Ξύπνησα αργά σήμερα το πρωί. Βλέπεις, τις δύο τελευταίες βραδιές το ψιλοξενύχτησα, ξεκινώντας από νωρίς το πρωί στη δουλειά και τραβώντας το μέχρι αργά. Ευτυχώς, με καλή παρέα. Ευτυχώς, με ανθρώπους που μου λένε πολλά και τους χαίρομαι. Τη μια στο Θησείο, στα λατρεμένα μου, την άλλη (εχθές το βράδυ) στη "γειτονιά μου", σπιτικά. Και τις δύο βραδιές, οικεία.
Ξύπνησα, τεντώθηκα, θυμήθηκα πως είναι Σάββατο, χάρηκα.
Μετά από λίγη ώρα, με τον καφέ στο χέρι μπήκα στο δωμάτιο μου ξανά και το βλέμμα μου έπεσε στη παραγεμισμένη βιβλιοθήκη, που είναι έτοιμη να καταρρεύσει από το γέμισμα. Πρόσεξα καλύτερα τους τίτλους των βιβλίων, που στέκουν μπροστά-μπροστά, και συνειδητοποίησα πως τα περισσότερα -ντρέπομαι να πω όλα- δεν τα έχω διαβάσει μέχρι τέλος. Για την ακρίβεια, τα έχω ξεκινήσει, έχω φτάσει κοντά στη μέση και τα έχω παρατήσει. Τα τελευταία χρόνια, αυτό κάνω. Τα ξεκινάω, τα κουβαλάω μαζί μου με όρεξη να τα διαβάσω στο δρόμο για τη δουλειά, ή όπου σκατά πάω, αλλά τα παρατάω. Εντάξει, θα είμαι πιο ειλικρινής. Τα ξεκινάω και δε φτάνω ούτε στη μέση. Μετά, αγοράζω καινούργια, και πάλι τα ίδια. Και ξανά, και ξανά, και ξανά.
Ξεκίνησα να γράφω τον "Γείτονα", τον παράτησα κι αυτόν.
Ξεκίνησα να μαζεύω χρήματα για να φύγω για Αγγλία. Κι αυτό το παράτησα.
Ξεκίνησα να παζαρεύω ένα σπίτι για να μείνω στα λατρεμένα μου. Πάει κι αυτό. Έμεινε κάπου στη μέση.
Ξεκίνησα να φτιάχνω το οργανώγραμμά μου για τον μήνα Ιούνιο, δεν το τελείωσα, και ούτε πρόκειται.
Ξεκίνησα να γράφω αυτό το post, αλλά είμαι σίγουρη πως κι αυτό, δε θα τελειώσει όπως υπολόγιζα. Ούτε φωτογραφία θα κοτσάρω -αυτή με τον φάρο.
Και δεν ήμουν έτσι παλιά.
