Έμεινα απλά να κοιτάζω έναν γκρίζο γάτο πάνω στο σκουπιδοντενεκιέ της γειτονιάς. Κολοκοτρώνη & Αγαμέμνωνος γωνία. Βγήκα στο μπαλκόνι να καπνίσω, μέρα μελανιασμένη να σιγοκλαίει, και το μάτι μου έπεσε στον χοντρό γάτο, που ψαχούλευε στη ζιμπάλα* το μεσημεριανό του. Ούτε το ψιλοβρόχη τον νοιάζει, ούτε του βρωμάνε τα σκουπίδια. Με αργές κινήσεις έψαχνε, όπως μπορεί να ψάξει ένας γάτος, που τα έχει γραμμένα όλα στ' αρχίδια του. Τι ρόλο βαράω τις τελευταίες μέρες; Θέλω ένα ταξίδι να κάνω. Κι ας είναι και για δουλειά, δε με νοιάζει. Κάποια ώρα- έστω μια ώρα- θα βρω λίγο χρόνο να δω τί γίνεται και με μένα. Μπορεί και ψαχουλεύοντας μέσα σε καμιά ζιμπάλα στη Σαλονίκη, ή στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου με τα μαλλιά μου να σγουραίνουν από την υγρασία και ο καπνός του τσιγάρου μου να μην ανεβαίνει ίσια. Ξημερώματα, χωρίς χαμόγελο, με καθαρό νου έτοιμο να ζαλιστεί πάλι από τα γνώριμα... Άμα έχω και καφέ, θα είναι πολυτέλεια πια. Εκεί έχω φτάσει. Να μη ζητάω πολλά, μέχρι που μια μέρα θα ζητήσω όσα δε βάζει ο νους τους. Αλλά γιατί να με φτάσουν μέχρι εκεί; Γιατί να τους αφήσω να με φτάσουν εκεί; Είναι αυτό που λέγαμε. "Ο Δεδομένος", ο Μαλάκας, ο έλα-δε-παθαίνει-τίποτα... Την νιώθεις την αλλαγή; Εγώ νομίζω πως είσαι ο μόνος άνθρωπος, που βλέπει την αλλαγή. Και ο μόνος που τη χαίρεται κιόλας... Φοβιστικέ!

*ζιμπάλα= δημοτικός σκουπιδοντενεκές στα κασιώτικα...