ηλιοκαμένο δέρμα του γυαλίζει από τα φώτα της πόλης. Τα δυο μπράτσα του με χτυπημένα τατού, ο λαιμός τους συνοδευόμενος από χαϊμαλιά, περίεργα και περίτεχνα πάνω από μια πλάκα ασημιού. Τα γαλανά μάτια δυο θάλασσες πεντακάθαρες και τα ατίθασα, αρμυρά ξανθά μαλλιά του να πέφτουν άτσαλα στο σκαμένο πρόσωπό του. Πόσα χρόνια τον ξέρω; Δε θυμάμαι. Ούτε θυμάμαι πόσες τεκίλλες έχουμε κατεβάσει μαζί. Τη σιχαίνομαι τη τεκίλλα. Την αγαπάω μόνο όταν τη πίνω με τον Τζόναθαν.

- Do you love him?

Νομίζω στραβώνει το στόμα μου στο άκουσμα αυτών των λέξεων.

- Τι κουβέντα πας ν' ανοίξεις τώρα;

- Do you think you 're in love with him?

- Γαμώ τα αγγλικά σου παλιομαλάκα ολλανδέ, που χρησιμοποιείς την ίδια λέξη για την αγάπη και για τον έρωτα.

Στρίβει ένα τσιγάρο. Ανακατεμένος καπνός με λίγη σοκολάτα από το μπορντώ σακουλάκι του και μου το προσφέρει. Εγώ κουνάω αρνητικά το κεφάλι μου και το ανάβει μόνος του.

- Don't you want to share things with a man?

- Πολύ tricky η ερώτησή σου, καμένε άρχοντα.

- You do want to share with him, though...

- Μπορείς να μου πεις με σιγουριά κάτι για εκείνον;

Ο Τζόναθαν γελάει δυνατά. Εγώ ανάβω έναν πρίγκιπα.

- I bet he wants too...

- Ναι... το μουνί μου, ίσως. Και τα φιλιά μου. Και το χθες μου. Και του φόβους μου.

- Isn't that enough?

- Με ποιανού το μέρος είσαι, ρε;

Τραβάει μια γερή τζούρα από το τσιγάρο που έχει φτιάξει και με κοιτάει μέσα από τους καπνούς που αφήνει να γλυστρίσουν γαργαλιστικά από μέσα του.

- Noone's... You?

- Ε;

Δίκιο έχει. Εγώ με ποιανού είμαι;

Κοιτάζω την Αθήνα που ξενυχτάει. Με ποιανού το μέρος είμαι; Γιατί δε μπορώ να πω πως είμαι μόνο με το δικό μου. Πιάνω με το αριστερό μου χέρι το σύστοιχο γόνατο. Πάλι με πονάει. Και θυμάμαι πως έβαζε το χέρι του μαλακά επάνω του και μου το ζέσταινε και με πονούσε λιγότερο.

- Why don't you call him?

- Δε γίνεται.

- Why not?

- Είναι με την άλλη τώρα. Και μάλλον περνάει καλά. Αλλιώς θα μου είχε τηλεφωνήσει εκείνος. Αλλά δε με πήρε τηλέφωνο. Δεν υπάρχει λόγος να τους ενοχλήσω.

- Listen to yourself.

- Ναι, ξέρω. Είμαι πολύ ηλίθια γκόμενα.

- Yes, you are.

- Και βολική.

- Indeed.

- Και έχουν αρχίσει και αναβοσβύνουν τα φωτάκια γύρω από τη μεγάλη ταμπέλα στο μέτωπό μου, που γράφει ΜΑΛΑΚΑΣ.

- ...

- Σε λίγο θα μου παραγγείλουν και μεγάλους προβολείς για να φαίνεται και από πιο μακρυά.

- ...

- But, that's fucking me Jonathan.

- So, you are in love with him. Does he deserve it...?

- Do I deserve it?

- Pity...

- Pity?

- Have a drink, or kill your self.

- Έχεις άλλο μπουκάλι στο ψυγείο;

Μου γνέφει καταφατικά κι εγώ γεμίζω στα σφηνοπότηρα. Cheers man. Cheers to you too. Άσπρος πάτος. Γεμίζω και τη δεύτερη γύρα στο καπάκι. Έτσι πίνουμε με τον Τζόναθαν. Δυο γύρους μαζί. Cheers man. Cheers to you too. Άντε και καλή Κούβα. Άσπρος πάτος.

- You need time.

- Για ποιον μιλάς τώρα;

- For both of you, you little bitch!

- Ναι. Ο καθένας για τους λόγους του.

- Don't you have the same reasons?

- Ναι. Αλλά και ο καθένας χωριστά τους δικούς του.

Πόσες μέρες παιδεύομαι να κοιμηθώ; Το σώμα μου πονάει και το μυαλό μου συνεχίζει να κάνει ταξίδια παράξενα.

- So, what exactly is being said?

Κοιτάζω τον Τζόναθαν και κλείνω τα μάτια μου. Ρίζνω το κεφάλι πίσω, να κρέμεται από τη πολυθρόνα και ρουφάω μεγάλες δόσεις αέρα.

- Να κάνω υπομονή, θα περάσουν οι μέρες, θα είμαστε πάλι μαζί. Όταν θα γυρίσει...

Δε θέλω να ανοίξω τα μάτια μου. Δε θέλω να το περάσω μόνη μου. Αυτό θα του πω.

- You 're smiling again.

- Και γιατί όχι;

- Tough girl.

- Stupid girl...

2006-09-09T09:37:00.000+03:00

Μαντατοφόρος

μπήκε στο δωμάτιο πρωί-πρωί

Τον άφησα να χορεύει καταμεσής

-τι αρμονικές κινήσεις-

να περιεργάζεται τα πράγματα του γραφείου.

Στάθηκε για λίγο στη καρέκλα μέχρι που φύσηξε ελαφρύ αεράκι από το παράθυρο του Νότου κι άρχισε πάλι τους χορούς του,ήρθε κοντά μου

και μετά αποκαμωμένος

κατέληξε στη πιο κρυφή γωνιά, πίσω από τη βιβλιοθήκη...

2006-09-08T14:40:00.000+03:00

Φίλος είσαι εσύ
που σ' είχα πιότερο για συγγενή;...
Πως κατάντησες έτσι, ρε κακομοίρη
και καλά ο στην άκρη λιγομίλητα σοφός παρατηρής
αλλά στην ουσία
ο χωρίς ουσία;
Ή να πω καλύτερα το
ποιος σε άλλαξε και τώρα όλο βέλη μου πετάς, πήρες τη γόμα κι επιδεικτικά με σβύνεις από τη λίστα που όσες φορές κι αν την άλλαξες ήμουν πάντα εκεί;...
Φίλος είσαι εσύ
που ό,τι έφτυνες έγινες και δεν είσαι πια της κάστας μας;
Που ξενυχτάς + παρεϊζεις με τα μουνάκια που ποθείς να γαμήσεις αλλά δε μπορείς ν' αγγίξεις πια γιατί είσαι ένα 'παντρεμένος';
Που ήσουν ο σκληρός ο άντρας ο αληθινός
και τώρα
μεταποιήθηκες σε γάιδαρο δεμένο;

όλοχάχανακαιγλύκεςκαιδήθενφιλοσοφίες

Μια σταλιά, τόσο δα
έγινες ανθρωπάκο, ΆΚΟΥ!

Φίλος είσαι εσύ
που σε είχα ανάγκη αλλά πεθαμένος
στον άλλο κόσμο περπατάς υπνωτισμένος;...

Δεν είσαι εσύ πια.
Ζήσε αλλού
Ζήσε καλά -αυτό με νοιάζει
Ζήσε όπως ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ονειρευόσουν ό,τι ήθελες κι όχι όπως ζεις τώρα...

Μαλάκα, τι σε ποτίσανε;

2006-09-04T16:48:00.000+03:00

Όχι, θέλω να μου το πεις εσύ...

Να μου πεις την άποψή σου. Ξέρω τι θα μου πεις, απλά για πρώτη φορά θέλω να το ακούσω κι όλας. Είναι περίεργο –μάλλον- το ότι ενώ αγάπησα τις λέξεις ποτέ δεν ήθελα να τις ακούω. Τις αγάπησα γραμμένες. Όχι όταν ακουγόντουσαν. Δε μου αρέσει να τις ακούω. Και τώρα κάνω υπομονή. Τώρα, δηλαδή τόσο καιρό που κάθομαι και ακούω όλους. Γιατί είμαι υπομονετικός άνθρωπος. Πολύ. Τέλος πάντων. Θέλω να μου πεις εσύ τώρα. Ξέρεις σε τι αναφέρομαι. Και αυτή τη φορά το θέλω να ακουστεί. Να ακουστούν μία προς μία η κάθε λέξη. Για πρώτη φορά, θέλω να μη τις διαβάσω σε χαρτί ή στις πράξεις. Θέλω να τις ακούσω. Για πρώτη φορά, νιώθω και θα σιγουρευτώ για όλα αυτά, αν τα ακούσω από εσένα. Γιατί σου έχω εμπιστοσύνη. Το γαμημένο το ένστικτό μου μού το υποδεικνύει. Και ξέρεις, το εμπιστεύομαι. Πάντα, άλλωστε. Τί σκέφτεσαι; Τους δικούς σου φόβους, ή τους δικούς μου; Σκέφτεσαι, το ξέρω. Άραγε, σκέφτεσαι πόσο παιδί είμαι, ή πόσο παιδί δεν είμαι; Φοβάσαι. Το ξέρουμε αυτό. Τί φοβάσαι; Πάνω-κάτω, το ξέρουμε και αυτό. Το ξέρουμε; Αν το ξέρουμε, ευθύνεσαι εσύ. Ή θαρρείς πως το ψυχανεμίστηκα. Εντάξει, κάτι είχα καταλάβει. Ίσως και περισσότερα από αυτά που θέλαμε να πιστεύουμε. Το θέμα είναι... ποιο είναι το θέμα; Υπάρχει θέμα, ή απλά το δημιουργώ από μόνη μου; Μήπως με άφησες να το δημιουργήσω μόνη μου; Μήπως το δημιουργήσαμε μαζί; Λοιπόν, υπάρχει θέμα; Ή κάποιου το μυαλό μαλακίζεται και κάποιος άλλος κρυφογελάει; Λες; Κι άμα; Ε, κι άμα τότε στα αυτά μας. Στα αυτά μας; Μήπως μας καίει και δεν είναι ακριβώς στα αυτά μας; Όχι, δεν είναι ακριβώς στα αυτά μας. Φόβος. Ένα είδος φόβου. Δικός μου, δικός σου, φόβος κι άλλου κόσμου. Ένα είδος. Από αυτούς τους ύπουλους, που δε φαίνονται από την αρχή φοβιστικοί. Που δε σου γεμίζουν το μάτι. Κι, όμως, είναι. Είναι από αυτούς τους φοβιστικούς. Είναι από αυτούς που σε πιάνουν σε ανύποπτη στιγμή και χάνεις τον μπούσουλα. Όχι από εκείνους που έχουν να κάνουν με τα μεγάλα έντομα που κάνουν δυνατό βόμβο και θα σε τσιμπίσουν και θα πονέσεις. Από τους άλλους τους φόβους. Που δεν έχουν αντίκρυσμα σε υλικό. Είναι από τους άυλους φόβους. Τους χειρότερους. Που κάποιοι μπορεί να περάσουν στην αντίπερα όχθη με τέτοιους φόβους. Αλλά είπαμε. Εγώ αντέχω. Έτσι δεν είπαμε; Έτσι δε το ζύγισες; Έτσι δε το ζυγίζουν όλοι; Εγώ αντέχω. Έτσι δε λένε τόσα χρόνια; Αυτό δε πιστεύουν; Ή απλά αυτό θέλουν να πιστεύουν γιατί τους βολεύει; Θα μου πεις τελικά; Θέλεις χρόνο. Και ποιος δε θέλει; Εγώ ξέρεις πόσο χρόνο θέλω; Όσο δε πάει ο νους σου. Και ο νους του διπλανού σου μαζί. Αλλά αντέχω, ξαναείπαμε. Με έχεις δει να κλαίω; Δε θέλεις να με δεις να κλαίω. Μάλλον, νομίζεις πως δε κλαίω. Όλοι αυτό νομίζουν. Ή θέλουν να νομίζουν. Κι εγώ δε τους δείχνω αν κλαίω. Μάλλον το αντίθετο. Μάλλον ότι αντέχω. Πόσο αντέχω, όμως; Έχεις αναρωτηθεί; Νομίζω πως αναρωτήθηκες. Θα αναρωτηθείς πάλι. Μπορεί να μπεις και στη διαδικασία να με τεντώσεις, για να δεις μέχρι που αντέχω. Η μαλακία είναι πως αντέχω. Τελικά. Κι ενώ αργοπεθαίνω από το πολύ τέντωμα, ξανανιώνω, γίνομαι πιο δυνατή και αντέχω παραπάνω στο τέντωμα. Είδες; Τελικά, μάλλον, αντέχω. Αυτό δε σου λέω τόση ώρα; Με ακούς; Όχι. Δε με ακούς. Γι’ αυτό έχεις κάποια κενά στην εικόνα σου για μένα.

Γιατί δε σηκώνομαι να φύγω; Να πάω στον βόρειο πόλο, να παγώσει και το μέσα μου, να μην αισθάνομαι τίποτα. Γίνεται; Όλα γίνονται, μου λες. Άρα γίνεται κι αυτό. Ε, τί πάει να πει ‘παίζει και να μη γίνεται’; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Ποτέ δε το ήθελες, ισχυρίζεσαι. Κι όμως, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αυτό να φταίει. Το ότι λειτουργούσες με δύο μέτρα και δύο σταθμά, κι ας φαίνεται πως ακολουθούσες για όλα μια κοινή νοοτροπία. Δείξε μου έναν άνθρωπο που ΠΟΤΕ στη ζωή του δε λειτούργησε με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Μπορείς; Δε μπορείς. Μάλλον.

Μπορείς να μου πεις τις λέξεις;

Μπορείς; Μπορείς; Μπορείς;
Θέλεις; Θέλεις; Θέλεις;
Φοβάσαι. Ναι, φοβάσαι. Δεν είναι κακό αυτό. Όχι, όχι. Δεν είναι κακό. Κακό είναι να υπάρχει ένας άνθρωπος χωρίς αδυναμίες. Χωρίς αδυναμίες. Και χωρίς να υποκύπτει –ενίοτε- σε αυτές. Φόβος. Δυνατός φόβος.

Ξεροκατάπια. Και η φωνή μου συνεχίζει να είναι γλυκιά. Και ό,τι κι αν βγει από τους φόβους, πάλι γλυκιά θα είναι. Γιατί μαζί με τους φόβους μαζεύω και τις αμαρτίες. Κι αντί να ζητήσω αγκαλιά, θα προσφέρω τη δικιά μου. Και μετά αναρωτιέμαι πως αντέχω. Παίρνω την ενέργεια του άλλου. Μάλλον.

Μου είπαν πως τα μάτια μου είναι θλιμμένα. Κι ας λάμπω, λένε, από ευτυχία -έχε χάρη που μαύρισα και μου πάει. Αυτό δεν είναι και πολύ ισορροπημένο, ε; Γιατί χαμογελάω πάντα; Γιατί πάντα δίνω ευκαιρίες; Και γιατί συνεχώς ανεβάζω τα όρια μου; Γιατί παίρνω πάντα βαθειά ανάσα και συνεχίζω για το ακόμη πιο πέρα; Γιατί μου ρίξατε τέτοια κατάρα; Γιατί μου ρίξανε κατάρα; Γιατί να με καταραστούν; Που είναι η δικιά μου νεράιδα, που θα μου τη ξορκίσει; Που σκατά βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια; Που θα τη βρω τη πόρτα της υπομονής να τη κλείσω, επιτέλους; Ποιος υπάρχει να με ακούσει, χωρίς να μιλάω και να με καταλαβαίνει; ΜΗ! Μη το πεις! Μη το ξεστομίσεις! Αυτό δε θέλω να το ακούσω, γιατί το ξέρω πια, και φοβάμαι πως πάει πολύ και πως θα στραβώσει η νεφέλη και θα βρέξει στραβά.

Πες μου, λοιπόν.... Πες μου, κι ας είναι, πάλι θα αντέξω εγώ, πάλι θα φάω τους φόβους και τις αμαρτίες άλλων, πάλι θα βαρυστομαχιάσω, πάλι σιωπή θα επικρατήσει στο μυαλό μου με τα δισεκατομμύρια ήχους.

Άλλωστε, κάθε φόβος κρύβει μια ευχή.

2006-09-02T01:02:00.000+03:00

let it flow...

Ακούς ακόμα τους ψύθιρους της θάλασσας; Ξεχωρίζεις ακόμα την γαλήνη από την ησυχία σ' εκείνο το μέρος; Θέλεις ακόμη να γυρίσεις πίσω και να ζήσεις στη Λήθη;

Μπήκα στο αυτοκίνητο σήμερα και συνειδητοποίησα πως δε θυμάμαι να το οδηγώ. Έβγαλα τα σανδάλια και οδήγησα ξυπόλυτη, έβαλα και δυνατά τη μουσική, κατέβασα τέντα όλα τα παράθυρα να με χτυπάει από παντού αέρας και χαμογέλασαν και τα μάτια μου κάτω από τα μεγάλα γυαλιά ηλίου. Ρυθμικά χτύπαγε το χέρι στο τιμόνι και παίξανε όλα τα τραγούδια το ένα μετά το άλλο λες και κάπιος βάλθηκε να μου κάνει χοντρή πλάκα σήμερα. Ας όψεται που είμαι σκληρό καρύδι, αν και το μουρμούρισα καθώς ντυνόμουν "δεν είμαι από σίδερο". Αλλά αντέχω, μου λένε. Ο μαλάκας, αντέχω.

Οι προσδοκίες μου -σου το είπα αυτό;- περιορίζονται σε απλά καθημερινά πράγματα. Ε, για μία φορά ακόμα δε θα μιλήσω για τις διακοπές μου. Χαλάλι. Για τους φόβους μου πότε θα μιλήσω δε ξέρω ακόμη.

Θα πληρώσω δολοφόνο να σκοτώσει τις σκέψεις μου.

"Fight it!" προτροπή ή συμβουλή ήταν αυτό; δεν είμαι σίγουρη για να απαντήσω.

Αν χαθώ -έχεις καταλάβει άραγε πως χάνομαι;- θα είναι σίγουρο χάσιμο. Και θα γελάω ηδονικά!

Just let it flow.

Και να σκεφτείς πως δεν είμαι κανας τύπος large. Τι μαλακία ατάκα αυτή... της μοδός του 2006, μάλλον. Δε γαμιέται;

Άμμο δεν έφερα μαζί μου. Κουβάλησα όμως το μεγάλο βότσαλο.

Α, μη ξεχάσω... δε θα ποστάρω φωτογραφίες από τις διακοπές μάλλον. Θα τις κρατήσω για τη πάρτη μου. Περίεργα νιώθω.

Let it flow.

Και όλοι θα αναρωτιούνται. Ε, στ΄αρχίδια μας. Στ' αρχίδια σου. Στ' αρχίδια του.

"Αγερωχιά". Πλάκα έχει. Ακούγεται περίεργα όταν τη λέω αυτή τη λέξη. Δε ξέρω αν τη γράφω και σωστά. Αλλά δεν έχει και σημασία. Ποιος θα τη καταλάβει;...

Άφησα γραπτά και DNA εκεί. Άραγε τον χειμώνα πως να είναι; Ξέρω... όμορφα... απλά όμορφα.

let it flow,

σου ξαναλέω μπας και το εμπεδώσει το μικρό μου μυαλό.

let it flow,

που να με πάρει και να με σηκώσει.

Do you think you can tell?

2006-08-20T09:35:00.000+03:00

Είναι νωρίς ακόμα και η ζέστη έντονη. Λένε πως σήμερα θα έχουμε κάτι σαν καύσωνα. Τι σημαίνει μωρέ καύσωνας; Καλοκαίρι δεν έχουμε ακόμα; Ε, ζέστη δε θα κάνει;

Νιώθω περίεργα αυτόν τον καιρό. Ξέρεις, αυτό το περίεργο που για πολλοστή φορά δε μπορείς να προσδιορίσεις. Έζησα πάλι τους φόβους μου και το μόνο που μου έρχεται να φωνάξω ειναι

σύρε και γαμήσου

έπρεπε να είχα αγοράσει εκείνον τον σάκο του μποξ, όταν είχα την ευκαιρία...

Νυχτοβασιλιάς νομίζω πως θα γίνω μέχρι τις αρχές του Χειμώνα

αφού έχασα το φεγγάρι του Αυγούστου

μετρώντας τις νεφέλες με τη στριγγλα

να μου φωνάζει I put a spell on you τ

και άλλαζαν συνεχώς τα ρεύματα στη θάλασσα

το ιστιοφόρο άραξε μπροστά στη βεράντα με τις παράξενες μουσικές

κι έπινα μέχρι αργά

στον μυστικό όρμο με τις πηγές

και το ξημέρωμα, νωρίς,

με βρήκε στην άκρη του πουθενά, στον Φάρο του Ηραίον

δυο κόσμοι

δυο θάλασσες

οι δυο όψεις της ψυχής

και το αγαπημένο μου τραγούδι να ακούγεται δυνατά από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου μου...

Do you think you can tell?

Φεύγω αύριο για μια βόλτα στο Αιγαίο. Μη με ρωτήσεις άλλα, ούτε κι εγώ δε ξέρω να σου απαντήσω. Άλλωστε σημασία έχει να το ζήσεις, όχι να το φανταστείς. Οπότε άλλο να σου λέω, άλλο να το ζεις. Μη μου πεις πως κατάλαβες τώρα. Άντε, δοκίμασέ με. Ξέρεις εσύ, ξέρεις, κρυψίνε...

2006-08-15T12:17:00.000+03:00

Βότσαλα που πλύθηκαν, και ανακατεύτηκαν, αλλά πάντα εκεί υπάρχουν, για να τα μετράς

να ξεχνάς, να θυμάσαι, να περιμένεις, να ανησυχείς, να πετάς, να σπας, να, να, να, να, να, να, να, να, να, να, να, να, να, να... Τελειωμό δεν έχει πια.

Αφιερωμένο

Στη Λήθη μου όταν στεγνώνει το στόμα μου + βλέπω θάλασσες με τα μάτια καρφωμένα στο πουθένα, στο δε ξέρω, στο δε θυμάμαι Στους Πόθους μου ανεκπλήρωτους, πικραμένους, χαραγμένους στο πίσω μέρος της πόρτας εξόδου Στα Θέλω μου που είναι περιορισμένα στους μικρούς θησαυρούς της καθημερινής εμπειρίας Στα Ταξίδια μου που έκανα, κάνω και θα συνεχίσω μα κάνω χωρίς πυξίδα και χωρίς ενοχές Στα Πολύτιμα Χνάρια του Χθες που κοιτάζω + με σαρκάζουν, θυμίζουν, δυσκολεύουν, συντροφεύουν, ψιθυρίζουν Στις Παλιές Αμαρτίες και τις νεώτερες που πολύ γουστάρω + είναι μόνο για τη πάρτη μου, αυθαίρετα, απόλυτα, ηδονικά, μυσταγωγικά Στο Κορίτσι με Το Μπουκαλάκι επειδή είμαι κατά βάσει ένα εγωπαθές ον με πολλή δόση εγωκεντρικότητας + μπόλικης μαλακίας κι επειδή υπάρχει μια ιστορία από το '89 και Στον Καβαλάρη που Παραμένει Ένα Μεγάλο Παιδί και που είχε και θαρρώ ακόμα πως έχει το δικό του συννεφάκι που εύχομαι να πραγματώσει.

Οι γαμημένες φωτογραφίες δε λένε να ξεκολλήσουν από το σφάλμα, σιχτιρίζω, κρύβω κείμενα, αλλού σχεδίαζα να πάω κι αλλού βρέθηκα, και τα κωλοκινητά θα τ' αφήσω κλειστά σήμερα, και τα δυο, και το σταθερό στο μουγκό θα το έχω απλά να αναβοσβύνει το φωτάκι με τις κλήσεις και τα μηνύματα στον τηλεφωνητή που θα περιμένουν να τ' ακούσω, και ιχνηλάτης του ήλιου θα καμαρώνω πως είμαι μέσα από τις μουσικές.

Θυμάσαι; "πως να τη νιώσεις μωρέ τη μοναξιά αν δε στεγνώσει πρώτα η λύπη?"

Πάλι σφάλμα. Δε γαμιέται; Κι αυτό θα το δεχτώ. Τρεις ευκαρίες θα δώσω. Μετά θα ξορκίσω την ευχή που κρύβει κι αυτός ο φόβος.

Θα υπάρξουν κι άλλες προσπάθειες, να το ξες.

Ήλιος Με Σύννεφα Πάνω Από Τη Θάλασσα

2006-08-13T17:23:00.000+03:00

Νομίζω τη Τετάρτη ήταν που ξέσπασε το μπουρίνι. Αυτά τα αγαπημένα, που έχω ζήσει παιδί μέσα στη θάλασσα. Τα ξαφνικά, που δε ξέρεις από που πού σου ήρθανε. Τα σύννεφα μαζεύονται, μαζεύονται, ο ορίζοντας μακρυνός, η θάλασσα αρχικά ήρεμη τόσο πολύ που σε φοβίζει, και τα σύννεφα μαζεύονται στην αρχή αργά, μετά μέσα στον πανικό και πιάνει ένας αέρας, διαολεμένος, και η πιο όμορφη στιγμή είναι πριν κλείσει το τελευταίο παράθυρο στον ουρανό απ' όπου ξεφεύγουν οι τελευταίες ηλιαχτίδες. Ξαφνικά χοντρές ψιχάλες και σα κάποιος να πατάει τον διακόπτη και ο αέρας αρχίζει να σφυρίζει μαζι με τη θάλασσα, και δε βλέπεις στα πέντε μέτρα ρε σου λέω, κι εσύ κοιτάς αλαφιασμένος, σου την πέφτει από παντού, το σώμα σου κλαίει, και η βροχή πέφτει επάνω με μανία, μαζί με την αλμύρα. Και σφυρίζει, σφυρίζει λες και όλοι οι δαίμονες μαζευτήκανε πάνω από το κεφάλι σου όλοι μαζί, η θάλασσα έχει ένα γκρι πράσινο χρώμα, κύμματα σηκώνονται -μα είχε μπουνάτσα πριν ρε παιδιά!- αλάτι στα χέρια σου και στροβιλίζεσαι μέσα στη προσπάθειά σου να ισορροπήσεις και οι μυρωδιές, αχ οι μυρωδιές, και θέλεις να χαθείς μέσα της στους μυστικούς βυθούς της.

Κάθε χρόνο, τον Αύγουστο, που πιάνει μπουρίνι είμαι εκεί.

Ορμεμφύτως

2006-08-03T03:22:00.000+03:00

Φωτογραφία Παλιών Αναμνήσεων Για Να Κάθεσαι Και Να Αναρωτιέσαι Αν Θα Εμφανιστεί Το Τραίνο

ΓΕΙΤΟΝΑ μέσα ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΜΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙΣ ΤΩΡΑ

όπως οι ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ

που βλέπουν στο ΕΙΔΩΛΟ τους ένα μικρό ΠΑΙΔΙ

σαν σε ΨΕΜΜΑ

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ...

λες και υπήρξες ο παράξενος ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ που κρατούσε τη ΣΧΟΙΝΕΝΙΑ ΚΟΥΝΙΑ

αυτή που ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ να λικνίζεται πριν πολλά χρόνια

ΓΙΑΤΙ ΚΙ ΕΓΩ ξέρεις ΣΚΑΡΤΟΣ ΦΙΛΟΣ θαρρώ πως είμαι ΚΑΙ ΧΑΪΔΕΥΩ ΑΥΤΙΑ

ΣΟΥ το ΕΙΠΑ ΚΑΙ εσύ ποτέ δεν ΑΠΑΝΤΗΣΕΣ σε ερωτήσεις άλλων παρά γύρισες και με βρήκες μέσα στο πλήθος κι ανέβηκα στη σκηνή ΚΑΙ Σ' ΑΚΟΥΓΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΓΕΣ, ΜΙΑ ΠΥΓΜΗ ΝΑ ΕΒΛΕΠΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΡΜΗΝΕΥΕΣ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΟΥ, ΑΧ ΝΑ ΕΒΛΕΠΕΣ... ΚΙ ΕΓΩ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΟΥΝ, ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ ΣΤΟ ΑΘΜΟΝΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΡΗΘΡΑ ΝΑ ΚΡΑΤΩ ΕΥΛΑΒΙΚΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ Τ' ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΙΓΟΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΙΣΟΦΑΓΩΜΕΝΟ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΤΙς ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ.

δεν περνούν οι ώρες απόψε και δεν έχω τη δύναμη να βγω να πάω να περιμένω ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΙΝΟ

μέσα στο δωμάτιο μένω

μαζί με σκιές

μαζί με ανεκπλήρωτο έρωτα

για μια ακόμη φορά θα μείνω στα σκοτεινά να αναρωτιέμαι τι σκέφτεται ο καβαλάρης

μήπως ποτέ θα με αγαπήσει όπως στα παραμύθια

αν τα παραμύθια

τελικά

γίνονται αλήθεια, που τη ζούμε και τη χαιρόμαστε

αν..

αν θα γίνει κάτι που θ' αλλάξει αυτό που συμβαίνει χρόνια σαν από συνήθεια

μπορεί και σαν από κατάρα.

ξέρω πως δεν υπάρχει λόγος να αναζητάω μονοπάτια άλλα

μόνη

και πάλι

μόνη

-σου το είχα πει και παλιά, ευχή και κατάρα-

να μην εκφράζω τους φόβους μου

και οι άλλοι

να μη ξέρουν έτσι τις ευχές μου

ευχές καλές

αθώες, πολλές φορές

απλές

μέσα από τετράδια μπλε και μπεζ και μπορντώ που έχουν κλείσει και σκονίζονται από τότε που γράφτηκαν πάνω στο ράφι, στη σειρά το ένα δίπλα στο άλλο, ανάμεσα σε μερικές δεκάδες άλλες τετράδια -μικρότερα- με χρώματα κι ένα μαύρο με βελούδινο εξώφυλλο και σταμπαρισμένο με τον πολύχρωμο ήλιο μου -έχουμε και σήμα κατατεθέν.

ωραίες μουσικές βάζει ο σταθμός τέτοια ώρα

νομίζω πως μου τελείωσαν και οι λέξεις με τα ΚΕΦΑΛΑΙΑ γράμματα, αλλά

- ποιος θα το καταλάβει;

- κανείς!

ούτε ότι απλά βαράω τα πλήκτρα απόψε,

μετά από πολλές ώρες λήθαργου,

μαστουρωμένη

και έχει μια ησυχία...

λες το πρωί να ξυπνήσω πάλι;

γυμνή θ' ανοίξω τη πόρτα και θα μπω στο άσπρο μπάνιο με το μισάνοιχτο παράθυρο να βρω το τζιτζίκι στο περβάζι να με κοιτάζει ακίνητο να του χαμογελάσω και να του πω καλημέρα;

με πόνεσε ο λαιμός από τα πολλά τσιγάρα

και τα ρούχα απλωμένα έξω έχουν στεγνώσει από το μεσημέρι

αλλά που να βρω όρεξη να νοικοκυρευτώ

ούτε τα λουλούδια της μαμάς δεν έχω ποτίσει 15 μέρες τώρα

κι ας μου έκανε παρατήρηση η γειτόνισα από απέναντι -φαίνονται ότι είναι απότιστα μέχρι και στην απέναντι, λοιπόν-

βρήκα κι ένα πακέτο τσιγάρα στο δεύτερο συρτάρι ενώ έψαχνα να βρω κάτι παλιές φωτογραφίες, όχι με εμένα, εγώ ποτέ δε ποζάρω στον φακό, το σιχαίνομαι, γι' αυτό δε θα βρεις φωτογραφίες με τη φάτσα μου, τουλάχιστον όχι με τη θέλησή μου.

πρέπει να συμμαζέψω τον αμάζευτο

smoke on the water τραγουδάει το ραδιόφωνο και δε προλαβαίνω να ακολουθήσω τον ρυθμό κι ακούω την απόχετευση, ρε είναι κι άλλος ξύπνιος τέτοια ώρα στη πολυκατοικία, τον άκουσα που κατούρησε, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν ήταν η γεροντοκόρη του τρίτου ή η χήρα του τετάρτου.

λοιπόν, ξέρω τι με ξύπνησε και σηκώθηκα από τη διπλή κρεβάτα των γονέων -εκεί κοιμάμαι, όχι στο δικό μου το μικρό, τη μινιατούρα- ήταν ένα μήνυμα στο κινητό με εικόνα από μια αίτηση αγοράς, υπογεγραμμένη από τον κοντό οικονομικό διευθυντή.

πόσους καφέδες θα πιω και πόσα τσιγάρα θα κάνω μέχρι να βάλω το κλειδί στη μίζα;

hold me when I 'm gone

διπλός ελληνικός καφές

με λίγο γάλα

νερό

πολύ νερό, που δε κατουράω

γαμημένη κορτιζόνη,

λέμε τώρα...

θυμάμαι

που είχα διαβάσει στο κείμενο κάποιου

πως ήθελε πολύ να γράψει ενώ ήταν μεθυσμένος

θέλω να μεθύσω

όχι να είμαι νηφάλια

νηφάλια

τα τελευταία 27 χρόνια

ώριμη

πιο ώριμη απ' όσο θα έπρεπε

παιδί ποτέ

πάντα ενήλικας

από τότε που ξεκίνησε η ζωή

nobody 's home

no place to go

one more song

πότε θα περάσουν κι αυτές οι γαμημένες μέρες να πάω βόλτα στο ΑΙΓΑΙΟ;

λες να δω δελφίνι;

θα τρελαθώ από χαμόγελα αν αντικρύσω δελφίνι

μπορεί και να κλάψω

από πότε έχω να κλάψω;

θέλουν και τα γονίδια να πάω στο λουτράκι

δεύτερο σ/κ μαζί πάει πολύ

το χειρότερο είναι που μου το δήλωσαν σχεδόν απειλητικά

μπορεί απλά ενημερωτικά

αλλά και με μια δόση τελεσίδικης απόφασης

και μου τη δίνει

γιατί δε θέλω ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ

θέλω να είμαι ήρεμη

ψύχραιμη

αλλά αυτό φοβάμαι πιο πολύ

φυσικά και δε θα τους κάνω το χατήρι

κι ο πατέρας θα απογοητευτεί

έτσι θα πιστέψει τουλάχιστον

αλλά δεν είμαι πια δώδεκα χρονώ...

μεγάλωσε η κόρη σου πατέρα από τότε που πέθανε και ξαναγεννήθηκε αλλά εσύ δε πήρες πρέφα τίποτα κι ας γινόντουσαν όλα κάτω από τη μύτη σου, ή απλά υποκρίθηκες πως δε κατάλαβες γιατί δε σε συνέφερε, θα σε έβγαλε από τη βολή σου, και απλά μου ξεστόμισες ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ.

συγχώρεση από εμένα

ΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ

ούτε ελαφρυντικά

να το πεις και στην άλλη δίπλα σου που μου το παίζει στοργική μητέρα

που

ξαφνικά

θυμήθηκε πως έχει κόρη και πρέπει να της φτιάχνει κοτσιδάκια και να τη ντύνει με χαρούμενα φουστανάκια

μα η κόρη είχε αποκτήσει αρχίδια από τα επτά

sorry, αλλά το χάσατε το παιχνίδι

πριν ακόμα σφυρίξει η λήξη

πονάει ο λαιμός μου

ΑΡΡΩΣΤΗΣΑ

κιθάρες παίζουν δυνατά κι εγώ χτυπώ ελαφρά το πόδι μου στο ξύλινο πάτωμα -τι χλιδή- και χαίρομαι με την ιδέα και μόνο πως νωρίς -με τη δροσούλα- θα μπω στη μαργαρίτα και θα βάλω δυνατά τη μουσική με τον πρίγκιπα στο στόμα να καπνίζω μαγκιόρικα και να πατάω το γκάζι, εκεί στο φανάρι να σηκώνω αφ' υψηλού το κεφάλι, και το φρύδι μαζί, να στραβώσω λίγο και το άνω χείλος - το κάνει κι ο τρίχρονος ανιψιός μου και όλοι αναρωτιούνται μήπως τον γέννησα εγώ και δε τους το είπα- και με τα καινούργια κλειδιά στη τσέπη να παρκάρω κάτω από τους ευκάλυπτους. ΄

- τί χρώμα είσαι σήμερα;

- λίγοτερο ροζ περισσότερο ξανθιά

τα λέω και κυριολοεκτώ, μα κανείς δε με παίρνει στα σοβαρά.

πιο εύκολο είναι να με πάρει κάποιος στα τέσσερα παρά να με πάρει στα σοβαρά.

she 's not there

έχω υποσχεθεί σ' έναν φίλο να διαβάσω το βιβλίο που μου πρότεινε, να του πω τη γνώμη μου, αλλά έχω κολλήσει στις 40 πρώτες σελίδες, για δες που με δυσκολεύει ο wilson, ή μήπως δε μου αρέσει και δε λέω να το παραδεχτώ; όταν φτάσω τουλάχιστον στη 200 σελίδα θα μπορώ να πω με σιγουριά.

do it again

τι άχρηστη μέρα και η σημερινή

σπαρίλα

σου έχω πει πως ο αγαπημένος μου ήχος είναι όταν ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΩΝ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ, μου θυμίζει ζωή!

Σε προειδοποίησα από τον τίτλο για το με τι θα είχες να κάνεις.

Την επόμενη φορά που θα διαβάσεις μια άγνωστή σου λέξη, να ανοίξεις το λεξικό πριν συνεχίσεις παρακάτω, να καταλάβεις την ερμηνεία της, και αν αντέχεις φτάσε μέχρι εδώ.

Σε ξεγέλεσα απόψε;

κάτσε ν' ανάψω τσιγάρο, να ρουφήξω μια τζούρα

πριν λίγες μέρες, σε συζήτηση σοβαρή, μέρα μεσημέρι, χωρίς αλκοόλ,

μου ανέφεραν τη ψυχανάληση από ειδικό

και γελάσαμε ομαδικά, γιατί ξέραμε και οι τρεις πως "καλοί" του είδους της ψυχανάλυσης στην ελλάδα πρέπει να μετρούνται στα δάχτυλα της μιας παλάμης, και κάθε session θα σου κοστίζει ένα μηνιάτικο, άκου ρε, ένα μηνιάτικο για μια συνεδρία 45 λεπτών κι εγώ με το μικρό μου μυαλό αναρωτήθηκα μήπως είναι καλύτερα να πιάσω έναν άγνωστό μου να τον κεράσω έναν καφέ -και δυο άμα λάχει- και να του τα ξεστομίσω όλα, πιο φθηνά θα μου έρθει, και πιο πολύ θα με καταλάβει αυτός, αλλά φοβάμαι πως θα τον πάρουν τα δάκρυα, και δε μπορώ να ζωγραφίζω ανθρώπους που κλαίνε, μετά θυμήθηκα πως δε συμπαθώ και πολύ τους ψυχαναλυτές, ούτε τους ψυχολόγους λες και μπορούν να μπουν στο μυαλό μου, ή να καταλάβουν αυτά που έχω βιώσει, ή πως θα με βοηθήσουν να καταλάβω τον εαυτό μου, και το τι έφταιξε και είμαι αυτή που είμαι, ή ότι θα με κάνουν να νιώσω καλύτερα, πως θα με ελαφρύνουν, ή θα γίνω πιο συγκροτημένη, ή θα καταλάβω καλύτερα τον εαυτό μου, ή κι εγώ δε ξέρω τι... η πλάκα είναι πως όταν μου μιλάνε έτσι οι άλλοι σκεφτόμενοι όπως εγώ τους προτείνω ή και παροτρύνω να δοκιμάσουν την ψυχανάλυση με κάποιον ειδήμονα... τι γελοία λέξη η ψυχανάλυση... εξομολόγηση είναι ρε πούστη μου, γιατί κανείς δε μπορεί να σου αναλύσει τη μαλακισμένη τη ψυχή σου, ok, τη δική μου μαλακισμένη ψυχή. Μπορεί απλά να κάνω λάθος. Αλλά δεν έχει και πολύ σημασία.

πότε δοκίμασες τελευταία φορά να μουτζώσεις κάποιον;

ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό;

έχεις νιώσει τι εκτόνωση που έχει να μουτζώνει;

αυτή η κίνηση με ορμή

ανοίγοντας τη παλάμη

σε διάταση τα δάχτυλα

απίστευτη εκτόνωση

λες και ένα "Να ρε!"

και ξεδίνεις απίστευτα!

stretching δαχτύλων και παλάμης,

εξάσκηση άκρας χείρας

Δοκίμασέ το.

με ρούφηξε Η ΝΥΧΤΑ

με οδήγησε σε λόγια

που δεν ήξερα πριν

ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ

λίγη ώρα αυτοσυμμαζέματος

αληθινά δικό μου

δεν είναι τίποτα

αλλά

όλα

ΑΚΟΥΣ;

όλα δικά μου είναι

θυμήσου

τη δική σου ζωή

μη τη δώσεις κοψοχρονιά

"δεν είναι εύκολες οι θύρες, όταν η χρεία τες κουρταλεί"

κουρσευτής της ζωής

κι αν γίνεις

κάνε καλή συμφωνία

σε δικές σου

ΘΑΛΑΣΣΕΣ

να ταξιδεύεις

με ή χωρίς πανιά

το πολύ-πολύ ν' αλλάξεις καράβι

μη χολένεσαι

ΨΥΧΗ ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ

ΨΥΧΗ

παράσιτο μη γίνεις

με αστεία να γελάς

σαρκαστικά να κοιτάς τον θάνατο

αλλά

ΨΥΧΗ ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ...

Ακούς ρε;

Πάω τώρα, πάω να κάνω ισορροπία πάνω στις γραμμές και να συναντήσω το τραίνο

Έχω κάτι χάρτινα κουτιά γεμμάτα με βότσαλα κι άμμο και μυρίζουν θάλασσα, αρμύρα και λίγο από παιδικά χρόνια, έχω κι άλλα χάρτινα κουτιά με γράμματα που έλαβα παλιά, τότε που ακόμα γράφαμε και δε χρησιμοποιούσαμε το icq, ή το msn messanger, και ήταν ωραία να βλέπεις τον γραφικό χαρακτήρα του άλλου, το μελάνι να απλώνεται άτσαλα πάνω στο χαρτί -χμ, μεγάλωσες έγινες τρανός και γνωστός και τώρα με τη πένα mont blanc υπογράφεις μόνο συμβόλαια με μεγάλα ποσά-

Ρε συ θ' αντέξω σήμερα στη δουλειά μέχρι το απόγευμα;

Να θυμηθώ να θυμήσω στον Λ. να μου φέρει το κράνος για τη μηχανή. Σήμερα, ακουγόταν πιο σκατά από χθες. Αύριο που είναι Παρασκευή θα ακούγεται ακόμη περισσότερο σκατά, αλλά από τα σκατά πρέπει να μάθεις να βγαίνεις μόνος σου, γιατί έξω από τα σκατά πολλές κουράδες κάνεις -μέχρι να πέσεις μέσα σε αυτές και να γίνεις κι εσύ σκατά.

Ταξιδεύεις με ενοχές

σημαίνει

πως δε θα καταλάβεις ποτέ

το τραγούδι της θάλασσας

και θα φοβάσαι τις παλιές αμαρτίες που κουβαλάς,

λες κι εγώ δε κουβαλάω τις δικές μου,

απλά κάποιοι το παραδέχονται, κάποιοι άλλοι όχι

ΟΧΙ

όλα έχουν αλλάξει, κι όλα ίδια παραμένουν

κατάλαβες γιατί σου φώναζα να μαζέψεις εμπειρίες;

για να καταλάβεις το μέσα σου

να μαζέψεις και να συγκρίνεις

το δικό σου καράβι

-μα τι κουβαλάς μέσα σ' αυτό-

με τ' άλλα στο λιμάνι

πόσες θάλασσες

ΤΑΞΙΔΕΨΕΣ;

αστέρια μέτρησες;

είναι βραδιές που νομίζω πως όλα αυτά τ' αστέρια θα πέσουν πάνω στη κεφάλα μου και θα κάνω ένα καρούμπαλο, να τόσο μεγάλο!

κοντεύει πρωί

θα βγω στο μπαλκόνι

να τα θυμάσαι αυτά που σου έγραψα απόψε.

όχι πως πιστεύω ότι θα τα ξεχάσεις,

απλά έτσι το είπα

Α! Και που 'σαι;

Το νου σου!

Αντιγραφή είναι αυτό.

Όχι απαραίτητα λογοκλοπή.

Αλλά ξέρεις τώρα εσύ, μη κάθομαι να σου εξηγώ.

Αχ, που να ΄ξερες τα άλλα...

Just give me a break

2006-08-01T06:46:00.000+03:00

Την ώρα που εσύ κοιμάσαι, κάποιοι καθώς καπνίζουν ακριβά πούρα και πίνουν εκλεκτό ουϊσκι αποφασίζουν για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Πάνε χρόνια που αποφάσισα να μη βλέπω τηλεόραση. Όχι γιατί δεν αντέχω να βλέπω τα χάλια και τα αίσχη, λες κι αν δε τα βλέπω στο χαζοκούτι θα νιώθω καλύτερα, ή πως δε συμβαίνουν. Μάλλον περισσότερο επειδή απλά θα μείνω να τα βλέπω, χωρίς να κάνω κάτι, κι απλά θα λέω κι εγώ σα ξερόλας τις παπαρολογίες μου. Και το ξέρω καλά, δε θ' αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Όλα μια ημερομηνία λήξης έχουν. Όλα τα "προϊόντα". Όλα τα "υλικά". Και μην αρχίσει τώρα τα δήθεν αισιόδοξα του στυλ η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, η αγάπη δε χάθηκε, όλοι κρύβουμε την ανθρωπιά μας και άλλα τέτοια άστοχα και χιλιοειπομένα... Give me a break...

(UPGRATED 17:55)

Same Shit, Different Pants......

2006-07-25T17:14:00.000+03:00

Ακούγονται σειρήνες που μεταφέρει ο αέρας από την άλλη πλευρά της Ακρόπολης

Φυσάει. Φυσάει δυνατά κι εγώ είμαι στα λατρεμένα. Κάθομαι στο τσιμεντένιο παγκάκι κάτω από τον ίσκιο μιας ελιάς και παρατηρώ τα σπίτια του Γείτονα & της Έλλης, δίπλα-δίπλα. Φυσάει και η θερμοκρασία στην Αθήνα είναι 30ο C.

Δε μου λες; Πρωϊνό στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου έχεις πάρει; Πρωϊνό, πριν πας στη δουλειά, κατεβαίνεις στον σταθμό του Θησείου, ανεβαίνεις λίγα μέτρα, περνάς το πρώτο περίπτερο που μόλις συναντάς δεξιάς σου βγαίνοντας από τον σταθμό, το προσπερνάς, περνάς απέναντι, γραμμή λίγα μέτρα πιο πάνω για το περίπτερο στ’ αριστερά, στη θυληκή φιγούρα που κρύβεται μέσα σ’ αυτό. Σγουρά μαλλιά καστανόξανθα, μελιά μάτια, χέρι τρεμάμενο που κρατάει τσιγάρο έτοιμο να την περιμένει να το ανάψει. Κάτι έχει χάσει και το ψάχνει. Τον αναπτήρα της, το χθες της, το μυαλό της...; Τη κοιτάζω καλύτερα. Όμορφη είναι. Μοιάζει να προσπαθεί να ισορροπήσει σε τεντωμένη κλωστή. Κινήσεις αργές, βλέμμα φευγάτο, αλλού, χαμένο. 1 μπουκάλι νερό, 1 φραπέ κονσέρβα self-service, 1 πακέτο κρουασανάκια...
- Καλημέρα.
- Καλημέρα.
- Αυτά κι 1 πακέτο πρινς λάιτ.
- Πρινς λάιτ; Της γνέφω καταφατικά. Γυρίζει και κάνει να πιάσει το πακέτο. Ξέρει που είναι, αλλά μέσα σε ένα τετραγωνικό μέτρο χώρο ταλαντεύεται σα ζαλισμένη καραβέλλα.
- Μήπως έχετε σακούλα; Ακούω την φωνή μου να έχει γλυκάνει αυτές τις μέρες. Μου δίνει μια πλαστική σακούλα να βάλω τη πραμάτεια μου & τη χαιρετώ,
- Ευχαριστώ. Καλή σας μέρα... όσο βάζω τα πράγματα στη σακκούλα αυτή προσπαθεί να βρει το κέντρο βάρους της μέσα στο ένα τετραγωνικό, με το τσιγάρο ακόμη ανάμεσα στα δάχτυλα του τρεμάμμενου (ορθογραφικό λάθος) χεριού της. Σα να σκέφτεται λίγο, σα να βρίσκει το κέντρο βάρους και μου σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο. Τελικά, είναι πολύ όμορφη...
- Εγώ σ’ ευχαριστώ. Που πέρασες από εδώ, και για τη καλημέρα σου... τη κοιτάζω μια στιγμή μέσα από τα γυαλιά μου.
- Και θα ξαναπέρασω.
Παίρνω τον πεζόδρομο προς τα πάνω. Στα τραπέζια οι γκαρσόνες τοποθετούν τα τασάκια, πλυμένα-καθαρά-έτοιμα προς χρήση, τους καταλόγους, ανοίγουν τις ομπρέλες. Μα τί τις ανοίγουν ρε γαμώ το; Αφού φυσάει τρελά σήμερα! Για να έχουν σκιά οι πελάτες τους, όταν θα απολαμβάνουν σε λίγες ώρες το καφεδάκι τους και την απλόχερη θέα της Ακρόπολης... Άκου να δεις. Το θεωρώ μέγιστη κοροϊδία να πρέπει να πληρώσω το νερομπούρλι φραπέ τους για να δω την Ακρόπολη. Χέστηκα αν πληρώνουν τα κέρατά τους σε δημοτικά τέλη γι’ αυτά τα τραπεζάκια και τις καρέκλες + τα ενοίκια στον εκμεταλλευτή ιδιοκτήτη, ώστε να φτάσουν να μου χρεώνουν 4 ευρά τον καφέ (το απλό φραπέ που να με πάρει!). Πληρώνω φόρους στο γαμωκράτος από τα δεκαοχτώ μου και θαρρώ πως έχω κάθε δικαίωμα να καθίσω εκεί (που τώρα βρίσκοται τα τραπεζάκια, οι καρέκλες και οι καναπέδες), όπως παλιά, που μαζευόταν η παρέα και καθόμασταν επτά άτομα σε ένα ξύλινο παγκάκι (μπορείς να φανταστείς πως χωράγαμε 7 στο παγκάκι), με δωρεάν θέα την Ακρόπολη, ονειρευόμασταν τους αρχαίους, δε μιλάγαμε, παρά ακούγαμε τους ύμνους της Ακρόπολης + του αττικού ουρανού. Συγχίστηκα, αλλά δε μασάω.

Αχμ... λογοδιάρροια με έπιασε πάλι...

Ανεβαίνω τον πεζόδρομο (τον λατρεύω ρε) και αράζω στο πρώτο τσιμεντένιο παγκάκι κάτω από τη σκιά της ελιάς. Φτιάχνω το ιμιτασιόν φραπέ μου, μασουλάω τα κρουασανάκια σοκολάτας ακούγοντας ραδιόφωνο από τις ψείρες του κινητού μου και χαζεύω τον πεζόδρομο που κατηφορίζει κάτω από τα μάτια μου. Ακόμη δεν έχει κίνηση. Μετά από καμιά ώρα θα σουλατσάρουν οι πρώτοι και οι δεύτεροι τουρίστες. Πρέπει να πάω για κανα μπάνιο, να μαυρίσω και λίγο, γιατί μου φαίνεται πως είμαι πιο άσπρη και από τους σκαδιναβούς. Περνάνε μηχανάκια, μηχανές, το ίδιο περιπολικό πάνω-κάτω με τους πιτσιρικάδες ένστολους με μαλλί καρφάκια μου_το_πήρε_ο_αέρας_και_του_έριξα, και_μια_γερή_δόση_ζελέ και το γυαλί μάσκα επειδή είμαι και γαμώ τους παίδαρους και το ξέρω και κρατάω και πιστόλι. Ε; Νιάτα. Νεολαίρα. Police.

Ευτυχώς που έχει αέρα, αλλιώς θα λιώναμε σήμερα. Το πιο δροσερό καλοκαίρι της Ευρώπης. Ελλαδάρα.

Οι περαστικοί περνάνε και με κοιτάνε.

Ρε συ... τόσο παράξενο είναι να παίρνεις το πρωϊνό σου στα λατρεμένα, πριν πας για δουλειά; Ή απλά είναι παράξενο να κάθεσαι μόνος σου ένα πρωϊνό Τρίτης σ’ ένα παγκάκι να πίνεις καφέ, ν’ ακούς μουσική & ν’ απολαμβάνεις την Αθήνα σου όπως γουστάρεις εσύ, ήσυχα, σιωπηρά, χωρίς να ενοχλείς τους υπόλοιπούς γύρω σου;

Ώπα. Να κι ένα ζευγάρι, αγκαλιά, λιγότερο παράξενο από εμένα. Δύο άντρες, στο ίδιο ύψος, γύρω στα τριάντα κάτι, που κρατούν μια ανοιχτή ομπρέλα πορτοκαλιά και ανηφορίζουν την Αποστόλου Παύλου. Τι ημερομήνια είπαμε ότι έχουμε;...

Κάνω έναν ακόμα πρίγκιπα & φεύγω για το γραφείο. Πόνεσε και ο φαρδύς ο κώλος μου τόση ώρα στο τσιμέντο –μη ξεχάσω να πετάξω τα σκουπίδια στον πράσινο κάδο- κι έχω διαδρομή μέχρι τη Δάφνη...

Φυσάει διαολεμένα εδώ... αλλά γουστάρω, ρε μάγκα.

2006-07-23T10:22:00.000+03:00

Το Τελευταίο Τραίνο

το είδα μπροστά μου να με περιμένει με τον καφε στο πλαστικό ποτήρι να κρατώ στα χέρια και οι μουσικές στ' αυτιά μου να με ταξιδεύουν με άλλα τρένα σε άλλες πόλεις με άλλους ανθρώπους άδεια από ενοχές μόνο όνειρα χωρίς ενδοιασμούς χωρίς νοσταλγίες χωρίς θύμησες εκεί που παιδί συνέχισα να είμαι και να παίζω με τα στάχυα και τα κύμματα τους αέρηδες και τα δαιμόνια που δε με φοβίζουν αλλά φοβούνται και σιγά-σιγά γίνονται φίλοι που με συνηθίζουν και τους συνηθίζω και παρέα πορευόμαστε χαμογελαστοί σαν μικροί θεοί και βάζουμε χρώμα στη νύχτα και δίνουμε δροσιά τη μέρα... Μια μέρα θα βγάλω το διαβατήριο από το συρτάρι θα πάρω και τη ταυτότητα με την εφηβική φωτογραφία θα φύγω με το τραίνο το τελευταίο και μετά τον έλεγχο θα τα πετάξω στον πρώτο υπόνομο που θα συναντήσω και δε θέλω να με ρωτήσεις γιατί θα το κάνω στο κάτω-κάτω αν ήταν γραφτό ήδη θα έχεις καταλάβει τι κουβαλάω αλλά και πόσα ακόμα σκοπεύω να μαζέψω με τη πάρτη μου εκτός αν θέλεις να έρθεις να κάνεις παρέα με τους φόβους μου και τις ευχές μου.

Κάφρε, πούστη, καργιόλη θάνατε...

Κοίτα ζωή ρε, κοίτα ζωάρα που σε χλευάζει και σε γράφει στο μουνί της...

Κοίτα παιδί που μικρός βασιλιάς έχει γίνει τώρα με τα χεράκια του γροθιές να σε περιμένει στη γωνία...

Σου το είπα, δε σου το είπα;

2006-07-21T09:17:00.000+03:00

Καπνίζω τους πρίγκιπες από νωρίς το πρωϊ, αξημέρωτα ακόμη ήταν. Μύριζα τα τελευταία αρώματα της νύχτας, παραζαλισμένα από τον τρελοαέρα και μετρούσα τις κινήσεις του μήνα Ιούλη. Μοναδική ώρα να μετράς τις κινήσεις σου. Αυτό που αποφεύγει πολύς κόσμος, είτε από άγνοια, είτε από φόβο, μπορεί και από ευθυνοφοβία μόνο. Αλλά δε με νοιάζει για εκείνους πια, δε με νοιάζει αν θα καταλάβουν, αφού δεν ιδρώνει το αυτί τους.

Τί έλεγα; Α, ναι... για τους πρίγκιπες. Χμ... όσο πάνε και αυξάνονται, δε τους μετράω πια. Αλλά ούτε κι αυτό με νοιάζει. Δε με απασχολεί, θέλω να πω.

Η εβδομάδα ξεκίνησε κάπως. Όχι περίεργα, ή άσχημα. Απλά κάπως. Στης Ελευσίνας τα μυστήρια θέλησε εκείνη να με μυήσει κι εγώ δεν ήξερα τίποτα, ούτε ήθελα κάτι παραπάνω από τα φωτάκια στα καράβια στον κόλπο τον ομόνυμο μαζί με τους πρίγκιπες. Που να 'ξερα για ποιες μυστικές συνουσίες θα μου μίλαγε με μπύρες στα χεράκια πάνω από τους βράχους; και σ' άκουγα που μίλαγες, μια πυγμή να έβλεπες που είχε το πρόσωπό σου, και με τι αποφασιστικότητα ορμήνευες τα σχέδια σου, αχ να έβλεπες... Κι εγώ σε χαιρόμουν, ακόμη κι αργότερα που επέστρεψα στο Άθμονον με τη κερύθρα να κρατώ ευλαβικά στα χέρια μου, και το βράδυ τ' αστέρια σιγοτραγουδούσαν δικά σου τραγούδια και το φεγγάρι μισοφαγωμένο με κοίταζε από ψηλά και παρακολουθούσε τις σκέψεις μου.

Τι έλεγα; Α, για τους πρίγκιπες. Τι συντροφιά ακούραστη, με σχέδια στο μέλλον μαύρα από καρκίνο. Αλλά, δε βαριέσαι, ρίσκο είναι και η απόλαυση, ακόμη και η ηρεμία. Μα να ήσουν εδώ και να άκουγες το αέρα πως λυσσομανούσε... κι αυτές οι μυρωδιές οι τελευταίες της νύχτας... Και μετά ξημέρωσε. Φως άρχισε να απλώνεται στη πόλη των τρελών. Αλλά ούτε κι αυτό με φόβισε, ούτε με απασχόλησε. Θα κατέβαινα να οδηγήσω με μουδιασμένα χέρια, την ίδια γνώριμη διαδρομή, κάτω από τους ευκάλυπτους να παρκάρω, να χλευάσω τη σκόνη πάνω στους μαύρους ίππους και σα περήφανος κλειδοκράτορας να ξεκλειδώσω και μηχανικά, χωρίς σκέωη σου λέω, να πραγματοποιήσω την ιεροτελεστία της καθημερινής ρουτίνας.

Τι μέρα είναι σήμερα; Α, Παρασκευή. Αύριο ξυπνητήρι δε θα χτυπήσει. Όχι πως το έχω ανάγκη το γαμίδι, αλλά λέμε τώρα.

Και η συναυλία προχθές... σου μίλησα για τη συναυλία; Όχι, ε; Το λοιπόν, πήγα. Πήγαμε. Τελευταία στιγμή τα εισητήρια, κι αυτό το πλάνο αβίαστο ήταν. Και χοροπήδηξα, και τραγούδησα, και αγκαλιά όλοι μαζί και χώρια, και ήταν ωραία μέχρι νωρίς το πρωϊ που γύρισα σπίτι. Σπίτι για ένα μπάνιο, ύπνος καθόλου, διπλός ελληνικός καφές με λίγες σταγόνες γάλα για να μυρίσω τη νύχτα πάλι, μαζί με τους πρίγκιπες. Είδες, όλο για τους πρίγκιπες σου μιλάω. Για το χαμόγελο, όμως, δε σου είπα. Όλο χαμογελάω. Ακόμη κι όταν καπνίζω. Ακόμη κι όταν βλέπω κάποια ταινία. Δε συζητάμε για όταν ακούω μουσική. Εκεί ξέρεις πως είμαι. Είναι κάπως αυτή η εβδομάδα. Σου το είπα αυτό, δε σου το είπα; Κι ακόμη δεν έχει τελειώσει...

Γείτονα,

2006-07-14T00:24:00.000+03:00

σου είπα: "Δυο ψυχές απόψε πολεμάνε για την αγάπη. Κράτα γερά για χάρη εκείνης κι εσένα. Κι εγώ απόψε θα πιω στην υγειά σας"

και απάντησες: "Η αγάπη Pat. μου είναι παραμύθι! Στο διηγούνται, το ζεις, μετά ονειρεύεσαι και μετά ήρθε το πρωί. Και κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και δεν υπάρχει καν, μόνο τα πλακάκια, μια πετσέτα και υδρατμοί να μαρτυράνε!"

...απόψε ήθελα να της πω πως αποχωρώ, πως θα σεβαστώ τις επιλογές της, και θα αντιμετωπίσουμε όλοι μας την επόμενη μέρα με τις συνέπειες. Κι όμως δεν ήθελα να την πληγώσω άλλο, και τα βάζω με τη πάρτη μου που δε μίλησα έξω από τα δόντια "γιατί κι εγώ σκάρτος φίλος είμαι και χαϊδεύω αυτιά", τελικά. Αντί για καληνύχτα, είπα πως μια μέρα ξεκούραστη θα της τα πω κι από την ανάποδη, μετά θα της στείλω μήνυμα στο κινητό "για τσιγάρα πάω κι εγώ, γεια και χαρά σου!", θα σηκωθώ από τη καρέκλα και δε θα γυρίσω να κοιτάξω πίσω.........................

Επιλογές είναι όλα, σου λέω!

Εδώ Είμαι

2006-07-09T12:23:00.000+03:00

Σκοτείνιασε η μέρα. Μελανιά ο ουρανός.
Και είναι που πάει καιρός τώρα που θέλω να σου γράψω, να σου μιλήσω για όλα αυτά τα μέσα μου, τη παραζάλη μου, για τα μικρά και τα μεγάλα, τα τραγούδια μου που μιλάνε για την άκρη του πουθενά, για τα υπόγεια τα σκοτεινά, τις θάλασσες που μου μιλάνε, τα συντρίμμια και τα χαμένα μυστικά………

Σου αρέσει η σειρά που διαλέγω να βάλω τις λέξεις. Τουλάχιστον, παλιά σου άρεσε, θυμάμαι.

Εχθές πήγα στ’ άσπρα σπίτια. Δεν ήμουν μόνη, αλλά πάλι μόνη αισθάνθηκα. Ευχόμουν να ήταν κάποιος άλλος μαζί μου, που δε μιλάμε αλλά καταλαβαίνουμε τι εννοεί ο άλλος. Ακόμη, ελπίζω. Σαν σε τσίρκο ένιωσα πως βρισκόμουν με όλους τους ζογκλέρ και τους κλόουν. Όλα αυτά τα γέλια, η παράκρουση για την ομορφιά της επαρχίας, που δεν έχουν ξαναδεί, τα επιφωνήματα όταν δεν έχεις τι άλλο να πεις, και οι επαναλήψεις στα ίδια και τα ίδια, και το ύφος το αφ’ υψηλού. Τη τύχη μου! Και ο γκόμενος ο παίδαρος που θέλεις να σου γνωρίσω, και που σ’ ενοχλεί επειδή υπάρχει ηρεμία, επειδή δεν υπάρχουν τα έντονα χρώματα, και οι αλλεργίες σου, και το luxury το γαμημένο… χιλιόμετρα πολλά και δε σταμάτησε να μιλάει, ούτε χαλάρωσε μέχρι να καμπουριάσει παρά παρέμεινε αρχοντικά και μεγαλοπρεπώς στο ύψος της/του. Και το γέλιο το φτιαχτό, fake τελείως μου ακουγόταν, το μη μου άπτου, όχι ακριβώς μιμόζα η αισχυντηλή, αλλά κάπως… σα παραφωνία ήταν… Αλλά, δε μπορεί, κάποιο θησαυρό θα κρύβει, αυτόν που ακόμα δε μπορώ να διακρίνω.

Ξέρεις, δε μπορούν να φανταστούν τι σημαίνει ο πλακόστρωτος δρόμος με τους ευκάλυπτους. Ούτε η καθολική εκκλησία. Ούτε η στέγη της πυροσβεστικής. Ούτε τι έζησε στα 162. Ούτε το Κανάλι με την σχοινένια κούνια, τότε που όλη η χούφτα μου ίσα-ίσα που χόραγε το μικρό δάχτυλο του πατέρα. Μήπως έχει ανέβει κανείς τους στον 12ο όροφο και ν’ αγναντεύει τον όρμο, σα να βρίσκεται αλλού, καθώς ο νοτιάς ανακατεύει τα μαλλιά και το τραγούδι του ανέμου ξορκίζει όλους τους φόβους; Ή μήπως η μυρωδιά από τα αρμυρίκια σημαίνει θύμησες δεκαοχτώ χρονών γι’ αυτούς; Ποιος έπεσε και μάτωσε το γόνατό του και η πράσινη φόρμα έγινε κόκκινη και δεν έβγαλε μιλιά –γιατί δεν έπρεπε- ούτε άφησε το δάκρυ να χυθεί παχουλό και ζεστό στο μάγουλο; Ή υπάρχει κάποιος ανάμεσά τους που έμαθε τους αρχαίους σε ηλικία επτά από τα ονόματα των δρόμων; Ξέρω, δε πρέπει να προσδοκώ. Και τα φαντάσματα από το παρελθόν μονάχος πρέπει να τα αντιμετωπίζεις.

Η ωριμότητα του να ξέρεις ποιος είσαι έγκειται στο να μη ξεχνάς…

Θα ξαναπάω. Θα πηγαίνω.
Και θα συνεχίσω τη πορεία μου
Σαν ακροβάτης που απέρριψα το τσίρκο
Σαν σχοινοβάτης που έκαψε μόνος του το δίχτυ ασφαλείας.
Και θα υπάρχω,
Όπως ξέρω εγώ
Γι’ αυτά που έζησα
Κι έκρυψα στις έλικες του μυαλού μου…

Φίλε, μια μέρα θα σου τα πω όλα………

2006-07-06T06:51:00.000+03:00

Σε Όλους Εκτός από ΕΣΕΝΑ...

"Φίλο ή εχθρό σ' αποκαλώ
ΕΣΕΝΑ, με το πλαστό νόμισμα
ΕΣΕΝΑ, με την αύρα του νικητή,
ΠΟΥ με ξεγέλασες με ένα ψέμμα
όταν κοίταξες το πιο κρυφό μου μυστικό, και με όλη μου την καρδιά στο έλεος σου
ΠΟΥ τον αγάπησα για τα κρίματα όσο και για τα προτερήματά του.
Ο φίλος μου ήταν εχθρός πάνω σε ξυλοπόδαρα με το κεφάλι σ' ένα πονυρό σύννεφο......."

Η σοπράνο το βούλωσε το στοματάκι της

2006-07-02T10:41:00.000+03:00

Επιτέλους, έβγαλε το σκασμό. Με κούρασε όλη την εβδομάδα να την ακούω. Με κούρασε. Χτύπησα overdose, άναψε το κόκκινο λαμπάκι, άρχισαν να βγαίνουν και καπνοί.

Μετά από τα πολλά λόγια, τις ατέλειωτες συζητήσεις, θέλω να καθίσω στη γωνιά μου και να μη λέω τίποτα, αλλά ούτε και να ακούω κάτι. Ησυχία. Σιωπή. Και αυτό είναι στοιχείο του δύσκολου χαρακτήρα μου. Η τρέλλα μου. Η κατάθλιψη μου. Να μη θέλω να μιλάω άλλο πια... Και ούτε να δίνω εξηγήσεις γι' αυτό. Δε θυμάμαι να έδωσα υποσχέσεις. Δε τις πιστεύω άλλωστε. Ούτε τους όρκους.

Τα alarms των monitors χτυπάγανε ασταμάτητα εχθές το βράδυ. Ο εφημερεύων κόντευε να σαλτάρει, ο συνάδελφος είχε ιδρώσει από την ένταση, κι εγώ όλο κοίταζα τον κορεσμό και τους παλμούς. Αυτό γουστάρω να κάνω, και κανείς δε θα μου πει πως δε μου πάει αυτό το χόμπι.

Κοιμήθηκα γύρω στις έξι το πρωί και τρεις ώρες αργότερα ξύπνησα ιδρωμένη από κάποια πόρτα που χτύπησε δυνατά. Πήγα να ανοίξω το στόμα μου να σιχτιρίσω, αλλά δεν έβγαινε τίποτα.

Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να δίνω εξηγήσεις γι' αυτό που είμαι, και να τα αναλύω όλα. Σου το ξαναλέω, λοιπόν. Η σοπράνο το βούλωσε το στοματάκι της. Και μη μου ζητήσεις εξηγήσεις, όποιος κι αν είσαι. Σήμερα είμαι εδώ, αύριο δε ξέρω που. Μην ελπίζεις σε μένα. Κακώς, αν πίστεψες σε εμένα. Χμ, δεν αλλάζει ο άνθρωπος, παιδί μου...

Full stop.

Τα Σαββατοκύριακα Μου Πάνε Περισσότερο

2006-06-28T20:23:00.000+03:00

Επειδή δε τρέμουν τα χέρια μου, ούτε χτυπάει το ξυπνητήρι.

Επειδή σαρκάζομαι τη μοναξιά και τις πτώσεις,

καθώς αντιμετωπίζω μόνη μου τον άλλο μου εαυτό,

χωρίς συμμάχους, χωρίς συμπολεμιστές

και ακούω περισσότερες μουσικές, πιο δυνατά, στο διαπασών, και ξυπνάω τους γείτονες και τη μιζέρια τους, και τα παράθυρα παραμένουν με κλειστά τα παραθυρόφυλα, οι σκιές παίζουν και με βλέπω σαν είδωλο στον απέναντι τοίχο, αυτόν που βλασφημώ μέσα στη κατήφεια μου φορόντας μαφόριο με χρώματα παράξενα και οι σκέψεις παίγνειο πονηρό με παγίδες, που οδηγούν σε άβυσσο.

Που να τη βρω την ανάγκη για την καθημερινότητα;

So Fucking Special

2006-06-27T19:34:00.000+03:00

Σιγοτραγουδάω, μπορεί και να μουρμουρίζω τους στίχους από το πρωί

Ελαφρώς ξενυχτυσμένη,

Ελαφρώς κουρασμένη,

αλλά με καλή διάθεση από χθες το πρωί,

κι ας έχει ό,τι θέλει συμβεί, με κουβέντες όμορφες, με περίπατο που είχα χρόνια να κάνω, ακόμη κι αν αναθεματίζω την ακαταστασία, που έχει σαν αποτέλεσμα να μη βρίσκω το ριμάδι το καλώδιο usb για να μεταφέρω τις φωτογραφίες στο laptopi, αλλά δε με νοιάζει, δε βαριέσαι, κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό, προς το παρόν όλα καλά, έστω κι αν μου την έδωσε η ερώτηση της κυριούλας "πως τα πας με τη προσωπική σου ζωή, πες μου, σε σκεφτόμουν, ανησυχώ", αλλά λίγα δευτερόλεπτα κράτησε η τσατίλα για τον κοινωνικό καθωσπρεπεισμό, σημασία έχει ότι ΕΓΩ νιώθω καλά, κι ας έχω τα σκαμπανευάσματά μου, μα δε με νοιάζει γιατί η ζωή είναι σα το QRS του καρδιογραφήματος, και ζω κι εκτός δουλειάς, και μου αρέσει που καπνίζω τους πρίγκιπές μου τόσα χρόνια, και δε θέλω να σταματήσω να γράφω, και θα συνεχίσω να αδιαφορώ για το τι λέει η κοινωνία, αδιαφορώ για το αν θα μπλέξω το πουλί με το ψωμί, και ένιωσα μια χαρά που ήρθε και με πήρε ο ανηψιός μου αγκαλιά, σφιχτή αγκαλιά μικρού παιδιού με όλη τη δύναμή του, και να φωνάζει από μακριά πως με αγαπάει μέχρι τον ουρανό, ενώ εγώ ανεβαίνω την ανηφόρα ντάλα μεσημέρι, και δε δίνω δεκάρα αν με καταλαβαίνει κάποιος.

Έμαθα να πληρώνω το τίμημα......

Εσύ;

Δε με νοιάζει, σου λέω, αν έχεις διάθεση να καταλάβεις.

Άλλωστε, κατά βάθος, σε κανέναν δεν αρέσουν τα θλιβερά πράγματα, και μη προσπαθείς να βγάλεις κάποια εκλογικευμένα συμπεράσματα, που θα αποδείξουν κάτι. Δεν υπάρχουν κανόνες. Εμείς τους φτιάξαμε, κάποια μέρα, για να τους αναιρέσουμε. Χμ, μπορώ να γελάσω με τις μικροπρέπειες μας; ευχαριστώ.

So, so fucking special

Δε θα βρεις απάντηση εδώ.

2006-06-21T07:38:00.000+03:00

παράξενα με ταξιδεύεις τώρα

Να βρεις το μέγεθος του μυαλού σου

2006-06-18T11:42:00.000+03:00

Θα περάσουν τα χρόνια και στα ίδια ερωτήματα όλο θα τριγυρίζεις.

Θα αναρωτιέσαι συνέχεια τι έφταιξε, τι πήγε στραβά, τι θα άλλαζε αν είχες επιλέξει κάτι άλλο.

Δε μπορείς να πεις στον κόσμο τι έχεις ζήσει. Κάποιοι θα φοβηθούν, άλλοι θα σε ζηλέψουν, και μερικοί θα σε μισήσουν ή θα πιστέψουν πως όλα είναι ψέμματα, δημιουργήματα της φαντασίας σου. Κι αυτό σε κουράζει. Πιθανότατα, να σ' ενοχλεί και να σου δημιουργεί μια θλίψη.

Δε μπορείς να μιλήσεις για το τότε. Δύσκολα εκφράζεται με λόγια ο νους ενός παιδιού. Ούτε μπορείς να εξηγήσεις το πως και το γιατί. Οι φόβοι άλλωστε κρύβουν ευχές, και οι άνθρωποι θα τρομάξουν όταν το μάθουν. Άσε που άρχισες συνειδητά να εντάσσεσαι στην ομάδα των υπερφίαλων εγωϊστών. Όχι ακριβώς σαν γνήσιος επαγγελματίας, μάλλον περισσότερο σαν έναν πιστό που προσπαθεί να προφυλάξει το μέσα του.

Και το μυαλό σου; Α, το μυαλό σου... Τόλμησε και σου είπε εκείνος πως θέλει να μπει στο μυαλό σου κι εσύ γέλασες δυνατά, αψηφώντας τη γύμνια σου μπροστά του, αλλά γέλασες και τον χλεύασες. Και τότε στράβωσες το στόμα σου, σα να έπαθες εγκαφαλικό, μετά σήκωσες το αριστερό σου φρύδι και σκύλιασες.

Γιατί αν δε βρει ένας άνθρωπος από μόνος του το μέγεθος του μυαλού του, είναι αδύνατο να αφήσει κάποιον άλλο να μπει στο μυαλό του. Σου το λέω να το ξέρεις. Όλοι θα φοβηθούν. Μα πιο πολύ εσύ...

Σου άρεσαν οι γρίφοι από παιδί.

Επειδή η απάντηση στο δικό σου είναι γεννημένη στο σκοτάδι.

Δεν ήταν πάντα έτσι.

Στην αρχή είχες ακόμα απορίες.

Στην αρχή... υπήρχε ακόμα το μυστήριό σου.

Τώρα;

Χμ, ποιος νοιάζεται για το τώρα. Έδειξες πως είσαι άτομο δυνατό και τα βγάζει πέρα μόνο του. Σκληρόπετσο, σκληρό καρύδι, που πληρώνει το τίμημα.

Θυμάσαι εκείνη την ευχή και κατάρα, που σου έδωσες όταν ήσουν παιδί;

Είδες; Το έζησες και κατάλαβες τι σχέση έχουν οι φόβοι και οι ευχές.

Όπως κι εκείνη, πριν χρόνια, ένα Φθινόπωρο που κατέβαινες τον δρόμο στη Κηφισιά, για να φθάσεις στον σταθμό του ΗΣΑΠ, με το κεφάλι σκυφτό, μετρώντας τα πλατανόφυλλα στη γη, και από μέσα σου να εύχεσαι να σταματήσεις να σκέφτεσαι.

Θέλεις να σου πω και για τις άλλες ευχές; Ή προτιμάς να μιλήσουμε για τους φόβους σου; Ναι, είναι το ίδιο. Αλλά άντεξες. Αφού πέρασες στην αντίπερα όχθη και ξανάρθες. Αντέχεις. Γιατί αυτό έχεις μάθει στους άλλους να περιμένουν από εσένα. Στο τέλος θα σου γίνει απλά συνήθεια να αντέχεις. Κρίμα. Νόμιζα πως μπορούσες να ξεχωρίσεις κάποια πράγματα, να τα ιεραρχίσεις. Ακόμη και τους φόβους σου. Όχι, όχι. Μη μου πεις το αντίθετο. Αφού ούτε κι εσύ δε το πιστεύεις.

Ξέρεις τι είσαι. Τι ήσουν τόσα χρόνια. Ένα φτερό στον άνεμο. Μη το αρνηθείς. Θυμήσου τα λόγια σου μ' εκείνη την άγνωστη πάνω στα βράχια, το ηλιοβασίλεμα του '02. Φτερό στον άνεμο. Γιατί ν' αλλάξεις τώρα;

Σου το ξαναλέω:

Να βρεις το μέγεθος του μυαλού σου.....

Μισές δουλειές

2006-06-17T17:48:00.000+03:00

Ξύπνησα αργά σήμερα το πρωί. Βλέπεις, τις δύο τελευταίες βραδιές το ψιλοξενύχτησα, ξεκινώντας από νωρίς το πρωί στη δουλειά και τραβώντας το μέχρι αργά. Ευτυχώς, με καλή παρέα. Ευτυχώς, με ανθρώπους που μου λένε πολλά και τους χαίρομαι. Τη μια στο Θησείο, στα λατρεμένα μου, την άλλη (εχθές το βράδυ) στη "γειτονιά μου", σπιτικά. Και τις δύο βραδιές, οικεία.

Ξύπνησα, τεντώθηκα, θυμήθηκα πως είναι Σάββατο, χάρηκα.

Μετά από λίγη ώρα, με τον καφέ στο χέρι μπήκα στο δωμάτιο μου ξανά και το βλέμμα μου έπεσε στη παραγεμισμένη βιβλιοθήκη, που είναι έτοιμη να καταρρεύσει από το γέμισμα. Πρόσεξα καλύτερα τους τίτλους των βιβλίων, που στέκουν μπροστά-μπροστά, και συνειδητοποίησα πως τα περισσότερα -ντρέπομαι να πω όλα- δεν τα έχω διαβάσει μέχρι τέλος. Για την ακρίβεια, τα έχω ξεκινήσει, έχω φτάσει κοντά στη μέση και τα έχω παρατήσει. Τα τελευταία χρόνια, αυτό κάνω. Τα ξεκινάω, τα κουβαλάω μαζί μου με όρεξη να τα διαβάσω στο δρόμο για τη δουλειά, ή όπου σκατά πάω, αλλά τα παρατάω. Εντάξει, θα είμαι πιο ειλικρινής. Τα ξεκινάω και δε φτάνω ούτε στη μέση. Μετά, αγοράζω καινούργια, και πάλι τα ίδια. Και ξανά, και ξανά, και ξανά.

Ξεκίνησα να γράφω τον "Γείτονα", τον παράτησα κι αυτόν.

Ξεκίνησα να μαζεύω χρήματα για να φύγω για Αγγλία. Κι αυτό το παράτησα.

Ξεκίνησα να παζαρεύω ένα σπίτι για να μείνω στα λατρεμένα μου. Πάει κι αυτό. Έμεινε κάπου στη μέση.

Ξεκίνησα να φτιάχνω το οργανώγραμμά μου για τον μήνα Ιούνιο, δεν το τελείωσα, και ούτε πρόκειται.

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το post, αλλά είμαι σίγουρη πως κι αυτό, δε θα τελειώσει όπως υπολόγιζα. Ούτε φωτογραφία θα κοτσάρω -αυτή με τον φάρο.

Και δεν ήμουν έτσι παλιά.

Τρίξιμο Μεσημεριού

2006-05-28T09:45:00.000+03:00

Οι μουσικές των R.H.C.P. ξεφεύγουν από τα μεγάφωνα ίσα-ίσα για να τις ακούω μόνο εγώ. Η μία γουλιά του καυτού καφέ ακολουθεί την άλλη. Στα ντουλάπια της κουζίνας δεν υπάρχουν κόκκοι καφέ για μια φραπεδιά, οπότε, χωρίς πολύ σκέψη, έβαλα τη καφετιέρα να δουλέψει κι αυτή άρχισε να μου γουργουρίζει. Ο ήλιος έξω τσουρουφλίζει ακόμα, όσο πιο πολύ μπορεί, λίγες ώρες πριν δύσει. Τον κρυφοκοιτάζω από το παράθυρο του δωματίου μου. Ένα δωμάτιο, που αν και μικρό, το διάλεξα γι’ αυτό το παράθυρο. Το παράθυρο του Νοτιά. Πως το έχω καταντήσει έτσι… μπουρδέλο. Όλα ανάκατα. Πολλά πράγματα. Βιβλία και σημειώσεις χύμα μαζί με τα φορεμένα ρούχα, που δε μου κάνουν πια αφού παράτησα την κοινωνική ομάδα των καλλονών και πήρα μεταγραφή για εκείνη των χοντρέλων. Γιατί τα έχω ακόμα εδώ; Για να μου θυμίζουν πως κάποτε υπήρξα μουνάρα. Είναι στιγμές που το χρειάζομαι. Αποτσίγαρα σε δύο τασάκια, με τη μυρωδιά τους να ανακατεύονται μ’ εκείνη τη φρεσκάδα του σαπουνιού. Παλιά, το δωμάτιό μου ήταν σαν σπαρτιατικό κατάλυμα. Τώρα, εκφράζει την ανακατωσούρα της ψυχής μου (χύμα), το πέρασμα του χρόνου (σκόνη), την ανάγκη για έκφραση (σημειώματα και στοίχοι στον τοίχο), την αδιαφορία για την εμφάνισή μου (καλλυντικά και ρούχα αχρησιμοποίητα), την ανάγκη μου να ξέρω πως ακόμα είμαι ζωντανή (βιβλία με σελιδοδείκτες)…

Οι U2 πήραν τα σκήπτρα στη μουσική έκφραση. Το τοπίο δεν άλλαξε και το laptop παραμένει ανοιχτό να κατεβάζει mp3 και τσόντες, που ζήτησαν φίλοι και γνωστοί μόλις έμαθαν ότι έβαλα Adsl. Στην οθόνη ανοιχτή η σελίδα με το profile ενός μπλογκαρισμένου. Κάτω από το ποντίκι υπάρχει ένα κίτρινο post-it με 3 λέξεις Πριγκιπας-Διακοπές-βουνό….

Πρέπει να πάω να πάρω πράματα από το σούπερ-μάρκετ. Καφέ, καφέ, καφέ. Πρέπει και να πετάξω τα σκουπίδια (νομίζω όλης της εβδομάδας).

Το μυαλό μου είναι κολλημένο στη δουλειά. Θα τα βγάλω πέρα; Νοιώθω πολλές φορές την ημέρα πως δε κάνω τίποτα. Εννοώ κάτι ουσιώδες, κάτι που να με εξιτάρει, κάτι για το οποίο θα νιώσω το μέσα μου να χαίρεται. Δε κάνω τίποτα, λοιπόν. Ίσως, επειδή δε ξέρω τίποτα. Άχρηστη, σου λέω.

Ακούω ένα αεράκι να έρχεται απ’ έξω, από τον Νότο, από τη θάλασσα. Όστρια. Έτσι δε λέγεται; Αυτό το όνομα. Πφφφ… χρόνια πίσω με γυρίζει. Αποτυχημένος έρωτας, που νομίσαμε ότι θα γινόταν αγάπη, αλλά έληξε σα το γαμήσι του Σαββάτου, αφήνοντας την ανοστιά του ηττημένου, του ονειροπόλου, που πάντα θ’ αντιμετωπίζει τα φαντάσματα του παρελθόντος στο κορμί του με στίγματα και σπυριά…. Περνώντας του έρωτα το στενό….

Κι επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, τώρα παίζει στο ραδιόφωνο εκείνο το τραγούδι που βαφτίσαμε δικό μας. Το δικό μας τραγούδι, που δε καταφέραμε ποτέ να χορέψουμε.

Φτιάχνω τη λίστα με τα γαμωψώνια…. Καφές, καφές, καφές, σακούλες για σκουπίδια, μικρές πράσινες και μεγάλες μαύρες –για να χωρέσουν τα κομμάτια του πτώματος… του παρελθόντος-, γιαούρτι (συνήθεια από τα παλιά, όχι για να διατηρήσω τη φόρμα μου), cream crackers σίκαλης για να μασουλάω στη δουλειά. Τι άλλο;

Νομίζω πως δε θέλω να πάω διακοπές φέτος. Ή αν πάω, θέλω να έχω κλειστά τα κινητά και να είμαι με ανθρώπους που δε βλέπουν την άδεια τους σαν ευκαιρία να ξεσκίζονται στο πιόμα και να ξημεροβραδιάζονται στα κλαμπ για να εξασφαλίσουν τρελά γαμήσια. Αυτές οι εποχές πέρασαν (και δε το θυμάμαι, ή δε το κατάλαβα). Θάλασσα, κουβεντούλα, διάβασμα, φωτογραφία, σιωπή. Μπορεί και να θέλω απλά να μείνω στην Αθήνα, όταν όλοι θα λείπουν, και να είμαι μόνη και να ζω το Τρίξιμο Μεσημεριού, όπως παλιά.

A.

2006-05-15T15:34:00.000+03:00

Ζωηρή μελαγχολία στα σύννεφα σήμερα. Λες να βρέξει; Αν το ήξερα χθες θα καθόμουν όλη μέρα στον ήλιο μαζί παρέα μαζί σου.

Κοιτάζω μέσα από το μικρό κενό του παράθυρου και βλέπω ένα χρώμα άρρωστο σαν αυτό το "τέτοιο" που τρώει το μέσα σου τόσα χρόνια. Θα μπορέσεις να του κρυφτείς καμιά μέρα και να γλιτώσεις από δαύτο, ή μια ζωή θα τη περάσετε μαζί; Ρε γαμώ το, κουράστηκα να σε βλέπω έτσι! Έλα να βγούμε λίγο έξω, να περπατήσεις, να δεις χρώματα. Πόσο ακόμα νομίζεις πως θα έχεις εύκαιρη αυτή την επιλογή...;

Get in Bed!

2006-05-15T01:34:00.000+03:00